Τρεις επικίνδυνες ενότητες με θέμα τον ήλιο

ΙΙΙ

Τι βλέπει ο ήλιος

Ο ήλιος βλέπει καθημερινά

το δρόμο με τον τυφλοπόντικα

Μαζί χωμένους στα στενά τους δρόμους

του σκληρού ασπάλακα και του τερμίτη

Ο ήλιος βλέπει όλους τους δρόμους

που τρέχει ανυπόμονη η καταστροφή

κʼ εκεί πʼ ακούγεται οργισμένη η έκρηξη

όλοι ή κανένας όλοι ή κανένας όλοι

Ο ήλιος βλέπει από πολύ κοντά πολύ

τεράστιες πολιτείες κι άγρια δάση

τα παραμορφωμένα πρόσωπα της αγωνίας τους

ένοχο τον αέρα που φυσάει σε πόλεμο

και διεφθαρμένα τα μεγάλα όνειρα

Ο ήλιος βλέπει με κάτι άγρια μάτια πάλι

τα μάτια εκείνων που ακόμη δε χορταίνουν

που δε χορτάσαν την ελπίδα την ειρήνη…

Βλέπει ο ήλιος πριν βουτηχτεί στη δύση του

τα μαύρα φτερωτά ποντίκια των συνοικιών-

όλα σʼ ετοιμασία όλα σʼ ετοιμασία όλα…

Αμέτρητες οργές μες στην ψυχή θα βλέπει

Ο ήλιος που κι αυτή τη νύχτα ακόμη βλέπει!

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 46-48, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1958, σελ. 45)

1
έκανα το άλμα από μένα στην αυγή
άφησα το σώμα μου δίπλα
στο φως
και τραγούδησα τη θλίψη αυτού που
γεννιέται.

3
μόνο η δίψα
η σιωπή
καμιά συνάντηση

φυλάξου από μένα αγάπη μου
φυλάξου από τη σιωπηλή στην
έρημο
από την ταξιδιώτισσα με το άδειο ποτήρι
και τη σκιά της σκιάς της

Ε Π Ι Θ Α Λ Α Μ Ι Ο

Όμορφη μέρα που κατέβηκες άσπρα σκαλιά για να ʽρθεις
βάλε μου τον ήλιο στα δεξιά γιατί είναι γάμος
και θέλω το τραγούδι μου ψηλό ως τη χαρά:

Που βρίσκει ο διψασμένος το νερό
κι ο παιδεμένος περιστέρι στην καρδιά του

Που βρίσκει το ξύλο τη λάμψη της φωτιάς
και τʼ όνειρο ξυπνά και είνʼ αλήθεια

Που βρίσκει λάδι η προσμονή
κι ο ποταμός ανοίγει δρόμο για τη θάλασσα

Όμορφη μέρα που κατέβηκες άσπρα σκαλιά για να ʽρθεις
βάλε μου τον ήλιο στα δεξιά γιατί είναι γάμος
και θέλω το τραγούδι μου ψηλό ως τη χαρά.

ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Γράφουμε ποιήματα σημαίνει
εμποδίζουμε το θάνατο,
δεν τον αφήνουμε να εκδηλωθεί.

Με λέξεις τον τυλίγουμε,
με όμορφα επίθετα

Τελευταίος αποχαιρετισμός στις 12-6-2008 17:00 στο Α Νεκροταφείο Πατρών

http://www.poiein.gr/archives/1191/index.html

Υπάρχουν νεκροί που αργούν να πεθάνουν.
Ανώφελο να τους θάψεις,ξαναγυρίζουν,
Ξεχνιούνται καμιά φορά στη σκιά,
Στο χέρι μιας πολυθρόνας,ή στη σπασμένη άκρη
Ενός φλιτζανιού.’Η κρύβονται
Στα μικρά κουτιά πάνω στα τραπέζια.
Υπάρχουν αντικείμενα που κατοικούν ακόμη
Και είναι σαν το πρόσωπο,το μεταμορφωμένο από τους απόντες
Τα σημάδια τους στο σπίτι και στο εφήμερο.

Γι ‘αυτό είναι τόσο σκληρό να πάρεις απ’το τραπέζι
Το πιάτο και τα μαχαιροπήρουνα
Να τακτοποιήσεις τα ρούχα,ν’αλλάξεις
Τα σεντόνια.Υπάρχουν νεκροί
Που δεν φεύγουν ποτέ.
Υπάρχουν νεκροί που δεν σταματούν να κάνουν κακό.

(από την Ανθολογία Σύγχρονης Πορτογαλικής Ποίησης, που πρόκειται να κυκλοφορήσει αυτόν τον μήνα,από τις Εκδ.ΡΟΕΣ,σε Επιλογή,Παρουσίαση,Μετάφραση Γιάννη Σουλιώτη,Πρόλογο Αnna-Maria Soares,Λέκτωρ Ινστιτούτο Camoes,και Επιμέλεια Παυλίνας Παμπούδη)