ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Γράφουμε ποιήματα σημαίνει
εμποδίζουμε το θάνατο,
δεν τον αφήνουμε να εκδηλωθεί.
Με λέξεις τον τυλίγουμε,
με όμορφα επίθετα
Τελευταίος αποχαιρετισμός στις 12-6-2008 17:00 στο Α Νεκροταφείο Πατρών
Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης
Aς είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Ταραγμένος, αντιγράφω ένα ποίημά του.
Τον είχα γνωρίσει.
ΠΑΛΙ Ο ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΟΣ
Με πρόσωπο στραμμένο στο φεγγάρι
λόγια προφέρει ακατάληπτα
βγάζοντας κατά διαστήματα κραυγές.
Πάλι ο επιληπτικός,
λένε μες σε χασμουρητά οι γείτονες.
Συρρίκνωση
Κάθε μέρα που περνά
μαζεύω και περισσότερο.
Λιγοστεύω, λιγοστεύω
ώσπου θα γίνω
η μαύρη κουκίδα
κλείνοντας τη μικρή μου πρόταση.
_______________________________
ΥΓ.
Σκιάς όναρ ο άνθρωπος
ΕΡΗΜΩΣΗ
Υποχωρούν με τον καιρό τα όνειρα
τ΄ολόγιομο φεγγάρι γίνεται δρεπάνι
κι αυτή, που μες στο φως του χτενιζότανε,
τώρα πενθεί
κι έχει κλεισμένα
τα παραθυρά της
Χρίστο Λάσκαρη , εγώ σε αναζητούσα κι εσύ συνομιλούσες με τον Άγγελο…
Καλό σου ταξίδι.
ΘΕΛΩ ΜΟΝΑΧΑ
Δε θέλω να ξέρω κανόνες για την Ποίηση
ούτε τι γράφουνε γι’ αυτήν
οι σπουδασμένοι.
Θέλω μονάχα
να με απορροφάει,
όλο να με απορροφάει η μουσική
για να μπορώ μέσα στα ποιήματά μου
να σωπαίνω.
Υ.Γ. Καλό σου ταξίδι, Χρίστο Λάσκαρη
ΠΡΟΤΟΥ ΓΕΡΑΣΩ ΚΙ ΑΛΛΟ
Προτού γεράσω κι άλλο
κι ολότελα, μα ολότελα φυράνω
και στο κρεβάτι μέσα για τα καλά να χωθώ
τραβώντας ως επάνω τα σκεπάσματα-
ένα ποίημα σου ζητώ
ένα ποίημα ακόμα που θα ‘ρχόντανε
γλυκά να με παιδέψει.
ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
Ένα ποίημα,
δώσε μου ένα ποίημα-
ένα ποίημα από κείνα που τσιγκουνεύεσαι
κι όχι απ’ αυτά
που έχεις σε πρώτη ζήτηση.
ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΑΛΙ
Ειν’ ένας άλλος θάνατος
ο γέρος στο επιπλωμένο διαμέρισμα-
καλά διπλωμένος μες στη ρόμπα του
έχοντας τραβήξει λιγάκι την κουρτίνα
κοίταζε έξω τα’ ανεμοδαρμένα δέντρα.
Ύστερα, πάλι στο έργο του:
βήματα ατέλειωτα πάνω στο χαλί.
ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ
Αυτό είναι το κρεβάτι μου,
πάνω του εκτίω
το υπόλοιπο της ζωής μου:
άλλοτε σε σχήμα ύπτιο
κοιτάζοντας το ταβάνι
κι άλλοτε στο πλευρό.
Καμιά φορά
στρέφω και στο παράθυρο-
χαζεύοντας τις κορυφές των δέντρων.
ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ
Πιάνω τον εαυτό μου πότε πότε
να αναστενάζει
βαθιά
με αναφηλητό.
Σα να ‘χει μέσα μου σαλέψει
κάποιο ναυάγιο.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ
Τα σκαλοπάτια όλοι θα τα κατεβούμε.Αλλά οι ποιητές καθυστερούν λιγάκι περισσότερο
στο κεφαλόσκαλο για να μας γνέψουν “ζήστε”.
Λυπάμαι που όντας άθεος δεν μπορώ να ευχηθώ σε κανέναν νεκρό καλό ταξίδι.
Άλλωστε οι ευχές όλες, άκυρες μπροστά στο μαύρο πέπλο.
Χρίστο, καλή μας αντάμωση.
Φίλοι, η πόλη μας ξημέρωσε πιο χλωμή σήμερα, χωρίς τον Χρίστο Λάσκαρη.
ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ
Κερδίζουν οι νεκροί στα όνειρα,
η θλίψη τους τούς ομορφαίνει.
Όταν μας επισκέπτονται
στέκονται πάντα σιωπηλοί
δε φλυαρούνε σαν τους ζωντανούς,
δεν έρπουνε.
ΕΤΣΙ ΕΖΗΣΑ
Μέσα σ’ ένα πηγάδι έζησα
και πάνω μου περνώντας
το φεγγάρι μακρινό.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ
Έτσι ζουν οι Ποιητές
Επέστρεφα
Ήταν το βράδυ γλυκό
κι επέστρεφα.
Ο δρόμος μισοσβηστός,
το βήμα να βυθίζεται κούφιο.
Ακούγονταν γαβγίσματα.
Σπρωγμένος από νοσταλγία,
επέστρεφα,
όλο επέστρεφα –
σε κάτι
που δεν έλεγε να ζωντανέψει.
*
…όταν γράφεις δεν βάζεις κανένα ερώτημα στον εαυτό σου: “γιατί γράφω;”, “για ποιον γράφω;”. Γράφεις γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Έπειτα ο αληθινός ποιητής δεν γράφει για την αναγνώριση. Εκείνο που τον καίει όμως είναι να δει τι κάνει. Γι’ αυτό δίνει τα ποιήματά του σε ομότεχνους να του πουν τη γνώμη τους. Ωστόσο, όταν το ποίημα πάρει την τελική του μορφή και δημοσιευτεί, θα πάρει το δρόμο του. Αν πράγματι “υπάρχει”, θα βρει και τους αναγνώστες του.
*
…αν έχω κάτι να συμβουλέψω τους νέους: να διαβάζουν όλο και περισσότερο ποίηση. Δική μας και ξένη. Ο Σαχτούρης σε μια συνέντευξή του έχει πει όσον αφορά τους νέους: “Δεν φαίνεται στο έργο τους η ποίηση που έχει προηγηθεί.” Τέλος, θα ήθελα να τους πω να έχουν μια “στάση ζωής”, και κυρίως αξιοπρέπεια. Παραθέτω σχετικό ποίημά μου. “Στο τσίρκο”:
Δεν άντεξε τη μοναξιά του ποιητή
Προσχώρησε κι αυτός
στο τσίρκο
-από συνομιλία του Χρίστου Λάσκαρη με τον Βασίλη Ιωαννίδη, που δημοσιεύθηκε στην Πάροδο, τ.13 / Μάρτ.2007
(αφιερωματικό τεύχος στον ποιητή μαζί με 13 ανέκδοτα ποιήματά του)
οι στίχοι που διαλέξατε στο ποιείν για το θάνατό του, μας ακούμπησε βαθιά όλους πιστεύω.
ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, όπως γράφτηκε πάνω πάνω.
ας αναπαύεται ένθα οι ειρηνοποιοί.
Δέξου τον τελευταίο ασπασμό από έναν άνθρωπο που δεν σε γνώρισε αλλά πολύ αγάπησε την ποίησή σου…
(Ως κατευώδιον από το “ποιείν” σου έλαχε σήμερα Χρίστο, το 200ο ποστάκι στην κατηγορία “Poetry Academy”)
ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ
Μόνο στα όνειρα συμβαίνουνε αυτά:
να ‘σαι στο φέρετρο νεκρός
και ταυτοχρόνως να ξυρίζεσαι·
και βάζοντας τα άσπρα σου,
άσπρο ψαθάκι,
να αποχαιρετάς
στην προκυμαία τη γυναίκα σου.
Γυρνάς τις σελίδες του βιβλίου του, μήπως τον δεις μέσα στην ήρεμη γραφή του, στον λιτό του λόγο να γράφει ακόμα μια σελίδα της ζωής και τον βλέπεις να σ’ αποχαιρετά έτοιμος από καιρό για εκείνο το ταξίδι, ήρεμος, λιτός.
Χρίστο, θα βρεθούμε κάποια μέρα. Θα σε γνωρίσω από κοντά, να πούμε για τα ποιήματά μας.
Καλό σου ταξίδι!
ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ ΗΣΥΧΟ
Σταματά να έρχεσαι στον τάφο μου.
Λουλούδια πάνω μου δεν θέλω.
Και πρόσεξε:
το στήθος σου καθώς σκύβεις
ακουμπά τη πλάκα μου.
Μπήκα εδώ να ησυχάσω.
———————————-ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ
Δεν μπορώ παρά να εκφράσω το θαυμασμό μου για το ποίημα του Λάσκαρη που παραθέτει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΕΓΟΣ…
Εξόδιο
Κηδεύτηκα ένα απόγευμα του Ιούνη. Πολλοί, τολμηροί, παρακολούθησαν την εξόδιο μέσα στο εκκλησάκι. Άλλοι, απʼτο φόβο του μεγάλου μετασεισμού έξω στην αυλή. Σας είδα όλους με αγάπη και κατανόηση. Εμένα δεν με απειλεί τίποτα πια.
Το τελευταίο χειροκρότημα
Προς τί το χειροκρότημα? Ήταν άραγε ανακούφιση για το τέλος των βασάνων μου, ή επιβράβευση για τα λουλούδια που έσπειρα?
Μεταθανάτια εμπειρία
Ένα φως ακολουθώ. Τόσο αστραφτερό! Δεν βάζει ο νους σου! Με τυλίγει ζεστά. Ανάλαφρος, βλέπω μακριά μου γνέφει η μάνα μου! Βιάζομαι να την ανταμώσω!
Αγαπητή Ευθυμία,
το όνομά σας, γνωρίζετε, ότι θα μπορούσε από μόνο του να αποτελέσει σχόλιο καρυωτακικής εμπνεύσεως στο γεγονός της αποδημίας.
Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να συμμεριστώ την “μεταθανάτια εμπειρία” σας. Πολύ φοβούμαι ότι ούτε αστραφτερό φως ούτε μάνα μάς περιμένει. “Παρηγοριά στον άρρωστο”, που λένε. Απλώς, τίποτα. Αυτό, νομίζω, μας προετοιμάζει καλύτερα.
Άς μείνουμε στο τελευταίο ρήμα του “τελευταίου χειροκροτήματος” με την ελπίδα της ισχύος των (γεμάτων πίκρα και ειρωνία) λόγων του Χριστιανόπουλου: “Κάνατε ότι μπορούσατε για να με θάψετε. Ξεχάσατε , όμως, ότι είμουν σπόρος” …
Διορθώνω: “Κάνατε ό,τι μπορούσατε” φυσικά…