Το όνομα

Σε λένε Γάζα

επειδή είσαι ένα απέραντο χειρουργείο αθώων

και το αίμα σου είναι οι γραμμές

στις λωρίδες κυκλοφορίας

οι σημάνσεις για το κατά που πάνε στο θάνατο

και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στις εκατόμβες

σε λένε Γάζα

επειδή είσαι μια διαλυμένη αρτηρία

επειδή συνοψίζεις

κάθε λευκό που απορροφάται από το κατακόκκινο

σε λένε Γάζα επειδή

ρυακίζεις δάκρυ και σάλιο

και τα χαμόγελα των παιδιών σου

πριν τους έρωτες

πριν τις λατρείες

κυλούν μέσα σε ανοικτούς τάφους

σε λένε Γάζα

επειδή

το αίμα αρνείται να πήξει

μια ιστορική αιμορροφιλία

μια αυτοάνοση αιμορραγία

για ελευθερία

και ελευθερία

μέχρι να σε λένε Γάζα

Δεν αναπνέω

Δεν αναπνέω.
Όταν δε σε έχω παύω να αναπνέω.
Δέντρο περήφανο να στέκεται όρθιο αλλά κούφιο τις ρίζες του να ξεγελάει.
Θάλασσα που σώπασε κι άλλο κύμα στο ακρογιάλι δε θα στείλει γιατί ξέμεινε από αέρα.
Φωτιά που σηγοσβήνει σε νύχτα παγερή γιατί οξυγόνο άλλο δε βρίσκει.
Δεν αναπνέω.
Τον κόσμο βλέπω πια θολό κι οι αισθήσεις μου αγναντεύουν τον υποσχόμενο ερχομό σου.
Φάρο ορθώνουν ψηλό, το φως του πυξίδα σου να έχεις.
Δεν αναπνέω γιατί όλες τις ανάσες μου ασφάλισα μέσ´τα δικά σου στήθη.
Πολλές κι όλες δικές σου.
Να μην ξεμείνουν τα πανιά σου από άνεμο.
Συνήθισα να μην αναπνέω.
Κι ακόμα περιμένω.
Λευκά πανιά στη θάλασσα προσμένω!

Αριάδνη

Έκλεισα τα μάτια μου και είδα τα κορμιά μας να αγκαλιάζονται σφιχτά και τις ψυχές μας
τις χαδιάρικες τους κόμπους μας να λύνουν.
Γόρδιοι δεσμοί που ενώθηκαν μα βρήκανε την άκρη όταν τα μάτια μας εσμίξανε λαβυρίνθους ισιώσανε κι έφτιαξαν μονοπάτι.
Η Αριάδνη να χαμόγελα, ήσυχη να χορεύει και τον κακό Μινώταυρο σε παραμύθι όμορφο το μίτο του να πλέκει.
Άνοιξα τα μάτια μου κι είδα το όνειρο μου να με έχει αγκαλιά του, να μη φοβάμαι τώρα πια μη τύχει και ξυπνήσω, αφού το χέρι σου κρατώ και το φιλί σου αγγίζω.

I.

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Γυρνά χιλιάδες χρόνια στα νερά μας,
γεμίζει ναυαγούς τα ψαροχώρια,
σαπίζει τα πορτοπαράθυρά μας
και κλείνει στο λιμάνι τα βαπόρια.

Χτυπά χιλιάδες χρόνια τα ίδια μέρη
– κάτι σαν κάθειρξη, σαν ομηρεία –
κι αδιάκοπα, χειμώνα-καλοκαίρι,
εδώ τελειώνει κάθε της πορεία·

εδώ που τον εξέβρασε εκών άκων
– τότε μας έλεγαν νησί των Φαιάκων – ,
εδώ τον περιμένει να γυρίσει,

μπορεί να ’χει αργήσει, μα δε τη νοιάζει,
θα ’ρθει, γιατί μονάχα αυτή του μοιάζει·
θα ξαναρθεί, μ’ αυτή να τρικυμίσει.

Ο βασιλιάς του νερού

Ο απογευματινός ήλιος λίγο-λίγο με εγκαταλείπει,
οι άσπρες πέτρες του καλοκαιριού,
ένα κομμάτι πεταλούδες,
ένα νεκρό κοχύλι,
ένας αιώνας ανάμεσα στο σώμα και την σκέψη σου,
μέσα σε ένα ψάρι που κολυμπάει ανάποδα.
Μεγάλες μέρες με κομμάτια ζέστης στο αφόρητο τραγούδι των πουλιών,
Η ηρεμία των κυμάτων στον βασιλικό μαζί με τα γεράνια,
τα ματιά και τα μαλλιά σου πιο σκούρα από ποτέ.
Στις όχθες του ουρανού σε αναζητάει ο βασιλιάς του νερού,
Στην ελπίδα ότι όλα είναι αληθινά στο όμορφο τέλος της μέρας.
Δεν μας ένωσε η αγάπη, αλλά ο πόνος του αποχωρισμού,
χαμηλή φωνή που είπε καληνύχτα.
Ποιος χώρισε για πάντα τη νύχτα από την μέρα;
Κρατώντας στην παλάμη του ψηλά,
έναν ρυθμό που τελειώνει,
στα συννεφιασμένα διαστήματα.

ΜΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ

Πινελιές διάσπαρτες ο κόσμος
φως
ήχοι
μυρωδιές
γεύσεις
ψηλαφίσματα
παντού και όλα διάχυτα
λάμψεις με γκρίζα χρώματα
ψίθυροι που γίνονται κραυγές
ευωδιές που κρύβουν δυσοσμίες
γλυκόπικρες γουλιές
χάδια και μαλώματα!
Δρόμος ατελείωτος η ζωή
διαβάτες οι στιγμές
κι όσες δεν ξεθωριάζουν
γίνονται ηχώ
μυρίζουν άνοιξη
με νέκταρ μεθυσμένες
βελούδινα διαβαίνουν!
Βήμα που ξεγελά τον χρόνο
ανάμνηση με ανεξίτηλη μπογιά
ποιητή – ζωγράφου ή θεού!
Μελάνι μαύρο σε δυο μάτια
νότα θεϊκή σε χείλη κόκκινα
Απρίλη άρωμα σε ανθισμένο σώμα
αρμύρα έρωτα στο κύμα της ψυχής
άγγιγμα διάφανο στα φυλλοκάρδια.
Μια ζωγραφιά
«Η ζωή μας τρέχει!»
αισθήσεις κι αναμνήσεις
και η ομορφιά μια πινελιά
ποιητή – ζωγράφου ή θεού!