4 φύλλα και 3 πέταλα

με την αιώρηση
του Alexander Calder

Θα ήθελα
Να γίνω
Εσύ

Μια ευθεία γραμμή
Ούτε καμπύλη
Ούτε τεθλασμένη

*

Σε αυτό το δείπνο
κάλεσες
όλες τις επίπεδες στιγμές
για να σε κλείσουν επιτέλους
μέσα στη συζυγική παρένθεση

*

Δεν θέλεις άλλη περιστροφή
της σκοτεινής μπαλαρίνας
προτιμάς να μείνεις
μισή μπαλαρίνα
κατά προτίμηση
σε πίνακα του Degas

*

ΚΡΑΥΓΗ ΩΣ ΤΗ ΡΩΜΗ
(ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΚΡΑΪΣΛΕΡ ΜΠΙΛΝΤΙΝΓΚ)

Μῆλα ἐλαφρὰ πληγωμένα
ἀπὸ λεπτὰ σπαθάκια ἀσημένια,
σύννεφα σκισμένα ἀπὸ ʼνα κοραλλένιο χέρι
ποὺ ἔχει στὴ ράχη ἕνα μύγδαλο ἀπὸ φωτιά,
ψάρια ἀπὸ ἀρσενικὸ σὰν καρχαρίες,
καρχαρίες σὰν σταγόνες θρήνου γιὰ νὰ τυφλώσουν ἕνα πλῆθος,
ρόδα ποὺ πληγώνουν
καὶ βελόνες μπηγμένες στοὺς σωλῆνες τοῦ αἵματος,
κόσμοι ἐχθρικοὶ κι ἔρωτες μὲ κάμπιες σκεπασμένοι,
θὰ πέσουν πάνω σου. Θὰ πέσουν πάνω στὸ μεγάλο θόλο
ποὺ ἀλείφει μὲ λάδι τὶς γλῶσσες τῶν στρατιωτικῶν,
ὅπου ἕνας ἄντρας κατουράει σʼ ἕνα ἀστραποβόλο περιστέρι
καὶ φτύνει κάρβουνο κοπανισμένο
τριγυρισμένος ἀπὸ χιλιάδες καμπανάκια.

My name is Cletus Nelson Nwadike and Iwas born in Nigeria. I have lived in Sweden for allmost two decades and I have published four books of poetry and a children book called “The elefant in the mirror” illustrated by Annelie Johansson. My first poem collection is called a short black poem and has being translated and published in the US by CC. Marimbo Berkeley, Ca. I have being given four awards for my work. I also write short stories for the radio. I try to write but words are not enough…

1
When I die
I want to be buried
in two graves

In the my friends´ hearts
and in a short black
poem

2
God´s wise
He built a house in sky
for all poets

He painted it black
and warned the angels
not to go near it

3

First time
I kissed a girl
was at night

She became so confused
She left her bra
under a mango tree
and ran home

ΜΑΡΙΑ

‘Εξω από το παράθυρο έλαμπε το πέλαγος.
Θα τρελλαθώ αν χαθεί το πέλαγος, είπε η Μαρία.
‘Εκρυβε με τα χέρια τη γυμνότητα,
παράφορη, γυρίζοντας
με μια τρομαχτικήν απόγνωση σ’ όλα τα κέντρα,
σ’ όλους τους κινηματογράφους της πρωτεύουσας.
Τον γύρευε. Ρωτούσε τους πορτιέρηδες επίμονα.
Παραξενεύονταν που δεν τον είχε ιδεί κανείς.
Πού νάναι; πού είναι; πες μου τώρα, πες μου εσύ.
Πάντα γυμνή, τόσο άμυαλη. Και ξάφνου
μέσα στο φως: Λευτέρη! φώναξε
κι όρμησε πάνς του. Μα εκείνος
είταν βουβός, πολύ βουβός, ένας χαμένος
ίσκιος. Και την έσυρε. Και πέθαναν.
Τους πήρε το τιμόνι στον κατήφορο, τους τσάκισε
τα κόκκαλα και τα νεφρά. Πολύν καιρό
κατόπι μας βασάνισε η ψυχή τους.

Προδημοσίευση.

Περιοδικό και Εκδόσεις Οδός Πανός
και εκδόσεις Σιγαρέττα
Αθήνα 2008

Mottetti

II

Molti anni, e uno piω duro sopra il lago
straniero su cui ardono i tramonti.
Poi scendesti dai monti a riportarmi
San Giorgio e il Drago.

Imprimerli potessi sul palvese
che s’agita alla frusta del grecale
in cuore… E per te scendere in un gorgo
di fedeltΰ, immortale.

Πολλά χρόνια και ένας πιο σκληρός πάνω απʼ την
ξένη λίμνη όπου φλέγονται τα ηλιοβασιλέματα.
Ύστερα κατέβηκες από τα βουνά για να μου ξαναφέρεις
τον Αϊ Γιώργη και το Δράκο.

Να μπορούσα να τους αποτύπωνα πάνω στη σημαία
που κουνιέται στο μαστίγωμα του γραίγου
στην καρδιά…Και για σένα στη δίνη
να έμπαινα μιας πίστης, αθάνατος.