Ηλίας Λάγιος, Ο άνθρωπος από τη Γαλιλαία

Λουκ. κδʼ 13-32

Είχαν παρέλθει από την κοίμησή του τρία (τα προβλεφθέντα) νυχτοήμερα,
Κλεόπας, κι άλλος εις, πορεύονταν προς Εμμαούς, μια γκρίζα, ανώνυμη, της φτώχιας κώμη
κι αυτός, αφού συσκότισε τους οφθαλμούς των μη αναγνωριστεί, τους μίλησε ήρεμα.
τον ρώτησαν αν άκουσε που ο σταυρωθείς εδιάβηκε το άφατο σταυροδρόμι.

συμβαδίζοντας μνημονεύαν προφητείες και φτάσαν νʼ αναπαυθούνε στου χωριού τα δώματα,
εκεί, αφού ευλόγησε και μοίρασε το ψωμί, τους επέστρεψε την επί τούτου όρασή τους.
των μαθητών χαρές και ξεφαντώματα για τα γλυκά κι απρόσμενα ανταμώματα,
πλην, ήδη έπλεεν ο υιός σʼ ωκεανό μακαριότητας με την ευδαιμονία μυθώδους κήτους.

ω, Κύριε, τʼ άπιστα γεννήματά σου, εις α ενεφύσησας πνοή ζωής συγχώρατα,
κι επίτρεψε να εορτασθεί μες την Ανάστασή σου η αμαρτάνουσα θνητότης.
κοινώνησέ μας σκοτοφώς κι ασυμμετρία, φανέρωσε τοις αναξίοις τα αόρατα,
όχι ο δούλος σου ο μετανοών να ευφρανθεί, μα ο αποστάτης, ο ληστής κι ο καταδότης.

όμως, ο παλαιός εσπερινών, ψυχρός και αμετάτρεπτος, ουδέτερος σαν άζωτο,
Ρομφαία κραδαίνει αντί μηλίτη να κερνά που κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος.
ο πλάσας, αδιακρίτως, και τιτρώσκει μας, αυτός που στέρησέ μας εξ αρχής το αμαράζωτο,
ότι εμείς εσφραγιστήκαμε με τα αρνία του κι ο στοργικός ποιμήν μας είναι ο λύκος.

Ο Jack Hirschman απαγγέλει ένα ποίημά του

ΑΚΡΩΤΗΡΙΑ

Ένα χάθηκε για να μείνει μόνο
Με τη φωνή του μεγάλου ωκεανού

Ένα άλλο στάθηκε όρθιο κι έκαστε
Την ίδια στιγμή

Το άλλο κετέβηκε απʼ του ψηλούς βράχους
Και μπήκε στον αφρό του χειμάρρου
Ως τον αστράγαλο.

Ένα άλλο χάθηκε για να μείνει μόνο
Με τη φωνή του μεγάλου ωκεανού
Και κρύφτηκε σʼ ένα σύδεντρο

Κάποιο άλλο έκοψε τα τελευταία πιο
Γυμνά λουλούδια της γής

Ένα άλλο έγινε ερωδιός

Το άλλο έγινε ένα κομμάτι ξύλο
Που πλέει στο νερό

Εδιτώ

Ο,τι θα διαβαστεί εδώ μέσα
είναι και ψέματα
είναι κι αλήθειες
έχει κι ευρήματα·
τα είχα όμως όλα πάει
στόν Κρυφοκλάψω Απόψε Άγγελέ Μου
Πούπουλο Ανάλαφρο Της Μνήμης Μου
Της Νοσταλγίας Μου Πουλί
και μόλις του ʼδωσα ένα φιλί
μου τα ʼκανε όλα να διαβάζονται σαν ποιήματα

Ξύλο καί βροχή

Το ξύλο πέφτει έξω βροχή
τα δάκρυα και τα αίματα ραντίζουνε τον τόπο
αλλά κι εσύ, το πως διαλέγεις να το πεις
δείχνει σα να μην έχεις άλλο τρόπο

550

Η μέρα διψάει.
Η μέρα είναι κάκτος, διψάει χωρίς να μιλάει, απομακρύνει επίσης τα σύνεργα της αφής –πουθενά δε βρίσκεται

Ένα εγώ πνίγεται στα νερά του, καταποντίζεται σε ονειρικά τοπία.
Το πι το ρο το σί
Μάγμα των συλλαβών σε ηφαίστεια πεθαμένων ερώτων, λάβα-ουρανός-πλωτός, χωρίς κρατήρα.
Η μέρα διψάει κορφολογάει παθήματα
Το ρο το λι το λά
Ευπρέπεια

Πεθαίνει από δίψα αυτό το φως
Και το σκοτάδι απλώνει στα καρφιά την άλλη μέρα
Στο
Διαπασών
Το
διʼ ευχών
Διατελών ευχέτης του αύριο:
Να
Ναι
Φωτεινό, έστω και διψασμένο.

18-03-2005

Σ’ ένα γυναικείο άγαλμα

Στέκεις κομψή και ραδινή

μες στο πολύπτυχο ένδυμα

κόρη που με κοιτάζεις σαν άγραφο χαρτί

και περιμένεις να διηγηθώ την ιστορία σου.

Δεν ξέρω αν αγαπήθηκες

με την αγάπη που έπρεπε

από άντρα ταιριαστό στην ομορφιά σου.

Ούτε μπορώ να φανταστώ

αν έγειρε να κοιμηθεί στον ώμο σου

σάρκα εκ της σαρκός σου.

Η θλίψη όμως που χαράχτηκε στο βλέμμα σου

με έσπρωξε να φανταστώ

πως στις χαρές δε χάρηκες όσο έπαιρνε,

αλλά στις λύπες δόθηκες-

και με το παραπάνω.

(Περιοδικό “Πλανόδιον” # 39)