ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ για τον φίλτατο Σωτήρη ΠΑΣΤΑΚΑ

Συμβολή των 2 Νείλων, Παρασκευή 11 Απριλίου 2007

—————————————————————————————————

ΑΝΟΙΚΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ

ΕΜΠΕΙΡΙΑ
[2]

Ακακία· όχι ανάμνηση αλλά δικαιωμένο παρόν-
άργησε φέτος ν ΄ ανθίσει·

στον ίσκιο της σήμερα αισθήσεις πάλι φίλντισι
ένα μισάνοιχτο στόμα της μουσικής
η εμφανής βεβαιότητα των φύλλων
εκείνα τα σημάδια της πάλης με το χιόνι
τα λεπτά δάχτυλα του Μαρτίου
η περηφάνια του δάσους σ ʼέναν και μόνον κάλυκα

πόσο σού μοιάζει αυτή η έπαρση
και η σαγήνη μαζί·
(έχω σημειώσει κι άλλοτε:
στην παρακμή των καρπών
το μέτρο των ονείρων·
πατημένα μήλα,
φλούδες που ήταν κάποτε ο κόσμος
χυμένα σπλάχνα χρωμάτων
χρυσόμυγες, τυφλά σκουλήκια
εκδικούνται ή θέλουν άραγε να ματαιώσουν εικόνες;
απλωμένα μυστικά περιμένουν τη λύση τους
αλλά το χέρι που έβαλε τις φωτιές
κι έκανε τα δέντρα θάνατο θέλει κόψιμο θάνατο.)

Πόσο σού μοιάζει αυτή η έπαρση
και η σαγήνη μαζί·
εννοείται ότι σου γράφω με κάρβουνα, δεν έχω χαρτί
χούφταλα κλαδιά γεμίζουν τους δρόμους, δεν έχω χαρτί
αλλά σκουπίδια, στα μάτια μιαν ίωση χρόνου
που βλέπει από τώρα κιόλας πλανήτες στάχτες
κι έναν άνθρωπο ξεχασμένο στη γωνία των ματαιοτήτων
σʼ όλα εκείνα τα ξέπνοα «δεν», τα «ίσως θα έπρεπε»
που ξεστόμισε χωρίς να ξέρει τίποτε
μέσα στο φως περιμένει από καιρό μιαν άλλη θέα,
ένα άλλο τοπίο φιλόξενο να τον στεγάσει, να τον σκεφτεί
όχι ως μέγα κρίμα αλλά ως συγχώρεση.
Μη με περιμένεις πια, κλείσε αμέσως θέση σ΄ αυτό το όνειρο
εκεί θα βρεις άλλωστε, μεταξύ άλλων, την ίδια την ακακία
του πρώτου στίχου.

Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του Άαρον Σαμπτάι στα ιταλικά κυκλοφόρησε μόλις από της εκδόσεις Multimedia της Casa della Poesia.

Ο Άαρον Σαμπτάι εξηγεί στον δημοσιογράφο της ιταλικής εφημερίδας “Il Manifesto” γιατί δεν συμμετείχε στο Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στο Παρίσι, καθώς και στο Σαλόνι του Βιβλίου στο Τορίνο (που κλείνει τις πόρτες του αύριο Δευτέρα), αφιερωμένα και τα δύο στη Λογοτεχνία του Ισραήλ, για τα εξήντα χρόνια από την ίδρυση του κράτους.

Η δεξιά στροφή της ηγεσίας του Ισραήλ τον βρίσκει αποφασιστικά αντίθετο. Περισσότερα για το τι συμβαίνει σήμερα σε αυτή τη χώρα, στο ποστάκι του “ποιείν” εδώ.

Introduzione
Davide Mano

La collezione di poesie ebraiche che qui si presenta raccoglie la recente produzione letteraria di Aharon Shabtai, uno tra i maggiori esponenti della poesia politica in Israele. Attento e originale osservatore delle vicende del conflitto israelo-palestinese, Aharon Shabtai è uno degli uomini di cultura in Israele ad avere più apertamente dichiarato il suo dissenso, opponendosi in maniera categorica, attraverso i versi delle sue poesie, allʼoccupazione israeliana dei Territori palestinesi e alla costruzione del muro di separazione.
Egli è conosciuto in Israele, fin dagli anni Ottanta e Novanta, per la sua poesia erotica, incentrata su una metafisica del sesso e del corpo. In queste composizioni, ordinate secondo brevi frammenti, la personale ricerca delle forme della materialità erotica raggiunge una radicalità, nel linguaggio come nelle ardite immagini evocate, che si ritrova ancor più esaltata nella più tarda produzione politica.

Εκεί ήταν και η Πριγκίπισσα Ζένα. Να τη!
Φοράει ένα εξαίσιο περιδέραιο από αχάτη.
(Αχάριστη η ζωή, κατά τον Καρλ, μόνο για τον εργάτη).

Στο πλάι της ο ποιητής Μέρριλ της κρατάει το χέρι.
Είναι γλυκό το απόγευμα. Είμαστε νέοι. Και είναι καλοκαίρι.
( Σημάδια πιθανής βροχής δεν έχει ακόμα ο χρόνος φέρει.)

Μα ξάφνου από την Αίγινα ο ουρανός ανοίγει
Θυμήσου από κείνο το στενό πόση χαρά, κι ας ήταν λίγη
( Επρόκειτο για μια υπόσχεση, βεβαίως. Μετά, όπως πρώτα, το κυνήγι).

Έτσι, λοιπόν, απʼ του Λυκαβηττού τα μουσκεμένα χιόνια
Μιας μπόρας ξαφνικής, μεσʼ από εκλάμψεις, χάνεις το λογαριασμό
μετρώντας χρόνια
( Κοσμήματα πριγκίπισσας που κάηκαν κι ας μας διαβεβαίωσαν
πως θα είναι αιώνια!).

Μένει ευλόγως η ανάμνησις  χαρούμενης γιορτής. Το πάρτυ.

Πάλλει ακόμα του στρατιωτάκου η καρδιά πλάι στης χορεύτριας το αστέρι.

Ο θρίαμβος μιας Κοκκινοσκουφίτσας τις κραυγές του Λύκου πνίγει.

(Όμως γιατί έτσι αμείλικτα ένα-ένα πέφτουνε τα πιόνια; )

Αεράκι

Θυμάμαι ότι τα σκεπάσματα του κρεβατιού
τα βγάζαμε στο μπαλκόνι για να πάρουν αέρα.
Ήταν ελαφρύ το πάπλωμα από πούπουλα,
βατόμουρα σε κίτρινο διάκοσμο,
μάλλον ιξός ή ανθάκια της μυρτιάς,
ρίγες των σεντονιών άσπρες και κόκκινες.
Ξεφλουδίζαμε αρακά στο γύρισμα της μέρας
ή κατεβαίναμε στις ποτίστρες των αλόγων
να μαζέψουμε εκεί γύρω
κουκουνάρια για το προσάναμμα.
Έτσι περιμέναμε τον πατέρα μου.
Μερικές φορές τα σεντόνια τʼ αφήναμε έξω,
τα μούσκευε η ξαφνική βροχή,
αλλά τα στέγνωνε γρήγορα ο αέρας,
ώσπου έπιανε πάλι η βροχή,
για να τα στεγνώσει ξανά ο αέρας.
Σουρούπωνε, αλλά εμείς τα διακρίναμε
από μακριά, επιστρέφοντας στο σπίτι ,
μέσα στο πλάγιο φως,
ανάμεσα στα φωσφορίζοντα αυτιά της χλόης.
Κι αναδεύονταν εκεί,
στο βάθος των πραγμάτων, αδιάκοπα,
σαν κάτι να τα έψαχνε από μέσα, να τα ερευνούσε,
αλλά αυτά απλώς αερίζονταν.

***

ΕΤΣΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Έχει το ποίημα ζωή πριν από εμάς;
Μήπως το ποίημα είναι αρχέγονος σπόρος
που με τη γέννησή μας
ελπίζει κάποτε να σπαρθεί σε γόνιμο έδαφος;
Έχουμε εξουσία ζωής ή θανάτου επί του ποιήματος;
Εμείς διαλέξαμε το ποίημα ή αυτό εμάς;

Δια βίου μοχθούμε για την ανάπτυξη του ποιητικού δέντρου
Τις εποχές της ανομβρίας σταλάζουμε στις ρίζες του
το νάμα των δακρύων μας
Συλλέγουμε και γευόμαστε τους καρπούς του
Πλην κάποιων που για την απόκτηση μάταιου πλούτου
ενίοτε τους εκθέτουν προς πώληση

Κι όταν μας αγγίζουν οι μέρες των παγετών
οι αδύναμοι της αντοχής
τσακίζουν τα κλαδιά του
και τα καίνε για να ζεσταθούν

Τότε μόνο πεθαίνει το ποίημα

Υ.Γ.
Για να μάθεις να νοιώθεις, πρέπει η ποίηση να σε έχει σκοτώσει
και να σε έχει αναστήσει χίλιες φορές.