Εκεί ήταν και η Πριγκίπισσα Ζένα. Να τη!
Φοράει ένα εξαίσιο περιδέραιο από αχάτη.
(Αχάριστη η ζωή, κατά τον Καρλ, μόνο για τον εργάτη).
Στο πλάι της ο ποιητής Μέρριλ της κρατάει το χέρι.
Είναι γλυκό το απόγευμα. Είμαστε νέοι. Και είναι καλοκαίρι.
( Σημάδια πιθανής βροχής δεν έχει ακόμα ο χρόνος φέρει.)
Μα ξάφνου από την Αίγινα ο ουρανός ανοίγει
Θυμήσου από κείνο το στενό πόση χαρά, κι ας ήταν λίγη
( Επρόκειτο για μια υπόσχεση, βεβαίως. Μετά, όπως πρώτα, το κυνήγι).
Έτσι, λοιπόν, απʼ του Λυκαβηττού τα μουσκεμένα χιόνια
Μιας μπόρας ξαφνικής, μεσʼ από εκλάμψεις, χάνεις το λογαριασμό
μετρώντας χρόνια
( Κοσμήματα πριγκίπισσας που κάηκαν κι ας μας διαβεβαίωσαν
πως θα είναι αιώνια!).
Μένει ευλόγως η ανάμνησις χαρούμενης γιορτής. Το πάρτυ.
Πάλλει ακόμα του στρατιωτάκου η καρδιά πλάι στης χορεύτριας το αστέρι.
Ο θρίαμβος μιας Κοκκινοσκουφίτσας τις κραυγές του Λύκου πνίγει.
(Όμως γιατί έτσι αμείλικτα ένα-ένα πέφτουνε τα πιόνια; )
Τελικά σε αυτό το θαυμάσιο ποίημα με τις σταυρωτές ομοιοκαταληξίες φαίνεται πως έφτασε ο καιρός του να ….ανασυρθεί από τη λήθη.
Δεν είναι τυχαίο νομίζω ότι κι εγώ το συζητούσα πρόσφατα με άλλους φίλους. Εξάλλου το ένστικτο του Μίχου σε αυτά είναι σχεδόν αλάνθαστο.
Δεν έχω λοιπόν να γράψω κάτι άλλο παρά το ότι, προφανώς, το κοινό του Ποιείν θέλει να δει περισσότερο Λυκοτραφίτη…
Συμφωνώ, συμφωνώ, Σοφία!!!Aπλώς με πρόλαβες, Εσύ η πανταχού παρούσα…
Ευχαριστώ, για τον Καραβάτζο κυρίως, που θεωρώ ύψιστη εικονογραφική τιμή σε αυτή την απρόσμενη (ανα)δημοσίευση από την “λέξη”, τόσα χρόνια μετά… Με συγκινεί πάντα η ιδέα του ανθρώπου, λίγο πριν χαθεί για πάντα στα νερά, εξ αιτίας της αγάπης για τον εαυτό του, εξ αιτίας της μοναξιάς.
Οσο για τους προλαλήσαντες, πολύ φοβούμαι ότι η καλή τους προδιάθεση δεν τους αφήνει να διαπιστώσουν τον κακό -ή έστω προβληματικό- ποιητή. Ο Gide, όμως, δεν είπε ότι “με τα καλά αισθήματα κάνουμε την κακή λογοτεχνία”;
Ας είναι γεροί και δυνατοί, πάντως, μαζί με τον κύριο Παστάκα, η σκέπη του οποίου όλους, αδιακρίτως, μας σκεπάζει…
Κύριε Μίχο, ζητώ συγνώμη για τα διασταυρωμένα προηγούμενα σχόλιά μας. Ως θύμα του ηλεκτρονικού timing δεν είχα διαβάσει το 3 γράφοντας το 4.
Ελπίζω στο τέλος αυτού του μήνα να περιληφθούν κάποια νεώτερα ποιήματα μου στο νέο τεύχος του Οροπεδίου (το 5). Τούλάχιστον έτσι με άφησε να ελπίζω ο κύριος Κανελλόπουλος. Αλλωστε για την κριτική σας έχετε ένα ευρύ πεδίο εφαρμογής, ώστε η απουσία μου να μην αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα για την εξάσκησή της.
Εκτός, βεβαίως, αν είστε ακόρεστος.
Υπομονή, λοιπόν!
Λυπάμαι πολύ, κύριε Μίχο: εσείς ενδιαφέρεστε για το φιλοθέαμον κοινό, εγώ όχι…
Πετάξτε, λοιπόν, κι άλλες σάρκες στα λιοντάρια!
Ο Λυκοτραφίτης την έχει σταυρωτή.
Κάντε κάτι να μας την δείξει όλη!
Φοβάμαι ότι μου δίνετε εύσημα που δεν μου ανήκουν, κύριε Μίχο, προφανώς επειδή δεν με γνωρίζετε. Ειμαι ένας απλός διοικητικός υπάλληλος και, ως εκ τούτου, μικρή μόνο σχέση έχω με τα δισέγγονα του Πιπινέλη ή ακόμη και με τον Σεφέρη, αφού σ΄αυτούς αναφερθήκατε. Οσο για τα σοβαρά μας θέματα, μην ανησυχείτε, δεν κινδυνεύουν από μένα…
Παρ’ όλ’ αυτά, διαισθάνομαι ότι φαίνεται να απολογούμαι σε μία προβοκάτσια που, σαφέστατα ξεκίνησε από εσάς.
Σήμερα δε, το Ποιείν συνεργεί μαζί σας σε αυτήν την καλοστημένη παγίδα που, απ’ ό,τι βλέπω, απολαμβάνετε. Καλό Σαββατοκύριακο!
TO BAΣIKO MOY ENΣTIKTO
Mε τον τρόπο του Γ.Λ.
Aχ, κι εμέ πιάνει τρικυμία
όταν βλέπω ομοιοκαταληξία
Aπό κορμί είμαι η best
κι από προσόντα είμαι first
M’ αυτό στους άντρες κάνω test
για να διαλέξω.
Mπες όπως όλοι στη γραμμή
Άσε τα μα, τα μου, τα μη
πέρνα λοιπόν τη δοκιμή
και ίσως σε επιλέξω.
Aγαπητέ κ. Λυκοτραφίτη, η σκέπη του κ. Παστάκα που όλους-αδιακρίτως-μας σκεπάζει είναι η ίδια που ρίχνει τη σκιά της προβοκάτσιας; Αν ναι, καταλαβαίνω τη συνεργιστική δράση του Ποιείν. Αν όχι, δεν την καταλαβαίνω.
Αγαπητέ κ. Μίχο, η θέση σας αυτή
“Αυτό αποτελεί γενικευμένο κριτήριο, περιοδικαρίων, εκδοτών, και κάθε ανθρώπου της δημοσιότητας… Το ψάρεμα στην κοινωνική θέση του δημοσιευομένου, αποτελεί πάγια τακτική με κέντρο διάφορες ειδικότητες… Γιατρούς, δικαστικούς, διπλωμάτες, πρώην υπουργούς”
μου θύμισε μια άλλη, διατυπωθείσης προσφάτως στο Ποιείν: “Μόνο τα ποιήματα ξέρουμε. Κατεδαφίστε τα”. Εγώ, πάντως, με τη δική σας συμφωνώ. Δεν ξέρουμε μόνο τα ποιήματα-ξέρουμε κι άλλα πραγματάκια (ιδιαίτερα για το πώς τα ποιήματα φτάνουν να γίνονται ποιήματα που ξέρουμε).
Καταχρηστικά (διότι το λεγόμενό μου μπορεί να μη σας εκφράζει), ας προσθέσω στους γιατρούς, τους πρώην υπουργούς και τους λοιπούς, τα μεταφρασόπαιδα. Πρόκειται για παίδες που επιλέγονται για τη δεινότητα της ποιητικής τους εκ της μεταφραστικής τους δεινότητας (ενίοτε και εκ των μεταφραστικών τους δεινών).
Η αδηφάγος λήθη είναι ποιητικώς αξιοποιήσιμη, η σαρκοβόρος γλώσσα, πάλι, αντιποιητικώς…
Μικρή Ανοιξιάτικη Παραβολή
Υπάρχουν ποιήματα που λυσσωδώς, θέλεις να τα προσπεράσεις
Αυτά όμως κολλάνε πάνω σου
σαν τριβόλια και σε ακολουθούν
Πεισματάρικα γαϊδούρια, τα στυλώνουν πάνω στις ράγες της γραφής
και σε περιπαίζουν με την ακινησία τους
Τραβάς απεγνωσμένα το σκοινί χωρίς να φεύγεις
Αντίθετος ο άνεμος
δεν ακούς την ταχεία της εξιλέωσης
Που περνάει και σε κάνει κομμάτια.
Ρε παιδιά .. αυτή τη κυρία πού θα τη βρώ να μου κάνει ένα σεμινάριο στο λάκκο των λεόντων ;;
ΚΙΝΗΣΗ Μ Α Τ ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ;