1
έκανα το άλμα από μένα στην αυγή
άφησα το σώμα μου δίπλα
στο φως
και τραγούδησα τη θλίψη αυτού που
γεννιέται.
3
μόνο η δίψα
η σιωπή
καμιά συνάντηση
φυλάξου από μένα αγάπη μου
φυλάξου από τη σιωπηλή στην
έρημο
από την ταξιδιώτισσα με το άδειο ποτήρι
και τη σκιά της σκιάς της
5
για μια στιγμούλα σύντομης ζωής
μοναδικής μʼ ανοιχτά μάτια
για μια στιγμούλα να δω
στον εγκέφαλο μικρά άνθη
χορεύοντας σαν λέξεις στο
στόμα του κόσμου
6
εκείνη γυμνή στον παράδεισο
της μνήμης της
εκείνη αγνοεί το σκληρό πεπρωμένο
των οραμάτων της
εκείνη φοβάται να μην ξέρει
να ονομάσει
αυτό που δεν υπάρχει
7
πηδάει με το πουκάμισο στις φλόγες
από αστέρι σʼ αστέρι
από σκιά σε σκιά.
πεθαίνει από μακρινό θάνατο
αυτή που αγαπάει τον άνεμο.
9
αυτά τα οστά λάμποντας στη
νύχτα,
αυτές οι λέξεις σαν λίθοι
πολύτιμοι
στο ζωντανό λαρύγγι ενός πουλιού
απολιθωμένου,
αυτό το πράσινο πολύ αγαπητό,
αυτό το λιλά ζεστό,
αυτή η καρδιά η μυστηριώδης.
10
ένας άνεμος ήπιος
γεμάτος από διπλασιασμένα πρόσωπα
που αποκόβω σε μορφές αντικειμένων
11
τώρα
σʼ αυτή την αθώα ώρα
εγώ κι αυτή που υπήρξα καθόμαστε
στο κατώφλι της ματιάς μου
12
όχι πια οι γλυκές μεταμορφώσεις
ενός κοριτσιού από μετάξι
υπνοβατικού τώρα στην κορνίζα
της καταχνιάς
το σήκωμα του χεριού αποπνέοντας
άνθος που ανοίγεται στον άνεμο
13
να εξηγείς με λέξεις αυτού
του κόσμου
που ανοίχτηκε από μένα ένα καράβι
κουβαλώντας με
16
έφτιαξες το σπίτι σου
φτέρωσες τα πουλιά σου
χτύπησες τον άνεμο
με τα ίδια τα οστά σου
τέλειωσες μονάχη
αυτό που κανείς δεν άρχισε.
18
σαν ένα ποίημα θαμμένο
από τη σιωπή των πραγμάτων
μιλάς για να μη με δεις
22
στη νύχτα
ένας καθρέφτης για την μικρή
νεκρή
ένας καθρέφτης από στάχτες
23
μια ματιά από τον υπόνομο
μπορεί να είναι μια άποψη του κόσμου
η εξέγερση συνίσταται στο να κοιτάς ένα
ρόδο
μέχρι να σου γίνουν σκόνη τα μάτια.
Η Αλεχάντρα Πισαρνίκ γεννήθηκε το 1936 στο Μπουένος Άιρες από γονείς πολωνοεβραίους μετανάστες. Σπούδασε φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, και αργότερα ζωγραφική. Από το 1960 ως το 1964 έζησε στο Παρίσι όπου εργάστηκε σε διάφορά περιοδικά και μετέφρασε μεταξύ άλλων Αντονίν Αρτώ Ανρί Μισώ και Υβ Μπονφουά, και σπούδασε ιστορία της θρησκείας και γαλλική λογοτεχνία στη Σορβόννη. Στην επιστροφή της στην Αργεντινή έγραψε και το μεγαλύτερο και αξιολογότερο μέρος του έργου της. Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1972 στη διάρκεια ενός Σαβατοκύριακου που βρισκόταν έξω από την κλινική όπου θεραπευόταν, η Πισαρνίκ πέθανε από υπερβολική δόση σεκονάλ. Μυθικό πρόσωπο της σύγχρονης ισπανόφωνης ποίησης και με έντονη διαδικτυακή παρουσία.
Σήμερα μόλις μιλούσα με κάποιον φίλο για τον Μπόρχες και, γυρνώντας στο Ποιείν, …τσουπ! η Alejandra Pizarnic…
Ώστε υπάρχει, λοιπόν, ροή τηλεπαθείας, υπάρχει η δύναμη σε αυτόν τον κόσμο που ηλεκτρίζει τα, κατά τα άλλα αδιάφορα, και ψυχρά σύρματα, μεταφέροντας κάτι από την ανατριχίλα ζωών που κάποτε, ευτυχισμένοι, ζήσαμε και βίαια κάποιο τύχη έκοψε “μ΄ένα φιλί, μ’ έναν καρκίνο ή μια σφαίρα”…
Η ομορφιά της Αλεξάνδρας, παγωμένη τέλεια στο χρόνο, βρίσκεται εκεί για να μας θυμίζει ότι ίσως, αν σταθούμε μέχρι τέλους τυχεροί, ίσως, επί τέλους, κάπου να τη συναντήσουμε!…
Δυσκολεύομαι πράγματι να ξεχωρίσω ποιό από όλα αυτά τα επιγράμματα ταιριάζει καλύτερα στην ψυχοσύνθεσή μου. Ο μεταφραστής άλλωστε έχει δώσει επί έτη ολοκληρωμένες αποδείξεις της συνέπειάς του στο γύρισμα στη γλώσσα μας αλλόγλωσσων διαμαντιών. Με τακτ και λεκτική φρόνηση η Αλεχάντρα Πισαρνίκ πολιτογραφείται στα μητρώα της γλώσσας μας.
Πέθανε ο Ιάσων Δεπούντης. Ο καλός φίλος Γιώργος Μύαρης μας το ανήγγειλε ως εξής:
Ο αγαπημένος φάδερ της συμπαντικής ποίησης, ο καλός καγαθός Ιάσων Δεπούντης, ο γιος του Ωκεανού, έγινε πια κοσμική ενέργεια.
Ευχαριστούμε, Βασίλη, για την Αλεξάνδρα. Είναι πολύ μεγάλη ποιήτρια. Και σε βιβλίο! Και γρήγορα! Διότι σίγουρα θα έχεις και άλλα δικά της. Θα σου κλέψω κάτι για το ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, όπου έχω βάλει κι εγώ κάτι δικά της στο παρελθόν, εν πρωτοτύπω.
Τί ευγενής μορφή ο Ιάσων Δεπούντης! Πρίν λίγες μέρες χάθηκε και ο εξάδελφός του, ο Σπύρος Δεπούντης, τέως αρχηγός της Πολεμικής Αεροπορίας και προπολεμικό αστέρι του Ολυμπιακού Πειραιώς.
συγκρατώ
“μια ματιά από τον υπόνομο
μπορεί να είναι μια άποψη του κόσμου
η εξέγερση συνίσταται στο να κοιτάς ένα
ρόδο
μέχρι να σου γίνουν σκόνη τα μάτια.”
μου άρεσε ιδιαιτερα η ποίηση της
και η παρουσίαση
λιτότητα,δύναμη,ευγένεια,συγκίνηση
Ναι, θα συμφωνήσω με την Κόκκινη Κίσσα.
Το τελευταίο είναι όντως το ωραιότερο.
Και η μόνη δυνατή αντίσταση σε όλα, μέχρι και στην ανοησία που πλήττει τις ζωές μας με ριπές οπλοπολυβόλου.
Ποίηση σεμνή, διόλου μεγαλόστομη, εικόνες δυνατές (μα σπούδασε και ζωγραφική…), μια πραγματική ομορφιά ντελικάτου άνθους…
Τι κρίμα οι ευαίσθητες κι ευγενικές φωνές να “νοσηλεύονται” στην προσπάθεια να ενταχθούν σε έναν κόσμο που διαρκώς θα τις πληγώνει…και κάποια στιγμή φεύγουν αεράκι όπως ήρθαν…
και για μένα, αν μου επιτρέπετε, αυτό το τελευταίο το πήρα και το ποστάρισα, φυσικά με το όνομα της ποιήτριας και του μεταφραστή, και την αναφορά ότι το ‘κλεψα από δω.
μιας όμως κι ο βέης άρχισε ένα σχόλιο εξομολογητικού χαρακτήρα,
ε, δε θέλω κ άλλη ευκαιρία για να πω, έναν στίχο που αυτός είναι για μένα σαν προσωπικό κλειδί:
‘τέλειωσες μονάχη
αυτό που κανείς δεν άρχισε’.
…
την καλημέρα μου σε όλους!
Ειχα μια σύντομη γνωριμία με τον Ιάσωνα Δεπούντη όταν ήμουν στην Ελβετία προ ετών…Όντως μορφή ευγενής, αξέχαστη.
Για το ποίημα με βρίσκει σύμφωνη κι εμένα η γνώμη της κόκκινης κίσσας. Δεν ξέρω βέβαια τι εννοεί με το ποίηση σεμνή, αλλά ας είναι…
Κύριε Παστάκα,
φαίνεται ότι υπάρχει γνήσιο (άν και ολίγον postumo) ενδιαφέρον για τον Ιάσωνα Δεπούντη… Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, το Ποιείν να προγραμματίσει μιαν -έστω- μικρή ανθολόγηση της ποιήσεώς του, πριν τον κερδίσουν δια παντός οι σκιές του κάτω κόσμου;
(Προσωπικώς, και ντρέπομαι που το λέω, πίστευα ότι είχε πεθάνει προ πολλού…)
@ br
Το σεμνή το είπα εγώ κι όχι η Κόκκινη Κίσσα.
Κι εννοώ το “μη πομπώδες”, αυτό που εκφράζεται ωραία απλά και ήσυχα, όχι βαρύγδουπα και στομφώδη. Αυτό που δεν έχει βερμπαλισμούς ή πλατειάζει. Και αυτό που γνωρίζει πώς να εκφράζεται, δίνει αποτέλεσμα εύμορφο χωρίς να ανακατεύει λέξεις σε προσπάθεια εντυπωσιασμού με αμετροέπεια και στόμφο, που καμώνεται ότι τάχα κάτι σπουδαίο είπε.
Το λιτό, μα ουσιώδες.
Σαφώς και θα πρέπει εδώ να μιλάμε και για μια πολύ καλή μετάφραση, αλλιώς πώς να φανούν αυτά;
κ. Λυκοτραφίτη,
η επιθυμία σας έγινε αποδεκτή και αύριο το “ποιείν” θα παρουσιάσει μερικά ποιήματα του εκλιπόντος…Η αναγγελία του θανάτου του έγινε από εδώ λόγω δομής του σάιτ, για την οποία ήδη δουλεύουμε πυρετωδώς κι ελπίζουμε να τη βελτιώσουμε τις προσεχείς ημέρες, ώστε τα έκτακτα νέα να μην καταχρόνται τα τεύχη άλλων αναρτήσεων, κι ευχαριστούμε όλους σας για την κατανόηση και την ευγένειά σας…
Noblese oblige λοιπόν, να χαιρετήσω με τη σειρά μου την πρώτη εμφάνηση της Αλεχάντρα Πισαρνίκ στα ελληνικά, την ίδια μέρα που λάβαμε το δελτίο τύπου κάποιας έντυπης ποιητικής επιθεώρησης…την οποία καλωσορίζουμε και της ευχόμαστε μακροημέρευση και ευημερία…Ο αγώνας γίνεται πιο όμορφος όταν έχεις αντιπάλλους…