Ivo Machado, Χιλιόμετρο Μηδέν (μετάφραση: Γιάννης Σουλιώτης)
28Ιου
ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ΜΗΔΕΝ
Στον George Whitman
Πάντα όταν επιστρέφω ορκίζομαι επίσημα
Ποτέ ξανά μη ταξιδέψω .Όπως εγώ ο κόσμος θα ταξιδεύει
Στα λόγια των βιβλίων και των επιστολών. Οι αϋπνίες
Έρχονται μετά ,ξυπνάω μέσα στα χαράματα
– στερημένος από μαγικές ικανότητες που φέρνουν ευτυχία
Στους γείτονές μου-περνώντας τον χρόνο που απομένει
Από τη νύχτα
Μελετώντας τα καθυστερημένα άστρα με την επιθυμία
Να συναντήσω το άστρο
Που η μητέρα μου έλεγε πως ήταν ο Φύλακας Άγγελος μου.
Όταν δεν το βρίσκω κάνω όπως ο George
-πίνω νερό από τα φύλλα πριν το χάραμα.
Το ασήμι αυτής της δροσιάς γονιμοποιεί τις υπάρξεις,
Κάνει άκακη την ανθρωπότητα.
Όταν το άστρο της μάνας μου είναι στην αυγή
Παραδέχομαι την αιωνιότητα ,ότι δηλαδή δεν είχε γεννηθεί
Αποκλειστικά για μένα αυτός ο άγγελος
(θα είχε ξενυχτήσει βασιλιάδες κι ανώνυμους ή ποιητές και ταξιδιώτες
Που ήρθαν πριν από εμένα και θα διαδεχτούν στους μελλοντικούς αιώνες) αλλά εξυμνώντας το θα συνεχίζω να υπάρχω
Πάντα όταν επιστρέφω ακούω τα τραγούδια
Εκείνων που περνούν τη ζωή τους γράφοντας ποιήματα,
Επιβιώνοντας έτσι ή ξεγελώντας τον θάνατο .Καταλαβαίνω
Ότι τα λόγια δεν ανήκουν σε κανένα ,
Και δεν περνιέμαι για αδαής που ταξιδεύει πεινασμένος
Στη Μαδρίτη ,Νέα Υόρκη, Παρίσι, Ρίο, Ισταμπούλ.
Εκείνος που επιστρέφει με μεγαλύτερη πείνα,
Με μεγαλύτερη δίψα,
Με την τρέλα στο διαβατήριο σφραγισμένη
Στο τέρμα του σωστού δρόμου μπροστά σε ένα γάτο
Που κοιμάται ανάμεσα στα βιβλία της Rue de la Boucherie αριθμός 37
-Το χιλιόμετρο μηδέν του Παρισιού-
Όταν η πεμπτουσία του δειλινού κατέβηκε
Πάνω στο ζωγραφιστό τζάμι της Notre Dame και ,στην κοντινή προκυμαία,
Ένας ζητιάνος περήφανος για την κατάντια του
Τραβούσε από το Σηκουάνα ένα νεκρό ποντίκι, προκαλώντας τον George
Που στο παράθυρο του έκοβε το φυτίλι ενός αναμμένου κεριού.
Πάντα όταν επιστρέφω ορκίζομαι επίσημα
Στις τέσσερεις εποχές να μη ταξιδέψω πάλι.
Ανώφελος όρκος, χωρίς συνέπεια. Πηγαίνω πάντα σε κάποιο μέρος, ακόμη και αν οφείλεται σε ένα βιβλίο που δεν πήρα μαζί μου
(όπως εκείνη τη φορά την ποίηση του Boris Pasternak στα ρωσικά-γλώσσα που δεν κατέχω-μονάχα από ερωτικό γράμμα
Στα γαλλικά, γραμμένο σε κοινό χαρτί ξεχασμένο σε ένα βιβλίο του 20 ,με σκληρό εξώφυλλο γαλάζιο)
Αν γύριζε να φέρει τα ρωσικά ποιήματα, ο George
Θα με καλούσε για ένα πιάτο σούπας στο σπίτι του
-Χιλιόμετρο μηδέν του Παρισιού, μια άλλη Ανθρωπότητα.
Πάντα επιστρέφω και θα επιστρέφω πάντα.
Μονάχα στο σπίτι συναντώ πάλι το άστρο
Που η μητέρα μου έλεγε πως είναι ο Φύλακας Άγγελός μου,
που το νερό της αυγής είναι πιο καθαρό κι ωραίο
Στα φύλλα των δικών μας δέντρων,
Όντας βέβαιος ότι οι λέξεις δεν ανήκουν σε κανένα .
Με λιγότερη πείνα, ίσως.
Πάνω απ’ όλα ο αδαής, που προτιμά να μην πει
-Αντίο
Μετάφραση Γιάννης Σουλιώτης ,Ιούνιος 2009
.
