ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΧΡΥΣΟΥΛΗ ΟΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Τώρα γράφω σέ μιά μεικτή γλώσσα καί σέ μιά εφεύρεση γλώσ-
σας, η εφεύρεση έχει κάνει στήν γλώσσα ένα άνοιγμα σάν κο-
χύλι, τήν έχει σχίσει καί γεννά, σάν βρύση τρέχει και σάν φου-
σκωμένη κοιλιά γεννά σ' αυτή τήν ευτυχισμένη εποχή, ύστερα
από τόσα βάσανα, επειδή ο λόγος μετά από πολλή προσπάθεια
νά σχηματίσει τόν εαυτό του, μετά από πολύ κόπο νά μιλήσει
γιά τόν εαυτό του, είχε πάθει κάτι σάν εξάντληση καί σάπιζε ό-
πως τό σιτάρι, είχε αρχίσει νά φοβάται τήν γλώσσα, τυλίγεται
γύρω της σάν σιωπή καί σάν χώρος σφίγγεται γύρω της καί
σάν μηχανισμός τήν κλείνει καί τότε μερικοί άνθρωποι μέ μιά
σιγανή σιωπή αλλά όχι σιωπή, εντελώς βαθειά σιωπή, τόν πλη-
σιάζουν σάν νά μιλάνε μεταξύ τους γιά νά μήν τόν φοβίσουν
καί σάν γιά νά ανοίξουν τυχαία έναν χώρο καί αρπάζει τήν ί-
δια στιγμή τήν γλώσσα από μέσα του αυτός που θά κάνει τήν
εφεύρεση, τήν χαϊδεύει νά μαλακώσει καί νά ημερέψει επειδή
κι αυτή έχει φοβηθεί, τρυφερά τήν συντρίβει σάν σπλαχνικός
Άγγελος μέ μιάν αγάπη πράσινη καί χύνει ένα σπέρμα νά γεν-
νηθεί ο λόγος που δέν φοβάται τήν γλώσσα, αισθάνομαι τό ευ-
γενικό μυστικό λόγος, που σάν τό σανσκριτικό αυγό ναπάλμ
κάθεται στήν μέση τού δρόμου σάν μιά πράξη σκεφτική, γι' αυ-
τόν τόν λόγο αισθάνομαι, αισθάνομαι τόν λόγο καθισμένο σάν
μοσχάρι στήν μέση τού δρόμου.

Διερευνώντας τη σχέση του συναισθήματος με το παραλλήρημα…

Η παρατήρηση που έχω κάνει μέσα από τις θεραπείες των ψυχωτικών ασθενών είναι ότι φτάνει κάποτε η στιγμή, που οι ψυχωτικοί μπορούν να μιλούν για το βίωμά τους, να το περιγράφουν και να το επεξεργάζονται σε μια γλώσσα κοινή με τον θεραπευτή. Εκεί που κάποτε ήταν μόνο παραλλήρημα, τώρα είναι κοινός λόγος. Το συναισθηματικό όμως βίωμα του αρρώστου παρ΄όλα αυτά μπορεί να διατηρεί ακόμα την «αλλότρια» ποιότητά του στο «εδώ και στο τώρα».
Θα προσπαθήσω να σας εκθέσω, μέσα από την κλινική δουλειά με μία ασθενή, τις σκέψεις που έχουν γεννηθεί μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια γύρω από το ρόλο που διαδραματίζει το συναίσθημα στην οργάνωση της κλινικής εικόνας των ψυχώσεων και τη σχέση του με το παραλλήρημα.
Η αφετηρία του προβληματισμού μου είναι η έκβαση της θεραπείας. «Τί έκανα κι ο άρρωστος καλλιτέρευσε;»

INTERVISTA A SERGIO IAGULLI

Sergio Iagulli (Salerno, 1955), dopo esperienze di direzione di varie riviste (Percorsi, con Giancarlo Cavallo, Natura/Cultura con Pierre Restany) fonda con Raffaella Marzano la Multimedia Edizioni (casa editrice ed organizzazione che promuove eventi culturali internazionali) e poi la Casa della poesia (Baronissi/Salerno). Progetta, realizza e dirige sempre con Raffaella Marzano incontri internazionali di poesia (Lo spirito dei luoghi, Verba Volant, Napolipoesia, Parole di Mare, Latinoamericapoesia, Il cammino delle comete, Poesia contro la guerra, Incontri internazionali di poesia di Sarajevo, Salernopoesia e con Umberto Mangani, Sidaja).

Η άμωμος σύλληψη του Παναγιώτη Λιναρδάκη

Η κατακόρυφη τρυφερότητα της τελευταίας δουλειάς του Λιναρδάκη, μας αφήνει με τον γλυκό ίλιγγο όσων μεταλάβαμε των αχράντων μυστηρίων όταν ήμασταν μικρά παιδιά. Την γλυκιά γεύση από τη μαυροδάφνη στον ουρανίσκο, την θύμηση της απεραντοσύνης από την ψίχα του ψωμιού ανάμεσα στα δόντια, το λευκό συννεφάκι του συνωστισμού στις πολύβουες λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας, που μας έφερναν ένα λεπτό πριν την λιγοθυμιά μέσα από τα αρώματα της Άνοιξης και τα λιγώματα των κορμιών, καταϊδρωμένα από το στριμωξίδι και την έξαψη.
Ο μυστικός δείπνος, η κατακόρυφη κορύφωση του μυστηρίου, με τον πίθηκο να προσφέρει βορρά τα τρυφερά μυαλά του στους συνδαιτυμόνες, κιουμπριανής προέλευσης από την οδύσσεια του διαστήματος,
διασχίζει χιλιετίες, μπλέκει πολιτισμούς και κατακρίνει ήθη, σαν μια ρουκέτα που εξαπολύεται από τη γη στο διάστημα anytime, ξεμπλέκει χρόνους και έθιμα, ταξιδεύει στην αιωνιότητα.