Ο «ΘΕΑΤΗΣ» ΕΙΔΕ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ POIEINτές

Φίλοι εν τω και του «POIEIN»,
Καλή χρονιά να έχουμε, με υγεία και χαρά! Μεγάλα πάθη να συνταράξουν τις ψυχές μας, υψηλές συγκινήσεις του πνεύματος να γευτούμε, να ονειρευτούμε πολύ, να συναντηθούμε στα όνειρα και στις ποιήσεις και να δημιουργήσουμε πολύ, έργα ωραία και μεγάλα.
Μέρες γιορτών διάγουμε, άρα και μέρες θεαμάτων, γιατί η γιορτή και το θέαμα πάντα πήγαιναν χέρι-χέρι. Πού γεννήθηκε το θέατρο, ας πούμε; Στην αγκαλιά μιας γιορτής, προς τιμήν του πιο παράξενου, του πιο αντιφατικού, του πιο δύσκολου, του πιο επικίνδυνου αλλά και του πιο ενδιαφέροντα θεού του αρχαίου ελληνορωμαϊκού κόσμου: του Βάκχου, που μετά τον είπαν Διόνυσο. Για θέατρο θα μιλήσουμε κι εμείς σήμερα. Για μερικές αγαπημένες παραστάσεις –από όσες μπορέσαμε να δούμε τέλος πάντων, γιατί 175 τον αριθμό παίζονται αυτή τη στιγμή μόνο στα αθηναϊκά θέατρα, 200 και βάλε έχουν ανέβει στο κλεινόν άστυ από την αρχή της σεζόν και έπειτα, πολλές ανάμεσά τους είναι καλές ή έστω ενδιαφέρουσες αλλά δεν θα μπορέσουμε να τις δούμε και πάλι καλά δηλαδή που κάποιες ανεβαίνουν για δυο χρονιές και υπάρχει η ελπίδα να τις δούμε την επόμενη.
Θα έπρεπε, βεβαίως, να ξεκινήσουμε με τον «Ηλίθιο», διασκευή του μοναδικού αυτού μυθιστορήματος του Ντοστογιέφσκυ, από τον Λιβαθηνό, μέχρι πρότινος διευθυντή της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, σε μια παράσταση-ποταμό, πάνω από έξι ώρες.

Τρο-φῶς

Running to the window, he opened it, and put out his head. No fog, no mist ; clear, bright,jovial,stirring, cold; cold,piping for the blood to dance to; Golden sunlight ; Heavenly sky; sweet fresh air; merry bells. Oh, glorious! Glorious !
“ Whatʼs to – day ? “ cried Scrooge, calling down to a boy in Sunday clothes (…)
“ Eh? “ Returned the boy with all his might of wonder.
_ “ Whatʼs to – day, my fine fellow ? “ said Scrooge
_ “ To – day ! “ replied the boy. “ Why , CHRISTMAS DAY.

A Christmas Carol
Charles Dickens

Καθήσανε σ’ ἕνα τραπεζάκι στό βάθος κοντά στήν κουζίνα. Ἀπό τήν ἀνοιχτή πόρτα φαινόταν ὁ πάγκος μέ τίς μεγάλες κατσαρόλες καί τά ταψιά πού ἀχνίζανε. Οἱ μυρωδιές ἀνηφό- ριζαν τά σκαλοπάτια , ξεχύνονταν ἔξω καί καλοῦσαν τούς περαστικούς.
Στό δρόμο τερμάτιζαν πολλές γραμμές λεωφορείων καί ἦταν πολυσύχναστος. Ἄνθρωποι στριμώχνονταν σέ ἀκατάστατες οὐρές κι ἀνάμεσα τους κυκλοφοροῦσαν πολλοί ζητιάνοι ἄσκημοι, βρώμικοι καί σκοτεινιασμένοι. Ἀλλά πιό σκοτεινιασμένοι ἦσαν οἱ ριγμένοι ἀνάπηροι στίς γωνιές πού ἔκρυβαν τό πρόσωπό τους καί ἔδειχναν τά κομμένα τους μέλη.
Ἀκόμα καί στό καταμεσήμερο τριγυρνοῦσαν μεθυσμένοι πού ἔκαναν φασαρία , ξέσπαγαν σέ θορυβώδη γέλια, βλαστημοῦσαν ἤ βόγγαγαν ἐνῷ οἱ ὀδηγοί τῶν λεωφορείων τούς ἔβριζαν καί προσπαθοῦσαν νά τούς ἐμποδίσουν νά μποῦν στά ἁμάξια τους. Ἕνα σωρό γυναῖκες κυκλοφοροῦσαν μισόγυμνες καπνίζοντας . Τρίβανε τήν πλάτη τους στούς τοίχους σά νά θέλανε νά μαζέψουν τή ζέστα τοῦ ἥλιου ἤ τραβοῦσαν κάποιους ἀπ’αὐτούς πού περίμεναν στίς στάσεις ἐπίμονα ἀπό τό μπράτσο.

Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2007, που αφορούν στις εκδόσεις του 2006 και απονέμονται στους:

ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ, ομόφωνα στον Κώστα Τσιρόπουλο για το σύνολο του έργου του.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ, κατά πλειοψηφία στο βιβλίο του Ντίνου Σιώτη “Αυτοβιογραφία ενός στόχου”, Εκδ. Κέδρος.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ, κατά πλειοψηφία στο βιβλίο της Ελένης Λαδιά “Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι”, Εκδ. Εστία.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ, κατά πλειοψηφία στο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη, “Σουέλ”, Εκδ. Καστανιώτης.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟΥ- ΚΡΙΤΙΚΗΣ, κατά πλειοψηφία στο βιβλίο του Θεοδόση Πελεγρίνη “Από τον πολιτισμό στην πείνα”, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΧΡΟΝΙΚΟΥ- ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, ομόφωνα στο βιβλίο του Αναστάσιου Τάμη, “Οι Έλληνες της Λατινικής Αμερικής”, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα.

Τοποθετώντας τα πράγματα ποικιλόμορφα αφηνιάζοντας στις φρένες μου μέχρι κατάληξης από τα γεγονότα και από τον τρόπο που τα βλέπω στον ίδιο παρονομαστή σαρωτικά τις περισσότερες φορές. Η διακίνηση της σκέψης μου ποικιλόμορφα από εδώ και από κει. Με βάση αυτά που ήταν αποτυχία πορεύτηκα και κατέληξα αποτέλεσμα της πίεσης το λάθος που συνάντησα μπροστά μου.

Παρανοϊκά περπατούσα στα τέσσερα. Έτρωγα γόπες κτλ. Επί τη ευκαιρία η
ευαισθησία μου δεν μου αναιρεί αντοχή στον πόνο. Μερικές φορές όταν μιλανε υποθέτω ότι μιλανε για μένα. Όταν μιλαω εγώ μου φαίνεται ότι μιλαω γιʼ αυτούς. Ούτε από άνδρες φίλους και φίλες. Μέσα μου σκέπτομαι πολλές φορές όλα αυτά, όχι στοματικά αλλά στην σκέψη.
Κάνω διάλογο μέσα μου. Άκουγα στην Αγγλία τα baby, μωρό μου τα μετέφραζα στα ελληνικά, στην σχέση και μου ερχόταν ένα είδος εμετού, που είναι κι αυτός μικρός εφιάλτης.
Όταν με βασάνιζε το ραδιόφωνο έκλεινα το ραδιόφωνο ως την μόνη λύση. Αλλά και πάλι στον άλλο σταθμό πάλι με κυνηγούσε ο εαυτός μου. Τα ελαφρά τραγούδια είναι καλύτερα. Είναι μερικά τραγούδια σημαδιακά στη ζωή μου όπως: I WANT TO SURVIVE, COPACABANA κτλ. που τα άκουγα και στο εξωτερικό και τα άκουγα και στο εσωτερικό.
Προσπαθώ με γεγονότα και πράξεις να επιβληθώ στην υλη. (Εδώ στο νοσοκομείο δεν πετυχαινω, μονό λίγο.) Οι σκέψεις αυτές επηρεάζουν και άλλες καταστάσεις που κι αυτές διεκδικούν μια θέση στον Ήλιο. Εκβιάζοντας με την παρουσία τους ότι και αυτοί εχουνε θέση, ότι είναι κύριοι.
Πως μπήκαν στην τρέλα: ψυχολογικά προβλήματα, ασθένεια. Αγωνίστηκα να βρω έναν ψυχίατρο να με θεραπευσει. Πληροφοριακά θα ήθελα πολύ να έχει το κείμενο αυτό λογοτεχνικό ύφος. Άλλο άσχετο.
Του πατέρα μου του άρεσε να του κάνουν υποδοχή. Μιλώ πολύ για να γίνεται παιχνίδι. Η πραγματικότητα κατοχυρώνει πεπραγμένα και επιμελείται για τα μελλούμενα.

Στη Στέλλα

«Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη/μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί,/σαν ένα τραγούδι που, καθώς βρέχει,/παίρνει το μέρος των φτωχών» οραματιζόταν ο ποιητής και στιχουργός Τάσος Λειβαδίτης, εκπρόσωπος της γενιάς των ποιητών «της ήττας», υπερασπίζοντας το όραμα αυτό με τη ζωή και την τέχνη του, συγκοινωνούντα δοχεία μέχρι το τέλος του βίου του, στις 30 Οκτωβρίου του 1988, σε ηλικία 66 ετών.

Η πρώτη του ουσιαστική επαφή με το χώρο της μουσικής πραγματοποιείται το 1946 μέσα στα γραφεία της Λέσχης της ΕΠΟΝ στην Αθήνα, όπου γνωρίζει τον Μίκη Θεοδωράκη, όπως και άλλους διανοούμενους της τέχνης και του πολιτισμού, μια συνάντηση η οποία τα επόμενα χρόνια θα αποφέρει, στο χώρο της ελληνικής μουσικής, ορισμένα από τα σημαντικότερα τραγούδια του 20ου αιώνα.

Το έναυσμα όμως ώστε ο Λειβαδίτης να δώσει τα πρώτα του ποιήματα στον Θεοδωράκη προς μελοποίηση ήταν η πλατιά απήχηση που είχε στα λαϊκά στρώματα η μελοποίηση που έκανε ο δεύτερος στον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου, το 1961, καθώς και οι ανάγκες της ταινίας “Συνοικία το Όνειρο” της οποίας υπογράφει το σενάριο μαζί με τον Κώστα Κοτζιά, σε σκηνοθεσία του Αλέκου Αλεξανδράκη. Έτσι, τα πρώτα τραγούδια με δικούς του στίχους κυκλοφορούν τον Οκτώβρη του 1961, στο δίσκο «Πολιτεία» και είναι τα περίφημα «Μάνα μου και Παναγιά», «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» (που ακούγονται και στην ταινία), «Δραπετσώνα» «Έχω μια αγάπη» και «Σαββατόβραδο» με ερμηνευτές τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Μαρινέλλα, τον Μανώλη Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα. Οι στίχοι του μελαγχολικοί και εσωτερικοί αποτυπώνουν συμφορές προσωπικές:

«Έφυγες και κλαίει ο άνεμος το κύμα
κλαίνε τ’ άστρα κι η νυχτιά
κλαίει κι η μάνα μου στο μνήμα
κλαίει, κλαίει κι η Παναγιά»
(Μάνα μου και Παναγιά)