ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, 2007
Βρέφος οκτώ μηνών, τι να θυμάμαι
απʼ το Νοέμβρη του εβδομήντα τρία;
Τη νύχτα εκείνη, του Πολυτεχνείου
ανύποπτα με είδαν να κοιμάμαι
την ώρα που γραφόταν η ιστορία
που διδαχτήκαμε, στα χρόνια του σχολείου.
Ανύποπτα τους βλέπω να κοιμούνται
φιλήσυχους πολίτες, πια ενηλίκους,
που πίστεψαν πως είναι ελευθερία
να μεγαλώνουν, δίχως να φοβούνται
της φύσης τα στοιχειά, τους άγριους λύκους
με τεχνητή ασφάλεια, ευημερία.
Σʼ ένα κλουβί μες τις τερατουπόλεις
κι η κάμερα να τους ακολουθεί.
Ωστόσο εγώ αισθάνομαι ασφυξία.
Στον έλεγχο αντιδρώ της σκέψης μου όλης,
μα με πηγαίνουν επιδέξια προς τα κει,
με μια -μεσαίας τάξης- χρήσεως οδηγία.
Το παραδέχομαι, κι εγώ περιοδικά
διαβάζω λαϊφστάιλ, καταναλώνω.
Ρούχα, παπούτσια, έχω ένα σωρό.
Ριάλιτυ όλο βλέπω και φανατικά
στοιχηματίζω υπέρ κάποιου και μαλώνω,
νιώθοντας κάπως σαν να κέρδισα κι εγώ.
Ειδήσεις βλέπω, από κείνες τις ωραίες
τις πιπεράτες, τι φοράει κανείς
και ποιος μαλλιοτραβήχτηκε προχθές.
Ακούω όλους εκείνους, που σπουδαίες
εκφέρουν γνώμες, που αλλάζουν εξ αρχής.
Αρέσει και σε μένα ο χαβαλές.
Μα κάπου-κάπου, από τη χαύνωσή μου
μνήμες του Χάξλεϊ και τʼ Όργουελ ξυπνούν.
Οι Άλφα, οι Βήτα, ο Μεγάλος Αδερφός.
Και θʼ αναρωτηθώ, στη σύγχυσή μου
εάν υπάρχουν κι άλλοι, που ασφυκτιούν,
μήπως δεν είνʼ αυτός πολιτισμός.
Και θα σκεφτώ πως στου Πολυτεχνείου
τʼ όραμα πρέπει να συσπειρωθούμε
και πάλι, γιατί λείπει η Ελευθερία.
Ελπίδα μόνη κάποιες Διαδικτύου
φωνές και λίγα έντυπα – μʼ αρκούνε.
Είμαστε πια πολλοί, που νιώθουμε ασφυξία.
Συνταγή γιατρού: Να διαβάζετε το άνωθεν ποίημα, δυο φορές την ημέρα, μετά το πρώτο ξύπνημα και πριν τον βραδινό υπνο. Αυστηρώς.
Μακριά, πολύ μακριά,
ακούγεται η ζωή,
ψηλά πολύ ψηλά λάμπουν τα φώτα
-ίσως- τα φώτα, που μας έκλεψαν
της πολιτείας που μας έκλεψαν
κι η θύμηση απ’ το τελευταίο λιόγερμα
και τα βουνά, γύρω δικά μας.
Μακριά πολύ μακριά υπάρχεις.
Πρέπει να υπάρχεις,
Σα να μπορώ ν’ αφουγκραστώ το γέλιο σου,
ξανθό, πίσω απ’ τους λεκιασμένους τοίχους.
Κάποτε όλα θα μαθευτούνε
που θ’ αναλιώσει το παγωμένο κέντρο της μνήμης
-τώρα, παντού, «η κατάθεσή μου, να θυμάμαι τι είπα στην κατάθεσή μου» –
και θα ξανάρθουνε τα χρώματα
ίσως κάποτε που θ’ ανοιχτούν οι πόρτες των τάφων,
των σπιτιών, των φυλακών, των νόμων,
να λογαριάσουμε τους νεκρούς μας,
να μοιραστούμε τα καινούργια μας τραγούδια.
Κάποτε θα μάθεις κι εσύ τα υπόλοιπα
θα θυμηθείς και εσύ
μακριά, πολύ μακριά, είσαι η ζωή,
θα είσαι μακριά
τότε εγώ δε θα υπάρχω,
Mαρίνα, Κατάσταση πολιορκίας
Ανέκαθεν είχα την αίσθηση ότι τα επικαιρικά (ή επετειακά) ποιήματα, συνήθως, δεν κατορθώνουν τον αισθητικό τους στόχο, αλλά περιορίζονται σε μιαν ευκαιριακή αποτύπωση των πραγμάτων, όπου προέχει ο υψηλός καταγγελτικός τόνος τους. Με λίγα λόγια, κρατούν από το ρεύμα του “σοσιαλιστικού ρεαλισμού” που, μ’ ελάχιστες εξαιρέσεις, απέχει πολύ από την Τέχνη.
Το ίδιο θα έλεγα και τώρα, αν δεν είχα διαβάσει όλα τα “Αν – επίκαιρα Ποιήματα ” της Σοφίας, η οποία κατορθώνει να παρακάμψει αυτόν το σκόπελο και να μας δώσει ένα άρτιο (νοηματικό) και αισθητικό αποτέλεσμα, όπου η καταγγελία δεν κραυγάζει αλλά υφέρπει τεχνηέντως. γεγονός που προκαλεί τη συγκίνηση. Ίσως αυτό να οφείλεται, πέρα από την ιδιοσυγκρασία και την ευαισθησία της ποιήτριας, και στον τρόπο γραφής της.
@ Σπύρος Αραβανής
Η Μαρίνα που έγραψε την “Κατάσταση Πολιορκίας” (την οποία μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης), ούσα φυλακισμένη από τους δικτάτορες στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ήταν η κόρη της Λιλής Ζωγράφου, η Ρένα Χατζηδάκη, ψυχοθεραπεύτρια, η οποία έβγαλε ένα εξαιρετικό περιοδικό στην αρχή της δεκαετίας του 1980, με τον περίφημο τίτλο “Η ελευθερία είναι θεραπευτική”. Δυστυχώς πνίγηκε στη Τζια το 2004.
@ Bαγγέλης Ψαραδάκης
Προσυπογράφω και τις δυο παρατηρήσεις-επιπρόσθετες πληροφορίες σας….Έτσι ακριβώς είναι…
Επίσης:
8.000 οι αστυνομικοί στη σημερινή “πορεία μνήμης”. Υποθέτω για να δικαιολογηθεί ο χαρακτηρισμός έτσι…; Ρόλο κομπάρσου στη φιέστα ε…;
ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ:
blogs.musicheaven.gr/pavel (δεν ζήτησα άδεια, ελπίζω να μη θυμώσει ο υπογράφων το άρθρο)¨
“…Ηθελα….
Ηθελα και εγώ να γράψω κάτι για την επέτειο τού Πολυτεχνείου… Αλλα διάβασα το εξαιρετικό post τού fantasma, και το θυμικό μου δεν με αφήνει.Δεν ήθελα να γράψω, επειδή σώνει και καλά είναι οι μέρες που παραπέμπουν. Ετσι κι αλλοιώς,κάποια πράγματα τα κουβαλάς ΠΑΝΤΟΤΕ μέσα σου… Οπως, την μορφή τού Παναγούλη….
Τα πρόσωπα τών φερέφωνων, που καμαρωτοί, τον βάσταγαν να μην φύγει…
Τους ανώνυμους νέους, που τους έλεγαν αλήτες….
Πάνω σε κάγκελα, κάτω απο σημαίες, έξω απο προσχήματα και φιοριτούρες…
Εξωπραγματικό σκηνικό, απο εκείνα που ελάχιστες φορές σού δίνει η ζωή την δυνατότητα να το δείς απο κοντά…
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στην επέτειο τού Πολυτεχνείου, ζούμε την απόλυτη καπήλευση.
Μαλλί τής γριάς, Λουκάνικα και σάντουιτς , Μαυρογυαλούροι ιπποπόταμοι που καταθέτουν το επεκτατικό τους “χειροκροτείστε με”. Μιά γκρίζα παρωδία. Τρελλά εθυμοτυπικα γλέντια… Τής δικαοσύνης ήλιε νοητέ, – Αγάπη μου, το θες με απ’ όλα; α, ναι… και μυρσίνη εσύ δοξαστική…. -σου είπα, ρε γαμώτο, όχι με κρεμμύδι…..
Τα παχύδερμα τής εξουσίας, οι εραστές τής καρέκλας και των παχυλών παροχών, θα δώσουν και φέτος την παράστασή τους. Η τηλεόραση θα κάνει αφιερώματα. Στην μεσημεριανή ζώνη, όλα τα πάνελ τής Τατιάνας και τής Λαμπίρη, θα έχουν το αρμόζον μελαγχολικό ύφος. Στο ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ STAR, θα γίνει σχετική αναφορά στο θέμα, αμέσως μετά απο το ρεπορτάζ για την επώδυνη παρανυχίδα που έβγαλε στα μαλλιά της η ΛΕΛΑ ΜΠΟΥΡΔΟΥΜΠΑ… Και με αποκλειστικά πλάνα απο την παρ’ ολίγον είσοδο των Τανκς , στα Hondos Center…
Λίγη σεμνότητα δεν βλάπτει… Οσοι μπορούν να νοιώσουν, και να σκεφτούν, δεν νομίζω οτι έχουν αναγκη τις Ρωμαϊκές φιέστες.Αυτά είναι για τους ανεγκέφαλους. Δεν τιμώ την θυσία για ελευθερία μία φορά τον χρόνο. Την τιμώ κάθε μου μέρα, μέσα μου, με τον αγώνα και την στάση ζωής μου, με την ηθική που αρμόζει, που νοιώθω, που κουβαλάω μέσα μου. ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΛΛΟΘΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ. ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ ΜΟΥ…
…αρνούμαι, τέλος, το πατρονάρισμα……Η ελπίδα για ένα αύριο χωρίς ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να σερβίρεται με μουστάρδα και κρεμμύδια, απο τον καρεκλοκένταυρο της ενορίας σας.. Το Πολυτεχνείο, ήταν μιά σπίθα ζωής, και αντί να την κάνουν φλόγα, έκαναν την σπίθα κορνίζα πάνω απο το τζάκι τους. Και αυτό, είναι μια αισχρή οικειοποίηση….
1975. Είμαι παιδί, και βρίσκομαι στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Στο γήπεδο τού Π.Α.Ο. Η πρώτη μεγάλη μεταπολιτευτική συναυλία…
Μεταξύ άλλων ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ, εμφανίζεται ο Μάνος Λοϊζος…..
Ας αφιερώσω λοιπόν κι εγώ , στην επέτειο του Πολυτεχνείου, την θεϊκή φράση που τραγούδησε ο Μάνος…
” Τόσα τριαντάφυλλα,
τα’ καψε το χιόνι..” “
Το σχόλιο μου στη σημερινή ανάρτηση ήταν, όπως λέγεται στα λατινικά (και νομικά), stricto sensu, δηλαδή ορισμένο αυστηρά πάνω στα ήδη υπάρχοντα σχόλια. Μου κάνει εντύπωση ότι κανείς, απ’ όσους είναι πρόθυμοι σε άλλες περιπτώσεις, δεν πρόσθεσε κάτι για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Φαίνεται ότι το σχόλιο του Σπ. Αραβανή ήταν καταλυτικό, τα είπε όλα!