ΜΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΠΟΙΗΤΩΝ

τα περιοδικά λογοτεχνίας βαρυχειμωνιάζουν
οι ποιητές αναλαμβάνονται στους ουρανούς
μα εγώ, επιμελητής οδύνης,
φυλλορροώ φωτοχτυπημένα ποιήματα
γραμμένα με ζωή σε εύθραυστη καλοσύνη
και αντίσταση με γεύση σοκολάτας

ο νιος Σαχτούρης μαζεύει με ένα φακό τις λέξεις του
και φεύγει
ο μικρός ήρως Μανόλης
μένει κι αυτός μαζί μας μεσʼ τη βάρκα
ύστερʼ απʼ το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
εισπράξεις ο γενναίος Λάγιος Πέρσης τράβηξε
στις άκρες των συνόρων
για τα παιδιά των φαναριών ω άρχοντα των δώρων

πόσα χρόνια ανερυθρίαστα να εκβλαστάνει το
φωτόδενδρο από τους σπόρους μιας πολυεθνικής;

Κλασική Ιαπωνική Ποίηση
Haiku της περιόδου των Tokugawa (1568 – 1868)

Matsuo Bashο
(1644 – 1694)

Όπου να ʽναι θα πεθάνουνε
τα τζιτζίκια. Όσο τʼ ακούμε
δεν το σκεφτόμαστε.

Μιαν αστραπή:
Μες το σκοτάδι αστράφτει
του ερωδιού η κραυγή.

Σʼ ένα κλαρί νεκρό
κάποιο κοράκι στάθηκε
του φθινοπώρου δείλι.

Δεν καίει λάδι πια στη λάμπα μου,
ξάπλωσα. Και μες τη νύχτα
να μπαίνει το φεγγάρι απʼ το παράθυρο.

Φεγγάρι ολόγιομο.
Τριγύρω απʼ τη λίμνη όλη τη νύχτα
περιπλανήθηκα.

Όταν οι αναμνήσεις γίνονται πρώιμη ιστορία

Ν’ ανοίξεις το βιβλίο,
να δεις τι γράφει
για την παλιά Θεσσαλονίκη,
να δεις και τη δικιά μας τη ζωή
γραμμένη με μολύβι,
βιαστικά, στα περιθώρια,
ανάμεσα στις παραγράφους
και πίσω απ’ τα εξώφυλλα.

Οι σελίδες κολλάνε μεταξύ τους,
τις αγκυλώνει το συρματόπλεγμα
που είχανε βάλει στη γειτονιά,
στο μέρος που το κάστρο ήταν πεσμένο,
κι ο ξεχασμένος σελιδοδείκτης
μυρίζει αλάνα κι ασβεστωμένα σκαλοπάτια.

Ν’ ανοίξεις το βιβλίο·
εμείς ξυπνήσαμε μια μέρα
κι είδαμε τα όνειρά μας
τυπωμένα με γράμματα ψιλά.
Διαβάσαμε στις οδηγίες χρήσης
για τα τριάντα πέντε χρόνια μας
που ‘χουν παλιώσει,
για τις αναμνήσεις μας
που δεν πρόλαβαν ν’ ανθίσουν
κι έχουνε γίνει πρώιμη ιστορία.

da “Ventunesimo secolo”; sezione 1: Ho visto l’Arno

1)
Con il mare
davanti
e le spalle poggiate
alla montagna

prendo l’alfabeto
per quel bisogno di
aria e tonfi.

2)
Decolorare questo mio amore
mettere calcina
cloroformio ai miei versi
far tutto candido
vaporoso e incorporeo

inconsistente invisibile
per tema di sommosse e rigogolo di pancia
terrore di colorare albe
imbrattate di niente
ora

non è possibile.
Non è possibile!

ΙΙ.

Τα σεραφείμ, τα χερουβείμ, οι μαύρες σκέψεις,
μέσα στο λίγο που κοιμάμαι συγυρίζουν·
βάζουν παράθυρα της νύχτας, ευμενίζουν
κλεισμένες πόρτες – περιμένουν επισκέψεις.
Κι ας διαφωνώ με τόση πένθιμη σοφία,
φιλοτεχνώ πειθήνια σε κάποιο βάζο
λουλούδια της γεντιανής κι επισκευάζω
ημερολόγια, αισθήματα, λοφία.

Λέω, θ’ ανοίξει σαν αυλαία τ’ όνειρό μου,
και θα παιχτεί ξανά ο πρώτος εαυτός μου,
θ’ αποδοθεί επακριβώς και θα τελειώσει·

κι αυτό το άθλιο παράπηγμα του τρόμου,
αυτό το θέατρο του ειπωμένου κόσμου,
με μια πνοή βρεγμένου δρόμου θα παλιώσει.