Τετάρτη 28 Nοεμβρίου 2007
17.00 Προσέλευση στο Kέντρο Tύπου
Kαφές
17.30 Έναρξη συνεδρίου
Χαιρετισμός Υπουργού Επικρατείας Θεόδωρου Ρουσόπουλου
Χαιρετισμός Υπουργού Πολιτισμού Μιχάλη Λιάπη
Χαιρετισμός Προέδρου Eταιρείας Συγγραφέων Θανάση Bαλτινού
18.00 – 19.30 «Ο συγγραφέας στα σύγχρονα ΜΜΕ: ο λόγος και η απήχησή του»
Θανάσης Βαλτινός, συγγραφέας
Παντελής Καψής, διευθυντής εφημερίδας “Τα Νέα”
Μένης Κουμανταρέας, συγγραφέας
Κώστας Μουρσελάς, συγγραφέας
Bαγγέλης Παναγόπουλος, διευθυντής εφημερίδας “Ελευθεροτυπία”
Χρήστος Παναγόπουλος, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος ΕΡΤ
Γιάννης Παπουτσάνης, διευθυντής εφημερίδας “Ελεύθερος Τύπος”

1955-15- 11ου . Γέννηση δύσκολη κολλημένη η πλάτη μου στην μήτρα. Προσπάθεια του γιατρού με σπρώξιμο από έξω. Την ώρα του τοκετού βρισκόμουνα κολλημένη στην αριστερή μεριά της πλάτης . ο γιατρός έβαλε το χέρι μέσα στην μήτρα και με ξεκόλλησε. Βγήκα με τα πόδια. Εξ αυτού το τρόπο γέννησης υπάρχουνε σε μένα ιδιαίτερες ιδιότητες δυνάμεων στη φύση, και τους ανθρώπους.

Αύγουστος. Μου ήρθε περίοδος. Πέρασα και μια αναφυλαξία από το εμβόλιο της Ευλογιάς που είχα κάνει το 1966 στο δημοτικό, τρώγοντας κάποιο ζαμπόν (χοιρινό). Κράτησε κάποιες εβδομάδες.

Έβγαλα τις αμυγδαλές – κερατάκια.

Έκανα το δεύτερο εμβόλιο της χολέρας στο γυμνάσιο το οποίο έκανα αναφυλαξία το 1992 τρώγοντας κάποιο σαλάμι, (χοιρινό). Κράτησε 8 έτη και ;; μήνες , γιατί ζούσα μόνη. Έβγαινα έξω υποχρεωτικά έβλεπα φως και έτρωγα από ζήλια κρέας , πράγματα που απογορευοσαντε.

Δεκέμβριος. Με χτύπησε ο αδερφός μου πολύ δυνατά στο κεφάλι , με μπουνιές. Η ακτινογραφία έδειξε ένα μεγάλο ράγισμα στην αριστερή μεριά του κορανίου. Είχαν πεθάνει από το 1975 και οι δυο οι γονείς μας.

Φεβρουάριος δηλ 2,5 μήνες μετά το χτύπημα έπαθα μέσα στην Αθήνα το πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο. Κράτησε λίγο. Πάρεση δεξιού χεριού και ποδιού. Ακολούθησαν και αλλά δυο.

Ιανουάριος. Έπαθα το δεύτερο εγκεφαλικό. Ήμουνα μέσα σε αεροπλάνο και με πείραξε το ύψος που έριξε ο πιλότος σε κενό που βρήκε. Συνχρονος κάπνιζα. Ήμουν τρεις ημέρες σε κώμα με 40 πυρετό στο ΑΧΕΠΑ Θεσσαλονίκης όπου σπούδαζα αρχιτεκτονική στο πολυτεχνείο από το τέλος του 1975.

Αύγουστος. Με χτύπησε πάρα πολύ στο κεφάλι η γυναίκα του αδερφού μου, καθώς και στην κοιλιά. Η ακτινογραφία έδειξε ένα κρανίο γεμάτο ραΐσματα.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, 2007

Βρέφος οκτώ μηνών, τι να θυμάμαι
απʼ το Νοέμβρη του εβδομήντα τρία;
Τη νύχτα εκείνη, του Πολυτεχνείου
ανύποπτα με είδαν να κοιμάμαι
την ώρα που γραφόταν η ιστορία
που διδαχτήκαμε, στα χρόνια του σχολείου.

Ανύποπτα τους βλέπω να κοιμούνται
φιλήσυχους πολίτες, πια ενηλίκους,
που πίστεψαν πως είναι ελευθερία
να μεγαλώνουν, δίχως να φοβούνται
της φύσης τα στοιχειά, τους άγριους λύκους
με τεχνητή ασφάλεια, ευημερία.

Σʼ ένα κλουβί μες τις τερατουπόλεις
κι η κάμερα να τους ακολουθεί.
Ωστόσο εγώ αισθάνομαι ασφυξία.
Στον έλεγχο αντιδρώ της σκέψης μου όλης,
μα με πηγαίνουν επιδέξια προς τα κει,
με μια -μεσαίας τάξης- χρήσεως οδηγία.

Μια ιστορία χωρίς κρυφά μηνύματα και υψηλούς στόχους.
(από τις «Ιστορίες της Τετάρτης και της Πέμπτης»)

Είμαι ζωοφοβική. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Ή, ακριβέστερα, δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω πλέον. Πώς γεννήθηκε αυτός ο φόβος μέσα μου δεν το γνωρίζω –κάποια επίθεση σκύλου, όταν ήμουν ακόμη νήπιο; Η επιρροή της επίσης ζωοφοβικής μητέρας μου; Μάλλον αυτό το τελευταίο μέτρησε αλλά δεν εξηγεί εντελώς γιατί αυτός ο τρόμος που με ταλάνιζε για χρόνια –με ταλανίζει ακόμα- μπροστά στη θέα ενός ζώου, για επαφή μαζί του βεβαίως ούτε λόγος. Όταν ήμουν παιδί, και αργότερα, κατά τη διάρκεια της εφηβείας και της πρώιμης νεότητας αρκούσε να δω από μακριά ένα σκύλο, ιδίως ένα κινούμενο σκύλο, που βάδιζε ή έτρεχε περιχαρής και κουνώντας την ουρά του για να το βάλω κυριολεκτικά στα πόδια και να αναζητήσω τρέμοντας και κάθιδρη καταφύγιο σε παρακείμενο μαγαζί ή πυλωτή πολυκατοικίας. Και αυτός ο φόβος απλωνόταν σε όλα τα ζώα, όσο μικρά και αθώα κι αν ήταν, και στα πουλιά επίσης. Ενθυμούμαι πως κάποτε βρέθηκα σε αγροικία φίλων των γονιών μου που διέθετε ορνιθώνα. Οι κότες τριγύριζαν ελεύθερες στην αυλή κακαρίζοντας και ψάχνοντας στο έδαφος για την τροφή τους, ενίοτε ανέβαιναν και στη χαμηλή βεράντα, όπου είχαμε καθίσει για να προστατευτούμε από τον καίοντα ήλιο του μεσημεριού. Έζησα ένα δράμα, δεν ευχαριστήθηκα ούτε το δροσερό υποβρύχιο, ούτε τα φρούτα τα μόλις κομμένα από τα δέντρα του κτήματος, ούτε καν αυτό το φρέσκο αυγό που μου σέρβιρε με περισσή φροντίδα η κυρία που μας φιλοξενούσε. Με απασχολούσε συνεχώς το σε αραιά διαστήματα πέρασμα των ορνίθων από την βεράντα.

Οι εκδηλώσεις του «Ετους Εγγονόπουλου» κορυφώνονται με μια μεγάλη επετειακή έκθεση που ετοίμασε το Μουσείο Μπενάκη με επιμέλεια της Κατερίνας Περπινιώτη-Αγκαζίρ, η οποία θα εγκαινιαστεί στο κτίριο της οδού Πειραιώς στις 13 Νοεμβρίου και θα διαρκέσει ώς τις 6 Ιανουαρίου του 2008. Η έκθεση περιλαμβάνει περίπου 250 έργα του Εγγονόπουλου αντιπροσωπευτικά και των πέντε δεκαετιών της καλλιτεχνικής παραγωγής του: