Ε Π Ι Θ Α Λ Α Μ Ι Ο
Όμορφη μέρα που κατέβηκες άσπρα σκαλιά για να ʽρθεις
βάλε μου τον ήλιο στα δεξιά γιατί είναι γάμος
και θέλω το τραγούδι μου ψηλό ως τη χαρά:
Που βρίσκει ο διψασμένος το νερό
κι ο παιδεμένος περιστέρι στην καρδιά του
Που βρίσκει το ξύλο τη λάμψη της φωτιάς
και τʼ όνειρο ξυπνά και είνʼ αλήθεια
Που βρίσκει λάδι η προσμονή
κι ο ποταμός ανοίγει δρόμο για τη θάλασσα
Όμορφη μέρα που κατέβηκες άσπρα σκαλιά για να ʽρθεις
βάλε μου τον ήλιο στα δεξιά γιατί είναι γάμος
και θέλω το τραγούδι μου ψηλό ως τη χαρά.
Έλα αδελφή με το γοβάκι το κρυστάλλινο
γιατί η μέρα γράφει ψηλά τʼ όνομά σου
Φύγανε κιόλας καβαλάρηδες
απάνω στις φοράδες των ωρών
και κατεβαίνουν με σημαίες από φως
Ο γαμπρός είναι λυγερός σαν κολώνα
κι έχει πολύ φαρμάκι μέσα του
που το ʽ χει κάνει μέλι για σένα
στις άκρες των χειλιών
Έλα αδελφή μʼ ένα λουλούδι στο χέρι σου
από πάγους πολλούς φυλαγμένο
Το άλογο του γαμπρού έχει πέταλα χρυσά
κι ο γαμπρός είναι χλωρός σαν κυπαρίσσι.
Πήραν φωτιά οι πόθοι από το όνειρο
Κι ανατριχιάσαν οι αγγέλοι στις φωλιές τους
Ύστερα πήρανε σάλπιγγες χρυσές
να πούνε τη χαρά στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Η αδελφή μου που με περίμενε στον κόσμο
έχει χαρά που παντρεύεται σήμερα
Κι εγώ με τη φαρίνα των λόγων μου
τους χαρίζω ένα τραγούδι που σκάει απʼ το φως
Τα ενωμένα σήμερα χωρίζουνε κι είναι χαρά
για να ενώσουνε τα χωρισμένα.
Έλα αδελφή μου και η ώρα έφτασε η χρυσή
που θα πατήσει ο έρωτας της μοναξιάς το φίδι
Η πόρτα ορθάνοιχτη κι ο δρόμος ανθισμένος
οι ευχές μας φρουρούν για να περάσεις
Γαμπρέ, σου δίνουμε τη νύφη κοσμημένη από τη νόηση
να σʼ αγαπά και να ʽ ναι βράχος θεόρατος
Νύφη, ο γαμπρός που ανθίζει στη νιότη του
είναι κάστρο ψηλό και είσαι η σημαία του
Έλα αδελφή και χαρίζεται η ζωή στα χέρια σας
κι είναι ολονών τα μάτια βουτηγμένα στη χαρά σας
Έλα, γαμπρέ, που καινούριο σε θέλω αδελφό μου
γιατί ότι γράφει η αγάπη δεν ξεγράφεται
Ήτανε η ώρα ανοιχτή και είπε: το γνωρίζω
πως είναι αυτός και περιμέναμε καιρό
*
Σʼ αυτούς που παραστέκουν τη χαρά σας
κι έχουν το λόγο και το μάτι το καλό
Τούτα μονάχα έχω να τους πω:
Η αδελφή μου είναι κήπος
κι είναι ο γαμπρός ποτιστικό νερό
Η αδελφή μου είναι δέντρο τρυφερό
κι είναι ο γαμπρός η υγρασία της ρίζας του
Η αδελφή μου έχει τη χάρη της μυρτιάς
Κι ο γαμπρός μου την ομορφιά της δάφνης
Η αδελφή μου είναι το άλφα του
Κι είναι ο γαμπρός μου το ωμέγα της
Και στην κορφή ψηλά –ψηλά
έχει το εικόνισμά του ο έρωτάς τους
*
Όμορφη μέρα που κατέβηκες
ανέβα πάλι τʼ άσπρα σου σκαλιά γιατί είναι γάμος
και θέλω σαν τον ήλιο στα δεξιά μου
να ʽχω των αδελφών μου τη χαρά και την αγάπη.
1985
O Νικόλαος Βασιλείου, γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου. Βιοπορίζει ως διοικητικός υπάλληλος στις Βρυξέλλες. Τακτικός αναγνώστης του «ποιείν».
KALO !