«Είχα συνάψει ειρήνη με τις προσδοκίες μου. Αλλά, όταν έφτασα στη Νέα Υόρκη, μέσα σε λίγες μόνο ώρες, η Νέα Υόρκη μού έκανε ό, τι κάνει σε όλους τους ανθρώπους – ξύπνησε τις πιθανότητες. Η ελπίδα ξεσπάει σαν επιδημία.»
Φίλιπ Ροθ, Φεύγει το φάντασμα

Εισαγωγή στο τοπίο.

Ο Πωλ, κρατώντας στο χέρι το δόντι που του έπεσε λίγο πριν, καθώς ανέβαινε τα σκαλιά του υπόγειου σταθμού του τραίνου, στο Γκραντ Σέντραλ, μπήκε, δέκα η ώρα το πρωί, στα γραφεία Κοινωνικών Υπηρεσιών της Δέκατης Λεωφόρου, κοντά στους 45 δρόμους του Μανχάταν. Περιμένοντας τη σειρά του στην αίθουσα αναμονής, βγάζει την τραγιάσκα που του κρύβει το μισό πρόσωπο και ρίχνει μια ματιά στο μικρό καθρέφτη που κρέμεται δίπλα του. Τα μάτια εξακολουθούν να είναι κομμένα, αν και τελευταία κοιμάται καλά, τα χείλη του έχουν πάρει ένα βαθύ χαλκοπράσινο χρώμα, το μέτωπο γεμάτο ζάρες. Ανοίγει το στόμα και μετράει εφτά, μερικά κουνιούνται κιόλας. Κοιτάζει απʼ τη τζαμαρία έξω στο δρόμο, βρέχει συνέχεια, απʼ το περασμένο βράδυ. Πρώτη φορά, στα δεκαοχτώ του, νιώθει τρόμο.

Ο Πωλ γεννήθηκε στο Νότιο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, σε μια γειτονιά γεμάτη Πορτορικάνους. Μεγάλωσε κοντά σε συγγενείς. Όταν ήταν γύρω στα τέσσερα με πέντε τον βίασε κάποιος θείος. Τον πατέρα του, συστηματικό ναρκομανή, τον επισκέφθηκε κάποτε στη φυλακή, ενώ ποτέ δεν μπόρεσε να μάθει αρκετά πράγματα για τη γυναίκα που τον γέννησε. Στα δεκατρία του κατέβηκε στις κακόφημες γειτονιές των 42 δρόμων, στο Μανχάταν, κι έμεινε από τότε εκεί. Άρχισε πολύ γρήγορα να μπαινοβγαίνει ελεύθερα στα χαμηλοτάβανα μαγαζιά με τις φανταχτερές βιτρίνες και τα πολύχρωμα φώτα, που δεν κλείνουν ποτέ, εκεί που με ελάχιστα σέντς μπορεί να δει κανείς, από μια τρύπα, το φτηνότερο και χειρότερο ζωντανό γυμνό θέαμα της Αμερικής. Τα παιδιά σαν τον Πωλ, που περιφέρονται εδώ μακριά απʼ τα σπίτια τους, έχουν τρεις επιλογές για να επιζήσουν: την κλοπή, το εμπόριο ναρκωτικών και το εμπόριο του κορμιού τους, για πέντε δολάρια τη φορά. Ο Πωλ αναγκάστηκε να καταφύγει συχνά και στις τρεις μεθόδους. Μέσα σε πέντε χρόνια έχασε τριάντα κιλά κι όλα σχεδόν τα μαλλιά του. Δεν τον θέλει κανείς. Ούτε οι δικοί του στο Μπρονξ, ούτε κι οι τρόφιμοι στο Κόβεναντ Χάουζ, το άσυλο του κεντρικού Μανχάταν, όπου φυτοζωούν εκατοντάδες άστεγοι, πρώην κατάδικοι κι άλλοι περιθωριακοί. Έτσι όπως τον βλέπουν, ωχρό και σκελετωμένο, είναι σίγουροι ότι έχει AIDS.

Star Trek IV: The Voyage Home ipod

• We Are Marshall dvdrip Mexican Hayride movie download

Εφημεριδοπεριοδικό: Οι φιλιές των παιδιών (της β2 τάξης του 35ου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου, Κωλέττη 34, Εξάρχεια

: http://0-18.gr/downloads/oi-filies-ton-paidion Hanger rip

Η έκδοση ενός σχολικού εντύπου συνδέει πολλές εκφάνσεις του βιόκοσμου της καθημερινότητας της σχολικής κοινότητας και επιτρέπει έναν αναστοχασμό για τους στόχους, τους σκοπούς, τα μέσα, τις δυνατότητες και την επίτευξη ή όχι των επιδιωκόμενων αλλαγών της κάθε φορά αν – ηδονικής «πραγματικότητας». Με αυτή την «πραγματικότητα» ερχόμαστε αντιμέτωποι κάθε φορά που γράφουμε, εμείς ή τα παιδιά. Τα κείμενα μας έχουν τις ψυχαναλυτικές ατραπούς της φαντασίας, του συμβολικού και του πραγματικού. Αν η τάξη μας είναι το σπήλαιο του Πλάτωνα τότε καλούμαστε, στα πλαίσια της δημόσιας σφαίρας και του εγγραμματισμού, να μεταβούμε στον αδυσώπητο ήλιο, τον ήλιο της γραφής, της θέασης και του διαφωτισμού.
Η επιστημολογική συγκρότηση των πρακτικών των εκπαιδευτικών στο σχολείο μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας εκ των υστέρων μεθόδου που εκλογικεύεται ή μια κανονιστική αξίωση που προηγείται των εφαρμογών και των εξειδικεύσεων. Αυτή η δεύτερη περίπτωση θα μας απασχολήσει εδώ. Αυτή η κανονιστική αξίωση δεν είναι άλλη από την δυνατότητα για αλλαγή του κόσμου στις δυτικές κοινωνίες ή οποία εν πολλοίς έχει τις αναφορές της στον Kant: θες να αλλάξεις τον κόσμο σημαίνει να γράψεις ένα κείμενο και να πεις τις ιδέες σου, ανεξάρτητα αν στην καθημερινότητα υποχρεούσαι να κάνεις άλλα πράγματα. Σήμερα αυτός που θα μπορούσε να μας κομίσει αυτή την πίστη στην αλλαγή (του κόσμου, του σχολείου, της πραγματικότητας) και να συνεχίσει την καντιανή αξίωση είναι περισσότερο ο Derrida παρά ο Habermas. Στον Derrida που βρήκε στέγη όλη η «γυναικεία» και η ενδυναμωτική γραφή παρά στον Habermas, στον οποίο η περίλαμπρη «δημόσια σφαίρα» σήμερα έχει ταυτιστεί με την προτεραιότητα του οικονομικού έναντι του πολιτικού ή με την παθητικότητα παρά με την συμμετοχή.

Lost in Translation move

Going Overboard psp

The Mutant Chronicles release

(Με αφορμή την έκδοση: ΛΑΟ ΤΣΕ, Τάο Τε Τσινγκ. Εισαγωγή, απόδοση: Μαίρη Μεταξά-Παξινού, Δημήτρης Χουλιαράκης. Δίγλωσση έκδοση «Μελάνι», σελ. 181)

• Good Burger full movie

Rain Man divx

«Οι Κινέζοι φιλόσοφοι ήταν όλοι τους Σωκράτης, σε διαφορετικούς βαθμούς».

Kin (Yue-Lin) στο Fong (Yeou-Lan)

Οι εισαγωγικοί στίχοι του ιερού βιβλίου του Τάο και της Αληθινής Αρετής, ό, τι δηλαδή πάει να πει Τάο Τε Τσινγκ, ανήκουν στους διασημότερους της διεθνούς Γραμματολογίας. Συμπυκνώνουν, ως γνωστόν, ένα αρχαιότατο πιστεύω διαφόρων σαμάνων, οι οποίοι δοκίμασαν να διερμηνεύσουν μείζονα πνευματικά ζητήματα, όπως φέρ’ ειπείν είναι η φυσική ροή του παντός, το μυστήριο της διαλεκτικής συνύπαρξης των αντιθέτων στο Ένα του κόσμου, η επίτευξη της ευτυχίας σε μακροπρόθεσμη βάση, η αμφισημία του θανάτου, η σταδιακή απόσβεση του εγωτισμού και βεβαίως η αφθαρσία της ύλης. Παραθέτω: «Το προαιώνιο Τάο δεν γίνεται να ιστορηθεί. / Ό, τι έχει όνομα δεν είναι παντοτινό. / Ό, τι είναι παντοτινό δεν έχει όνομα. / Μόνο τα πράγματα έχουν όνομα. / Λυτρωμένος απ΄ την επιθυμία / συναισθάνεσαι το μυστήριο. / Υποταγμένος στην επιθυμία / βλέπεις μόνο τα φαινόμενα. / Κι ωστόσο, μυστήριο και φαινόμενα / αναβλύζουν απ’ την ίδια πηγή. / Η πηγή αυτή είναι το σκοτάδι. / Σκοτάδι πηχτό κι αδιαπέραστο. / Αν εκεί μέσα μπεις, θα καταλάβεις.» (Ιδέτε σελ. 19). Το Τάο, που κατά λέξη σημαίνει πρωτίστως Δρόμος, ενδέχεται να αποδοθεί επίσης και ως Πορεία, Αιτία, Αρχή, Απόλυτο, Λόγος, Αρμονία, Θεός, Φύση, Ον, Μέθοδος, Πρωταρχική Ενέργεια.(Ιδέτε σελ. 13). Το εν λόγω βιβλίο συνιστά δηλαδή συστηματικό γνωσιολογικό εγκόλπιο, όπου οι σαφείς μεταφυσικές αρχές συνάδουν με το εγγενές ρεαλιστικό στοιχείο, το οποίο συνέχει τις δομές σκέψεις των αναστοχαζομένων φορέων του σινικού διαλογισμού.

Freddy vs. Jason

«Εγώ δεν έχω ούτε αυτοκίνητο, ούτε κινητό. Είμαι εναντίον αυτών των πραγμάτων. Όχι ότι δεν χρειάζονται, αλλά αυτό που βλέπουμε κάθε μέρα, που καταντάει χυδαιότητα, όλοι οι άνθρωποι άνδρες, γυναίκες, παιδιά, εργαζόμενοι, οι πάντες, με ένα τηλέφωνο στο αυτί, να λένε σχεδόν βλακείες, αυτό είναι φλυαρία. Και δείχνει και τη μοναξιά των ανθρώπων που θέλουν να επικοινωνούν συνεχώς, γιατί όταν είναι μόνοι τους δεν έχουν να σκεφτούν κάτι και θέλουν να μιλάνε, να λένε μπλά- μπλα-μπλα.» δηλώνει σε συνέντευξη του στον «Ε.Τ.» ο ποιητής Γιάννης Κοντός, μια από τις πιο δυναμικές φωνές της λεγόμενης γενιάς του ʼ70, που δεν κρύβει τα λόγια του και δεν διστάζει να έλθει σε αντίθεση με το ρεύμα, όπως εν τέλει οφείλουν οι ποιητές. Ο ίδιος ομολογεί: «Εγώ είμαι ευτυχισμένος με τη μοναξιά μου. Η μοναξιά είναι για μένα επιλεγμένος τρόπος ζωής, όπου δεν είμαι μοναχός μου, ούτε μοναχικός. Τη μοναξιά ξέρω και τη δαμάζω. Βέβαια όλα αυτά είναι συνδεδεμένα με τη λογοτεχνία που είναι μία μεγάλη συντροφικότητα. Σκέφτομαι τις λέξεις, τους στίχους, παρατηρώ τα πρόσωπα στο δρόμο και αυτά μου δημιουργούν τα ποιήματα, μου δημιουργούν τα βιβλία.»
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η ελληνική γλώσσα, η οικονομική κρίση, αλλά και ο υπερκαταναλωτισμός των νεοελλήνων είναι ανάμεσα στα ζητήματα που επισημαίνει παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν είναι απαισιόδοξος ποιητής, ούτε αντιμετωπίζει τη σύγχρονη ζωή με υπεροψία και μιζέρια. Είναι ενδεικτική η άποψή του για την λογοτεχνία των blogs την οποία αρκετοί ομότεχνοί του έχουν σπεύσει να απορρίψουν. Όπως παρατηρεί: «Ξέρω πολλούς νέους που γράφουν στα blogs και ανάμεσά τους ξεχωρίζουν κάποιοι πάρα πολλοί καλοί ποιητές, που έχουν αναφορές συγγενικές με τη γενιά του ʼ30. Όλα αυτά τα παιδιά, δουλεύουν αετόνυχα τα Μέσα της τεχνολογίας, αλλά το εργαλείο τους στη λογοτεχνία, είναι η γλώσσα.»