ΜΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΠΟΙΗΤΩΝ
τα περιοδικά λογοτεχνίας βαρυχειμωνιάζουν
οι ποιητές αναλαμβάνονται στους ουρανούς
μα εγώ, επιμελητής οδύνης,
φυλλορροώ φωτοχτυπημένα ποιήματα
γραμμένα με ζωή σε εύθραυστη καλοσύνη
και αντίσταση με γεύση σοκολάτας
ο νιος Σαχτούρης μαζεύει με ένα φακό τις λέξεις του
και φεύγει
ο μικρός ήρως Μανόλης
μένει κι αυτός μαζί μας μεσʼ τη βάρκα
ύστερʼ απʼ το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
εισπράξεις ο γενναίος Λάγιος Πέρσης τράβηξε
στις άκρες των συνόρων
για τα παιδιά των φαναριών ω άρχοντα των δώρων
πόσα χρόνια ανερυθρίαστα να εκβλαστάνει το
φωτόδενδρο από τους σπόρους μιας πολυεθνικής;
ΜΕΣΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ
Κύριε μεγαλοδύναμε,
Ο Ανδρέας Μπρετόν
Γευόταν τον υπερρεαλισμό
Σαν νερό
Κι όχι σαν γκουβερνάντα
Ή σαν δικτατορία
Όταν φορούσε το ένδυμα
Του πρωινού
Το φωτοστέφανο της ανατροπής
Τον κέρναγε ο Όμηρος «παρʼ ηελίοιο πύλας και δήμον ονείρων»
Τον συναντούσε εν έτει αψχθ΄
Σε θαύμα της ονειροπόλησης ο Αλεξ Γκίνσμπεργκ
Διάβαζε γραικιστί την ανεπίσημον επιστολή διδασκάλου
του κυρ Γρεγωργίου τουπίκλην Μιαρού:
«Οδυσσέως ποιητού Ελύτου πέλω πόνος
και τηρήσει με ο χρόνος»
Αν και δεν συνηθίζω να σχολιάζω αυτό το στυλ ποίησης, αυτά τα ποιήματα με τράβηξαν πάρα πολύ, και ειδικά το πρώτο: γροθιά στο στομάχι, εντελώς.
Ειδικά οι δύο τελευταίοι στίχοι:
“…πόσα χρόνια ανερυθρίαστα να εκβλαστάνει το
φωτόδενδρο από τους σπόρους μιας πολυεθνικής;…”
Κι ας μην έφυγαν Μάρτη οι παραπάνω (αν δεν κάνω λάθος οι δυο έφυγαν Ιούνη και ο άλλος τον Οκτώβρη). Υποθέτω όμως ότι και ο Μάρτης εδώ λειτουργεί συμβολικά ως το τέλος του χειμώνα – η αρχή της άνοιξης ή κάπως έτσι.
Διακρίνω μια διάθεση νοσταλγίας. Είναι κοινή αίσθηση ότι κάτι έχει πεθάνει προ πολλού. Ας είναι αυτά τα ποιήματα, ακόμα δύο μέτρια επιγράμματα στον τάφο κάποιας χρυσής εποχής.
Εκτιμώ τη σαφή έκθεση της ποιητικής αλήθειας σας, κ. Μύαρη.