ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ, Nobel λόγω ατεχνίας (Ποιητική συλλογή), Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς (CD).
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Το έργο του Δημήτρη Σολδάτου το παρουσιάσαμε για πρώτη φορά στο κοινό του Ποιείν πέρσι το καλοκαίρι (8 Ιουνίου 2007, δείτε και εδώ:
http://www.poiein.gr/archives/1039/index.html)
Από τότε, μεσολάβησε η βράβευσή του από την Ακαδημία Αθηνών, η οποία έγινε τον Δεκέμβρη του 2007, οπότε τιμήθηκε με το βραβείο Λάμπρου Πορφύρα για την συλλογή του Καφέ Ρετρό, εκδόσεις Ηλία Κοντογεώργη 2004, μέρος της οποίας είχαμε παρουσιάσει στο Ποιείν. Η φωτογραφία που συνοδεύει το σημερινό κείμενο είναι τραβηγμένη από την τελετή της βράβευσής του.
Στο ενδιάμεσο είχε ήδη κυκλοφορήσει ένα CD με στίχους δικούς του και μουσική του Χρυσόστομου Κονιδάρη, με τίτλο: “Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς”. Επίσης, πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η νέα του ποιητική συλλογή, με τίτλο: “Nobel λόγω ατεχνίας” (Εκδόσεις Κονιδάρη 2008), η οποία περιλαμβάνει κυρίως έμμετρα σατιρικά ποιήματα, αλλά και διασκευές ποιημάτων ξένων ποιητών, καθώς και κάποια ελευθερόστιχα ποιήματα.
Θεωρώντας πως ο Δημήτρης Σολδάτος είναι και παραμένει σταθερά αξιόλογος ποιητής, όπως είχα γράψει και στο περσινό μου σημείωμα, επέλεξα τρία από τα ποιήματα της ποιητικής του συλλογής καθώς και δύο από εκείνα που μελοποιήθηκαν για να τα παρουσιάσω σήμερα στο κοινό του Ποιείν, με την προτροπή να αναζητήσουν το βιβλίο και το CD όσοι θέλουν να έχουν μια πληρέστερη εικόνα του ποιητικού του έργου.
Δημήτρης Σολδάτος Nobel λόγω ατεχνίας
Εκδόσεις Κονιδάρη 2008
ΑΠΟΜΥΘΟ-ΠΟΙΗΣΗ
Λάτρεις πιστοί της απιστίας,
δήθεν αμόλυντοι κι αθώοι
και συγγενείς εξ αγχιστείας
με το λοιπό ανθρωπολόι.
Τρώμε απʼ την πείνα που μας τρώει –
φταιν οι εποχές της ασιτίας
που σκεύη γίναμε αχρηστίας,
των ποιητών εμείς το σόι.
Τώρα ο Πήγασος μουλάρι.
Κι οι Μούσες κάνουνε σαφάρι
μέσα στη ζούγκλα του εαυτού μας.
Τώρα μια ποίηση για… γνώστες,
μέχρι που μόνοι αναγνώστες
θα ʽμαστε εμείς κάθε γρα-φτού μας!
ΛΟΓΩ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ
Στον Γιάννη Κυριαζή
Απʼ την εξέδρα ο ομιλητής λόγο διαβάζει.
Τους μαθητές όμως δεν νοιάζει η ιστορία
και η φωνή του σβήνει μες στην φασαρία.
«Παλαιών Πατρών» για νʼ ακουστεί βροντοφωνάζει
κι εκεί στην λέξη «Γερμανός» ανατριχιάζει:
μπίιιιπ κάνει ένα κινητό – άδεια μπαταρία!
Σφίγγει τα δόντια και πιο κάτω προχωράει.
Στάζει συγκίνηση η συνέχεια του λόγου.
Δίπλα η γυμνάστρια το στήθος άνευ λόγου
προτάσσει λίγο κι ο φιλόλογος κοιτάει,
μες στo βαθύ της ντεκολτέ η ματιά βουτάει –
σαν μια Σουλιώτισσα απʼ τον βράχο του Ζαλόγγου!
«Ζήτω το Έθνος!» λέει ο έρμος, μα ελπίδα
να τον προσέξουνε καμιά – ένας χασμουριέται!
Κάποιος χοντρός καθηγητής αναρωτιέται:
«Έθνος; Λες σήμερα να βγαίνει εφημερίδα;»
Κι ανατινάζεται, απʼ τη θέση του πετιέται –
σαν μια φλεγμένη απʼ τον Κανάρη ναυαρχίδα!
Κάπου εδώ τελειώνει ο λόγος του κυρίου
καθηγητή κι οι συναδέλφοι τον συγχαίρουν
χωρίς γιατί καλά καλά κι αυτοί να ξέρουν,
ενώ ορμάνε προς την πόρτα του σχολείου
με ουρλιαχτά οι μαθητές – να καταφέρουν
μια νέα έξοδο σαν του Μεσολογγίου!
ΚΑΤΌΠΙΝ ΕΟΡΤΉΣ
Χρόνια Πολλά! (Πόσα κιλά
στις ζυγαριές αθροίσατε;)
Πώς τα περάσατε, καλά;
Σουβλίσατε, σουβλίσατε;
Πέρασε το Πάσχα και οι χριστιανοί
γύρισαν με κέφι στις δουλειές τους.
Φάγαν του σκασμού,χωνέψανε τ’ αρνί
και τριπλασιάσαν τις διπλοκοιλιές τους.
Πέρασε το Πάσχα τόσο ειρηνικά,
μέσα σε φωνές κι αυγομαχίες…
Θύματα δυο-τρεις απ’ τα βεγγαλικά
κι απ’ τη μάσα κάτι οδοντοστοιχίες.
Πέρασε το Πάσχα και με το Χριστό
νεκραναστηθήκαν κι οι εμπόροι,
που το θρήσκο πλήθος έτρεξε πιστό
στους ναούς του Shopping,φέτος με το ζόρι.
Πέρασε το Πάσχα κι εν τω μεταξύ
έφτασε του Μάιου η χάρη.
Πιάνουν το μαγιόξυλο με το δεξί
τώρα ή ζευγαρώνουν όπως οι γαϊδάροι.
Αχ τι κόσμος Θεέ μου, σε χαρές φτωχός-
πλούσιος σε φόβο και σε πάθος.
Τόσο που έχει γίνει αβάσταχτα ρηχός
μια φτυσιά τού πρέπει-ν’ αποκτήσει βάθος!
CD: Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς
Πατήστε εδώ:
http://www.aap.gr/cd/lyrics.asp?id=
Στίχοι : Δημήτρης Σολδάτος
Μουσική: Χρυσόστομος Κονιδάρης
Αγχωμένα ανθρωπάκια
Όπου κοιτάξεις αγχωμένα ανθρωπάκια,
γυρνάν στους δρόμους σαν κινούμενοι αριθμοί.
Μες στο στρατόπεδο του κόσμου φανταράκια
που την θητεία τους ονόμασαν ζωή.
Και υπακούν σε λοχαγούς κι επιλοχίες,
που εδώ τους λένε προσωπάρχες, διευθυντές
Αντί σκοπιά βαράνε κόντρα υπερωρίες
χρωματιστά χαρτάκια παίρνουν γιʼ αμοιβές
Και δεν σηκώνουνε ποτέ τους το κεφάλι
γιʼ απολυτήριο έχουν την ζωή την άλλη
Όπου κοιτάξεις αγχωμένα ανθρωπάκια
γυρνάν στους δρόμους, τι γυρεύουν για να βρουν;
Tα όνειρά τους δύο τρία πραγματάκια
Ίσα να βρίσκουν το κουράγιο για να ζουν
Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς
Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς,
θα ʽρχεσαι συχνά στα όνειρά μου.
Θα κάθεσαι στο τζάκι της καρδιάς μου
πιοτό τις αναμνήσεις μου να πιεις
Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς,
βγαίνω έναν περίπατο στους δρόμους
και θα ʽσαι η καμπαρτίνα μου στους ώμους
Και η ομπρέλα μου στις στάλες της βροχής
Κι εσύ μην ψάξεις να με βρεις
εκεί θα είμαι πάντα.
Θα ʽμαι το φως της αστραπής
στην νυχτωμένη σου βεράντα.
Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς,
θα ʽσαι η νύχτα που θα μεγαλώνει,
το σύννεφο που θα μου φέρει χιόνι
ετούτες τις Γιορτές που δεν θα ʽρθείς.
Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς,
θα σκέφτομαι πως πέρσι τέτοιο μήνα
κοιτούσαμε τα ρούχα στην βιτρίνα,
αυτά που φέτος γιʼ άλλον άντρα θα φορείς
Όμορφο αφιέρωμα Σοφία για τον Σολδάτο-συγχαρητήρια!
Ο ίδιος πάντως θα ήθελε να τονίσουμε πως αισθάνεται περισσότερο υπερήφανος όχι για τα ποιήματά του μα για τις συμμετοχές του σε Μαραθωνίους και πως πριν από δύο χρόνια κατάφερε να φτάσει τρέχοντας ως την κορυφή του Ολύμπου-κυριολεκτώ-κι όλα αυτά για την αγάπη μιας γυναίκας!…
Έτσι….να τον εκθέσω κι εγώ λιγάκι-μόνον αυτός;…. 🙂
Για τους επισκέπτες του Ποιείν,στο παρακάτω λινκ όλο το cd ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ:
http://rapidshare.com/files/2305990/konidarhs-twrapoubradiazei_2006_.rar
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
Στην ωραία Κοιμωμένη
που αν με ονειρευόταν
δεν θα τη ξύπναγα ποτέ
Τι περιμένεις να διαβάσεις σ΄ένα ποίημα;
Πες μου κι εγώ θα το γράψω
Μαγειρεύω καλά τις λέξεις όταν πεινάνε οι πράξεις
Δοκίμασε και θα δεις πόσο τυφλή είσαι στις γεύσεις
Η λέξη ΘΑΛΑΣΣΑ παραδείγματος χάριν
Κοίτα πόσο αλάτι κουβαλάει μέσα της
Για να μην σαπίζει το γαλάζιο
Και να νοστιμίζουν τα ναυάγια
Η λέξη ΕΡΩΤΑΣ εμπεριέχει πάντοτε μιαν απορία
Την προτιμώ ααπ΄την βεβαιότητα πως δεν μ΄αγαπάς
Απορία όμως σημαίνει και φτώχεια
Ποτέ δεν την εμπλούτισα που σ΄αγαπώ
Είδες πόσα παιχνίδια μπορεί να παίξει η γλώσσα;
Θέλεις να παίξουμε;
Θέλεις να κάνω εγώ το ρήμα
Κι εσύ να με κλείνεις μέσα στην αγκαλιά σου;
Δεν πειράζει που το “κλίνεις” γράφεται αλλιώς
Έτσι κι αλλιώς αν θέλουμε ν΄αγκαλιαστούμε
Πρέπει να υποπέσουμε σε λάθη
Έλα άνοιξε τα χέρια σου( σαν παρένθεση)
Κι εγώ θα κάνω σύμπτυξη στην λογική μου
Για να χωρέσω
“Για να χωρέσω”
Σαν να λέμε “για να΄χω” μια θέση “έσω”
Δηλαδή μέσα σου
Κι εκείνο το”ρ” που παρεμβάλλεται
Ανάμεσα στο “για να΄χω “και στο “έσω”
Τι θα το κάνουμε;
Αχ! Είδες;
Πάντα κάτι παρεμβάλλεται ανάμεσα σε σένα
Και σε μένα
Και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε
Γι΄αυτό σου λέω
‘Ασε μ΄ανάμεσα στην ποίηση και στη ζωή
“Άσε μ΄ανάμεσα”
Για κοίτα!
Αυτή η φράση διαβάζεται κι ανάποδα
Σαν να υπονοεί πως καμιά φορά δεν ξέρουμε
Ποια ειν η αρχή και ποιο το τέλος
Ούτε πού τελειώνει η ποίηση
Και πού αρχινά η ζωή
Ποίηση
Ζωή
Για δες!
Μόνο ένα γράμμα έχουνε κοινό
Αν το βρεις
Ίσως να καταλάβεις γιατί και στα δύο
Γνώρισα την ήττα
Για κοίτα πόσο άδειες είναι οι λέξεις
‘Όταν γεμίζουν από έρωτα!
Έξοχο δείγμα γραφής του Δημήτρη Σολδάτου . Απαραίτητη – θεωρώ- η παρουσία του σ΄ένα αφιέρωμα στην ποίησή του.
Κυριαζή, βοήθα με λίγο. Στο ποίημα που παρατέθηκε από τη Fuji, δε βλέπω ούτε πρωτότυπη ιδέα (το παιχνίδι αυτό το έχω ξαναδεί από τον Ελύτη, τη Δημουλά και άλλους) ούτε αναδυόμενα νεονοήματα.
Γιατί, όμως, με στίχους όπως αυτοί
“Μαγειρεύω καλά τις λέξεις όταν πεινάνε οι πράξεις
Δοκίμασε και θα δεις πόσο τυφλή είσαι στις γεύσεις” (για να μην το αντιγράψω ολόκληρο, γίνομαι ενδεικτικός)
ψάχνω καπέλο να βγάλω;
Το τέλος του ποιήματος, Δημήτρη, είναι αποκαλυπτικό και όλου του νοήματός του.
Οι δήθεν πρωτότυπες ιδέες του ,αυτο-ακυρώνονται ως τέτοιες στο τέλος,με την πικρή διαπίστωση της αδυναμίας να εγκλωβιστεί ο έρωτας σε εκφραστικά σχήματα.
Εδώ ν’ αναφέρω κάποιους παλιούς δικούς μου στίχους,που νομίζω πως “ακουμπούν” το νόημα αυτού του ποιήματος:
“Δε θέλουν λόγια οι έρωτες
μόνο λευκές σελίδες
για να ξαπλώνεις πάνω τους
γυμνός”.
Προσωπική μου άποψη:
το ποίημα που παραθέτει η fuji δημουλίζει στο ύφος του και δεν είναι από αυτά του Δημήτρη που εγώ ξεχωρίζω,όσο κι αν εκείνος το εκτιμάει…
Μα ας παραθέσω κι εγώ κάτι από Σολδάτο,από την πρόσφατη συλλογή του “Nobel λόγω ατεχνίας”:
ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΠΟΙΗΤΗ
Ένα μνημείο σαν του Άγνωστου Στρατιώτη
Πρέπει να φτιάξουν και στον Άγνωστο Ποιητή
Στα πεδία των χαρτιών ηρωικώς πολέμησε
Με πεζοπόρα τάγματα λέξεων
Και υπερηχητικά έπεα πτερόεντα αναχαίτισε
Αιμόφυρτος σύρθηκε στίχο στίχο
Εν μέσω εχθρικών γραμμών
Κωδικοποιημένα μηνύματα
Απ’ το άφραστο μεταφέροντας
Κι ένα όμορφο τέλος
Για κάθε του πόνημα ονειρεύτηκε
Άλλους τίτλους
Απ’ των ποιημάτων του δεν αξιώθηκε
Άλλες τιμές απ’ τις τσουχτερές της εκτύπωσης
Δεν του απονεμήθηκαν
Πέθανε πάμφτωχος από αναγνωρίσεις
Και θάφτηκε πλουσιοπάροχα από τις κριτκές
Ένα μνημείο σαν του Άγνωστου Στρατιώτη
Πρέπει να φτιάξουν και στον Άγνωστο Ποιητή
Κι αντί τσολιάδες δίπλα του ν’ ακινητούν
Και κάποτε να βηματίζουν πέρα δώθε
Τ’ ακύμαντα νερά της λήθης
Που όταν τον θυμόμαστε θ’ αλλάζουν βάρδια
Γεια σου
Δημήτρη
σου θυμίζω εκει γύρω στο ’97
Στο Ψυχικό, είχες έρθει σπίτι
Ο κιθαρίστας τραγουδοποιός
που σου αρεσε μονο ένα τραγούδι
“‘ φτανει πια μη κλαις για μένα….”
Χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω και διαβάζω
την τόσο όμορφη σου ποιήση.
Συγχαρητήρια
Ώστε το εκτιμάει; Χαίρομαι έμπλεος ευχαρίστησης που το ακούω. Γιατί θεωρώ πως το ποίημα αυτό είναι εξαιρετικό, καλύτερο από όλα τα ομοιοκατάληκτα που παρατίθενται στην ανάρτηση, τα οποία δε δημουλίζουν καθόλου.
Να σημειώσω ότι ο δημουλισμός του ποιήματος θεωρώ πως εξαντλείται στην ιδέα να παίξει ένα γνωστό παιχνίδι με τις λέξεις και τις ορθογραφίες τους-τεράστιο ρίσκο, μιας και ο κίνδυνος που διατρέχει κανείς να γίνει γραφικός, είναι πολύ μεγαλύτερος από την πιθανότητα να επιτύχει. Τους στίχους που παρέθεσα-καθώς και άλλους που δεν παρέθεσα-
“Για κοίτα πόσο άδειες είναι οι λέξεις
‘Όταν γεμίζουν από έρωτα!”
τους θεωρώ επιτυχημένους έξω από την όποια επιρροή-δες πόσο καλά στέκουν μονάχοι!
Στέκονται ωραιότατα απέναντι στο δικό σου, επίσης εξαιρετικό, ποίημα.
Παρόλα αυτά, θα συμφωνήσουμε σε αυτό: το ελευθερόστιχο που παραθέτεις εσύ, σε πρώτη ανάγνωση με “χτυπά” περισσότερο από το ερωτικό που παρέθεσε η Fuji.
Διερωτώμαι, όμως, εκ νέου. Εδώ
“Και κάποτε να βηματίζουν πέρα δώθε
Τ’ ακύμαντα νερά της λήθης
Που όταν τον θυμόμαστε θ’ αλλάζουν βάρδια”
υπάρχει ή δεν υπάρχει Δημουλά; Ρωτώ, καθότι αντιλαμβάνομαι ότι παρέθεσες το ποίημα ως μη δημουλίζον.
Δεν ξέρω αν υπάρχει ή δεν υπάρχει Δημουλά-ξέρω μόνο ότι το βρίσκω όλο εξαιρετικό… 🙂
Η γνώμη μου για τον Σολδάτο γενικότερα:
είναι από τους ελάχιστους που ,κάθε φορά που τον διαβάζω,με κάνει να θέλω κι εγώ να γράψω κάτι.
Μεγαλύτερο κομπλιμέντο απ’ αυτό δεν μπορώ να κάνω… 🙂
Γιάννη, Δημήτρη και Fuji: Οπως πολύ καλά γνωρίζετε, έχω δεσμευτεί απέναντι στον εαυτό μου και στο Ποιείν να παρουσιάζω μόνο τα ομοιοκατάληκτα, για τα οποία αισθάνομαι σίγουρη για την κρίση μου.
Εχω κι εγώ βέβαια κάποιες προτιμήσεις στον ελεύθερο στίχο, αλλά προτιμώ να μην τις ανακοινώνωμ όπως έκανα και στην περίπτωση του Δημήτρη Φύσσα, του οποίου παρουσίασα μόνο τα ομοικατάληκτα από τη συλλογή του.
Αφήνω τα ελευθερόστιχα σε σας, και σας ευχαριστώ που σπεύσατε να τα προσθέσετε και να τα σχολιάσετε εδώ. Εξάλλου νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι ο Δημήτρης Σολδάτος γράφει πολύ δυνατά ποιήματα, όποια μορφή κι αν επιλέξει.
Επανέρχομαι για να ενημερώσω τους φίλους που ενδιαφέρονται για τη δουλειά του Δημήτρη Σολδάτου και θα ήθελαν να διαβάσουν περισσότερα δείγματα γραφής του (ομοιοκατάληκτα, ελευθερόστιχα, στίχους, άλλα κείμενα), ότι μπορούν πλέον να τα βρουν συγκεντρωμένα στο μπλογκ που μόλις δημιούργησε, και η διεύθυνση του οποίου είναι εδώ:
http://dimsol.blogspot.com/
Ευχαριστούμε τη Σοφία Κολοτούρου για την ενημέρωση. Η φράση που συγκρατώ απο το Βιογραφικό του Δ.Σ.:
“…β ρ ή κ ε, σ υ ν τ ή ρ η σ ε και π α ρ έ δ ω σ ε στην Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας το τραπέζι που έγραψε ο Κώστας Καρυωτάκης τα τελευταία του ποιήματα στην Πρέβεζα.”