Freddy vs. Jason

«Εγώ δεν έχω ούτε αυτοκίνητο, ούτε κινητό. Είμαι εναντίον αυτών των πραγμάτων. Όχι ότι δεν χρειάζονται, αλλά αυτό που βλέπουμε κάθε μέρα, που καταντάει χυδαιότητα, όλοι οι άνθρωποι άνδρες, γυναίκες, παιδιά, εργαζόμενοι, οι πάντες, με ένα τηλέφωνο στο αυτί, να λένε σχεδόν βλακείες, αυτό είναι φλυαρία. Και δείχνει και τη μοναξιά των ανθρώπων που θέλουν να επικοινωνούν συνεχώς, γιατί όταν είναι μόνοι τους δεν έχουν να σκεφτούν κάτι και θέλουν να μιλάνε, να λένε μπλά- μπλα-μπλα.» δηλώνει σε συνέντευξη του στον «Ε.Τ.» ο ποιητής Γιάννης Κοντός, μια από τις πιο δυναμικές φωνές της λεγόμενης γενιάς του ʼ70, που δεν κρύβει τα λόγια του και δεν διστάζει να έλθει σε αντίθεση με το ρεύμα, όπως εν τέλει οφείλουν οι ποιητές. Ο ίδιος ομολογεί: «Εγώ είμαι ευτυχισμένος με τη μοναξιά μου. Η μοναξιά είναι για μένα επιλεγμένος τρόπος ζωής, όπου δεν είμαι μοναχός μου, ούτε μοναχικός. Τη μοναξιά ξέρω και τη δαμάζω. Βέβαια όλα αυτά είναι συνδεδεμένα με τη λογοτεχνία που είναι μία μεγάλη συντροφικότητα. Σκέφτομαι τις λέξεις, τους στίχους, παρατηρώ τα πρόσωπα στο δρόμο και αυτά μου δημιουργούν τα ποιήματα, μου δημιουργούν τα βιβλία.»
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η ελληνική γλώσσα, η οικονομική κρίση, αλλά και ο υπερκαταναλωτισμός των νεοελλήνων είναι ανάμεσα στα ζητήματα που επισημαίνει παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν είναι απαισιόδοξος ποιητής, ούτε αντιμετωπίζει τη σύγχρονη ζωή με υπεροψία και μιζέρια. Είναι ενδεικτική η άποψή του για την λογοτεχνία των blogs την οποία αρκετοί ομότεχνοί του έχουν σπεύσει να απορρίψουν. Όπως παρατηρεί: «Ξέρω πολλούς νέους που γράφουν στα blogs και ανάμεσά τους ξεχωρίζουν κάποιοι πάρα πολλοί καλοί ποιητές, που έχουν αναφορές συγγενικές με τη γενιά του ʼ30. Όλα αυτά τα παιδιά, δουλεύουν αετόνυχα τα Μέσα της τεχνολογίας, αλλά το εργαλείο τους στη λογοτεχνία, είναι η γλώσσα.»
Πώς βλέπει όμως ο ίδιος τη ψηφιοποίηση των βιβλίων και την διεύρυνση του ρόλου του διαδικτύου; «Νομίζω ότι η σχέση του βιβλίου με τον άνθρωπο είναι ερωτική. Εγώ γράφω ακόμη με μολύβι για λόγους αντιστάσεως. Τώρα είναι μοντέρνο να γράφεις σε υπολογιστή, όπως μοντέρνο ήταν στην αρχαία Αίγυπτο να γράφουν σε πάπυρο, αντί να γράφουν σε πέτρα. Όμως με την αλλαγή δεν χάθηκε η λογοτεχνία, απλώς άλλαξε το μέσον. Το πρόβλημα λοιπόν και σήμερα δεν είναι να αλλάξει το μέσον, το πρόβλημα είναι να μην χαθεί η λογοτεχνία.»
Η δυναμική στάση του Γιάννη Κοντού στη σύγχρονη ζωή προβάλλει ξεκάθαρα και στην τελευταία του ποιητική ζωή με τίτλο «Ηλεκτρισμένη πόλη» με την οποία «φωτίζει» την Αθήνα. Ο ίδιος διαπιστώνει: «Εγώ δεν είμαι απαισιόδοξος ποιητής είμαι αισιόδοξος. Όμως μερικές φορές τα στοιχεία του περιβάλλοντος χώρου, φέρουν μία απαισιοδοξία. Η «Ηλεκτρισμένη Πόλη» έχει ηλεκτρισμό, που δεν είναι μόνο ο βολταϊκός, είναι ο ηλεκτρισμός, που έχουν τα αισθήματα, οι άνθρωποι, οι σχέσεις μεταξύ τους και η δυναμικότητά τους.»
Ποια είναι τα σημεία της σύγχρονης ζωής που του προκαλούν απαισιοδοξία; «Το απαισιόδοξο είναι ότι οι συμπολίτες μας μεταπολεμικά καταναλώνουν τρελά, αγοράζουν συνεχώς αυτοκίνητα, κάνουν ταξίδια άνευ λόγου και αιτίας. Δεν βλέπετε τι γίνεται τα σαββατοκύριακα, με όλα αυτά τα τεράστια τζιπ που οδηγούν νέοι και γέροι και γυρνούν γύρω από το Κολωνάκι ή τη Θεσσαλονίκη, για να επιδειχθούν; Εξ ού και αυτά τα δάνεια των Χριστουγέννων. Όλο αυτό κόβει τις διόδους επικοινωνίας με τον πολιτισμό. Ποια είναι η υπαρξιακή αγωνία ενός μέσου ή και κατώτερα αμειβόμενου να παίρνει δάνειο και να πηγαίνει για Χριστούγεννα στη Χονολουλού; Καταλήγει κωμικό. Δηλαδή ο μπακάλης με τη μπακάλισσα, που είναι κατά τα άλλα αξιοπρεπέστατοι άνθρωποι, να πηγαίνουν στη Χονολουλού!… Να κάνουν τι;»
Θα υπάρξει ανάκαμψη και αν ναι, με ποιο τρόπο; «Η ανόρθωση θα έλθει μόνο πνευματικά. Εγώ πιστεύω στις πολιτιστικές αρετές και δεν είμαι υπέρ του χρήματος και υπέρ της εμπορευματοποίησης των πάντων. Το εμπόριο είναι από μόνο του καλό. Ο ελληνισμός επιβίωσε στο πέρασμα των χρόνων από το εμπόριο. Τώρα όμως το πράγμα έχει ξεφύγει. Υπάρχει υπαρξιακό κενό. Υπάρχει ένας στρατωνισμός ζωής που φέρνει μία κατανάλωση, μία ομαδοποίηση, μία έλλειψη γούστου. Ο αμερικάνικος τρόπος ζωής για τους Αμερικάνους ήταν πολύ όμορφος, ιδίως παλιότερα. Μετατοπιζόμενος όμως στην Ευρώπη, χαλάει.»
Καθώς το όργανο της λογοτεχνίας είναι η γλώσσα, πόσο αισιόδοξος είναι ο Γιάννης Κοντός για το μέλλον της ελληνικής γλώσσας; «Ακούστε, αν δούμε πώς μιλάνε τα παιδιά, με τις διακεκομμένες εγγλέζικες λέξεις και την αργκό στα τραίνα και στα σχολεία, φυσικά είναι ανησυχητικό. Όμως για να ζήσει η ελληνική γλώσσα για 3000 χρόνια και να μείνει, σημαίνει πως είναι ισχυρή. Το γεγονός ότι τα αγγλικά είναι η γλώσσα του εμπορίου, δεν μπορεί να αφελληνίσει τη δικιά μας γλώσσα. Νομίζω ότι ζούμε μία φάση του εθνικού μας βίου που η γλώσσα είναι υποτιμημένη από διάφορες συνθήκες. Πιστεύω όμως ότι θα ανορθωθούμε. Διότι αν χάσουμε τη γλώσσα μας χάνουμε την εθνικότητά μας. Δεν θα είμαστε τίποτα. Η γλώσσα είναι η κορωνίδα του ελληνικού βίου.»Billy Jack divx

Night Crossing rip

To Kill a Mockingbird ipod

από Σωτήρης Παστάκας
29 Comments