Το ΧΡώΜΑ ΤΗΣ ΘάΛΑΣΣΑΣ

Τί χρώμα είναι η Θάλασσα;
ρώτα τους στεριανούς, θα σού πουν το χρώμα του καλοκαιριού
ρώτα τους θαλασσινούς, θα σού πουν το χρώμα του γυρισμού
ρώτα τον Ήλιο, θα σού πει το χρώμα του δειλινού

αν όμως ρωτήσεις τη μάνα του πνιγμένου
θα σού απαντήσει πως είναι καστανή
σαν τα μάτια του παιδιού της
.
Γαλησσάς, Σύρος, 14 Αυγούστου 2ΟΟ7

Τι ΕίΝΑΙ Η ΠΟίΗΣΗ

Το σώμα απεχθάνεται το κρύο
-θυμίζει θάνατο-
αντιδρά με φωτιά
ανεβάζει πυρετό
~

Ο νους απεχθάνεται το κενό
-θυμίζει θάνατο-
αντιδρά με όνειρα
κατεβάζει ποιήματα
~

8 Φεβρουαρίου 2006

Στα δάκρυα των λυπημένων καθρεφτίζομαι

Οι αυτόχθονες αυτού του κόσμου
κρύβονται πάντα μες στον θάνατο.
Γαυγίζει πάντα νηστικό το φεγγαράκι στης νύχτας το
σκυλόσπιτο
κιʼ η Άνοιξη —κεντήστρα αιώνια για τα προικιά της—
στα δάκρυα των λυπημένων καθρεφτίζεται.
Προσωπικά ρημάζω κάπου έκθετος στην αυτοκρατορία.
Πάει ένας κόσμος τώρα που μας έχεις λησμονήσει
κιʼ ίσως νομίζεις που έγινα αέρας
χρυσόσκονη στης πεταλούδας το φτερό
κόκκος που χόρτασε τον χρόνο.
Άλλα είμαι εδώ. Ακόμη θα είμαι εδώ.
Κρυμμένος, με τους άλλους μες στον θάνατο να σου
θυμίζω
τότε που η καρδιά μου πήγαινε από σε
κιʼ απʼ τις κατάλληλες θυρίδες άνθιζε το αίμα —
τα σύνορα τότε της ζωής π’ αναχαράζονταν — κι’ η μοίρα
εμοίραζε τα πρώτα της κλειδιά
του πρώτου κόσμου.

να που θα ήθελα να δω γραμμένο το stixakias
Πρώτη φορά με κάλεσαν να παίξω σε παιχνίδι
να πω –λέει- που θα ʽθελα γραμμένο να με δω
όχι όπως συνηθίζεται πάνω σε κάποιο αρχίδι
μα ούτε και στην κορυφή του ιστολογίου εδώ
Έκαμα πέντε επιλογές -όσα τα δάχτυλά μου-
και άμα μπουν όλες μαζί η μια δίπλα στην άλλη
δίνουν μια μεγαλόπρεπη μούντζα στην αφεντιά μου
μια μούντζα αυτοκρατορική που διόλου με προσβάλει

CASA SUL MARE

ll viaggio finisce qui:
nelle cure meschine che dividono
lʼanima che non sa piu dare un grido.
Ora I minuti sono eguali e fissi
come I giri di ruota della pompa.
Un giro: un salir dʼacqua che rimbomba.
Un altro, altrʼacqua, a tratti un cigolio.

Il viaggio finisce a questa spiaggia
che tentano gli assidui e lenti flussi.
Nulla disvela se non pigri fumi
la marina che tramano di conche
I soffi leni: ed e raro che appaia
nella bonaccia muta
tra lʼisole dellʼaria migrabonde
la Corsica dorsuta o la Capraia.

Ποιήματα για το «ποιείν» 2.12.2007

1.
« Θα διαβάζω απευθείας τις οδηγίες του ήλιου
Πώς φτάνουνε στα κτήματα της θάλασσας
Άλλον μεσάζοντα εγώ δε βάζω στην αγάπη

Στροφές του μόνου οι ναοί ουρανοί
Των ξηρών νησιών η κανέλα της άμμου
Στη φιάλη με το κλήμα των στίχων
Κι ύστερα στην αγορά των βράχων ζαλισμένος κανείς
Μετά το άγιο βήμα μετά ο ιορδάνης βυθός

Κόμπε του πρώτου άστρου ψυχή μου
Κουβαράκι σχοινί δικό μου
Στην πιο αιχμή της μοίρας δένεις
Λύσου
Εκεί που άναβε το φως ατλάζι
Τώρα οι αποδόσεις της ερημιάς

Ποιος μάς διστάζει όνομα όνειρο
Στα κάγκελα των αφρών ακουμπισμένος ξένος
Αγνώριστος της τρέμουσας γραφής
Κι άλλη πιο ανισορροπία από του ανεκπλήρωτου να μην υπάρχει
Άκου
Βογκάει η θάλασσα ξέστρατα άλογα και κρατητήριο
Χτυπώντας τοίχοι ακρογιαλιές
Μου προσάπτουν παράφωνον αντίλαλο
Που όλα τα άδεια κοχύλια
Εγώ η σπασμένη ανάσα θαρρώ τα φύσηξα

…»
(“τεύχη ευτυχίας” – απόσπασμα – 2007)