Αφιέρωμα στην Λένα Πλάτωνος στο περιοδικό “Μετρονόμος” τεύχος 33.
Περισσότερα εδώ: http://www.metronomos.gr/ Jumanji movie download
Εμιγκρέδες της Ρουμανίας
Πόσο μ’ αρέσει ν’ ακούω τους ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν με τ’ ασανσέρ
και να μιλάνε Ρουμάνικα
Ένα απόγευμα, ο γιος του Ρουμάνου έχασε το κοτοπουλάκι του
χτύπησε όλες τις πόρτες και τα μεγάλα του μάτια
καθώς το αναζητούσαν μάταια μου φάνηκαν χοάνες
που από μέσα τους μπορούσε ο καθένας
να διακηρύξει τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Πόσο μ’ αρέσει ν’ ακούω τους ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν με τ’ ασανσέρ
και να μιλάνε Ρουμάνικα”
Κι ένα βράδυ ενώ κοίταζα τα τοξωτά μπαλκόνια του μαιευτηρίου της Έλενας
άκουσα ήχο πιάνου
κάποιος από τους Ρουμάνους έπαιζε από συνήθεια το ίδιο κομμάτι
και μεταμόρφωνε πάλι τους δήμους της Αμερικάνικης Πρεσβείας
τους μεταμόρφωνε πάλι σε χάδι.
Πόσο μ’ αρέσει ν’ ακούω τους ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν με τ’ ασανσέρ
και να μιλάνε Poυμάνικα
Ένα μεσημέρι. σκυφτή κι ανώνυμη
μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους μιας πολυκατοικίας
τους άκουσα να μιλάνε Ρουμάνικα
καθώς ανέβαιναν με το ασανσέρ, να μιλάνε Ρουμάνικα
και τότε τραγούδησα
πόσο μ’ αρέσει ν’ ακούω τους ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν με τ’ ασανσέρ
και να μιλάνε Ρουμάνικα.
Εμιγκρέδες της Ρουμανίας
πιθανότητες ευτυχίας
στην περιοχή της Αμερικάνικης Πρεσβείας
Μάρκος
Μιλάμε για το Μάρκο… ποτέ δε δάγκωσε κανένα
τα μάτια του τα μάτια του αγαπούσαν … αλλά φοβισμένα …
οι ιδιοκτήτες του τον είχαν τον μισό καιρό δεμένο
ταν μισό καιρό λυτό
ούτε κι αυτοί ήξεραν από το Μάρκο τι ζητούσαν
του ρίχvαν ξεροκόματα για φαγητό, έγινε κλέφτης
τις νύχτες έσκιζε σακούλες σκουπιδιών
μια μέρα θα τον στέλνανε στο άσυλο
μετά κλαίγανε , άλλαξαν γνώμη, ξανά ο Μάρκος δεμένος λυτός
συχνά του έδινα κι εγώ κάτι, σκέφτηκα να τους τον πάρω
αλλά δεν ήμουν σίγουρη αν θα μπορούσα υπεύθυνα να τον αναλ’άβω
μια φορά τον είχα ανάγκη, πήγαμε μεγάλη βόλτα
μιλήσαμε τη γλώσσα των σκυλιών, τα μάτια …
μιλάμε για τα μάτια του Μάρκου
… τα μάτια του Μάρκου..
“Τα χέρια που τον δηλητηρίασαν να πάθουν καρκίνο”
είπαν οι ιδιοκτήτες του ,
Μιλάμε για τα μάτια του Μάρκου το πρωι εκείνο
και σκοτωμένα ακόμα αγαπούσαν … αλλά φοβισμένα ..
γιατί – γιατί – σήμερα – που ο ήλιος – με κινήσεις – θεού – ηδovιστή – τα φύλλα – των
δέντρων – γυαλίζει – απάνω – στα παγκάκια- γιατί
γιατί ο Μάρκος να λείπει, γιατί να μη ζει;
Μιλάμε για ψέμματα
οι ιδιοκτήτες του μπορούνε να κλαίνε εύκολα
τα ίδια δάκρυα τα καλοκαίρια στα αναψυκτικά τους πιπιλάνε
στα αναψυκτικά μας τα βουτάνε αντί για παγάκια
τα ίδια δάκρυα κάνουν αντιπαθητικά τα καλοκαίρια
τα δάκρυα των ιδιοκτητών που δεν ξέρoυν τι ζητάνε
το ρόλο τους καλά τον παίζουν
κι έτσι μας μπερδεύουν, κι έτσι μας πολεμάνε
το ρόλο τους καλά τον παίζουν
κι έτσι μας μπερδεύουν κι έτσι μας πολεμάνε.
Τι νέα ψιψίνα;
Σήμερα η τηλεόραση πρόεβλεψε ανέμους ασθενείς,
Έκανες αυτοσυντήρηση;
Έβαψα τη βεράντα μ’ αυτό που μετατρέπεται
σε λαδομπογιά από αίμα σε λαδομπογιά σπασμένη φλέβα
προς το στερέωμα μαρκαδόρος δορυφόρος
ανυπότακτος στην επιτήρηση, μάρτυρας ειλικρινής,
Τι νέα ψιψίνα;
Του συστήματος η συστολή και η διαστολή
συχνά μας έχει εγκαταλείψει
σ’ ένα σταθμό με μια βαλίτσα
που όμως μέσα της υπάρχει
η κόκκινη καρφίτσα
που σύντομα θα σπάσει
του σύμπαντος την πλαστική στολή.
Σήμερα η τηλεόραση, έδειξε νοήμονες ανθρώπους
που συντηρούν στην Ελβετία, lνδούς φιλσσόφους
κρυφή η αιτία, λίγο πριν κοιμηθούν
μήπως τον άλλο μήνα, αύριο πουν
‘από αύριο ορίζω τη ζωή μου’
κι έτσι τους φεύγει η αϋπνία και το χρήμα
Τι νέα ψιψίνα;
Του συστήματος η συστολή και η διαστολή
συχνά μας έχει εγκαταλείψει
σ’ ένα σταθμό με μια βαλίτσα
που όμως μέσα της υπάρχει
η κόκκινη καρφίτσα
που σύντομα θα σπάσει
του σύμπαντος την πλαστική στολή.
Σήμερα είδα την περιmερού να κλαίει τους λαθρεπιβάτες
γιατί τους ρίξανε στους καρχαρίες
Πέρυσι το καλοκαίρι, την είχα δει πάλι να κλαίει
εγχειρίζανε τον άντρα της και δεν ήξερε τι θα του βρουν
Τι νέα ψιψίνα;
Του συστήματος η συστολή και η διαστολή
συχνά μας έχει εγκαταλείψει
σ’ ένα σταθμό με μια βαλίτσα
που όμως μέσα της υπάρχει
η κόκκινη καρφίτσα
που σύντομα θα σπάσει
του σύμπαντος την πλαστική στολή.
ΥΠΕΡΑΓΟΡΑ Ι.
Οι τελευταίες γενιές των κοριτσιών των ταμείων
πατάνε τα πλήκτρα των αριθμομηχανών μηχανικά
και οι σκέψεις τους ποιος ξέρει που πετάνε
σε ποια τοπία σεισμικά, σε ποια ροδοσταχτιά ουτοπία
με βλέμμα απλανές βγάζουν απ΄ το στόμα τους
άφωνες χάρτινες κραυγές λογαριασμών
το χρήμα γλιστράει, πως γλιστράει
κι ό,τι γλιστράει σαν τίποτα γλιστράει
μέσα από τα χέρια τους
χέρια εξουδετερωμένα εργατικά.
Γεμίζουν τις σακούλες με τα είδη των ειδών
οι τελευταίες γενιές των κοριτσιών
ψυχικές προεκτάσεις των ταμείων
πρόδρομοι των κωδικών μηχανισμών.
Τώρα πια ένα απ’ τα κορίτσια αυτά
μέσα απ’ την τσέπη μου, μου διηγείται:
γεννήθηκα Κάρτα με αριθμό Κωδικό
σφραγίδα της Νέας Εποχής
άριστη η σχέση μου με την Εξουσία
το όνομά μου, Αναστασία
χαμόγελο αγγελικό, προκαλώ την έλξη.
Και πίσω από τη μάσκα ο άγνωστος Χ
με βυθίζεις μέσα στην τρύπα του υπολογιστή; να η εξυπηρέτηση
π.χ. Χρονική Κάρτα Απεριορίστων Διαδρομών
ο αριθμός της 666, ξέρεις
πιστεύω στο Χριστιανισμό:
Πιστεύω εις έναν Κωδικό Πατέρα Παντοκράτορα
ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων
και εις έναν Κύριον Αριθμόν τον Υιόν του Κωδικού τον μονογενή
του εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων.
Φως εκ φωτός. Κωδικόν αληθινόν εκ Κωδικού αληθινού
γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ομοούσιω τω πατρί δι ου τα πάντα εγένετο.
Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν
κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκοθέντα εκ πνεύματος Συμφέροντος
και Απληστίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.
Και Σταυρωθέντα επί Ημερών Ενανθρωπήσεως
και παθόντα και ταφέντα εις τους Υπολογιστάς
και αναστάντα την τρίτην ημέρα κατά την Μαζικήν Πληροφόρησιν
και ανελθόντα εις τους ουρανοξύστας
και καθιζόμενον εκ δεξιών του Κωδικού Πατρός
και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης
κρίναι ζώντας και νεκρούς
ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.
Και εις την Κάρταν την Αγίαν την Ζωοποιόν
την εκ του Πατρός εκπορευομένην και συνδοξαζομένην
και λαλήσαν δια του Πολιτισμού.
Και εις μίαν Αγίαν Κωδικήν Εξουσίαν
ομολογώ εμβάπτισμα εις τας σχισμάς των Υπολογιστών
προσδοκώ ανάστασιν νεκρών
και ζωήν Κωδικήν του μέλλοντος αιώνος
αμήν, Αναστασία.
(Περισσότερα για το τελευταίο αυτό τραγούδι εδώ: http://toaromatoutragoudiou.blogspot.com/2009/06/blog-post.html)
Μετρονόμος: Τεύχος 33 ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2009
Περιεχόμενα
Το ιστορικό γεγονός Λένα Πλάτωνος, της Στέλλας Βλαχογιάννη
Αντρέας Παγουλάτος, του Θανάση Συλιβού
Οι –διακριτές- έννοιες του συνθέτη και του τραγουδοποιού
στο σημερινό περιβάλλον, του Αλέξη Βάκη
Λαλητάδες, του Ηλία Βολιότη – Καπετανάκη
Η Κρητική μουσική και η Μούσα η Πολύτροπος, του Κωστή Μουδάτσου
Νεοκλής Νεοφυτίδης, του Τάσου Π. Καραντή
Λένα Πλάτωνος, του του Αντώνη Περιβολάκη
Τα ημερολόγια της Λένας Πλάτωνος της Στέλλας Βλαχογιάννη
Λένα Πλάτωνος – Μια τόσο μακρινή απουσία… Μια αναδρομή,
του Σταύρου Καρτσωνάκη
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης: πολιτισμική γέφυρα μεταξύ δύο εποχών
του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη
Κώστας Καπλάνης: Το «Μινόρε της αυγής», του Ηλία Βολιότη – Καπετανάκη
Η Σάμος στις 78 στροφές, του Ηλία Βολιότη – Καπετανάκη
Χρήστος Τσιούνης, του Νίκου Μητρογιαννόπουλου
Τα 28 χρόνια του Καφέ Σαντάν και άλλες βολιώτικες ιστορίες, του Αλέξη Βάκη
Είκοσι δίσκοι του χτες γεμάτοι καλοκαίρια, του Θόδωρου Βαλσαμίδη
Τα πουλιά στη λαϊκή μούσα, του Ανδρέα Καρζή
Ένα πρόγραμμα, για να ΄ναι πρόγραμμα, του Σπύρου Κουρκουνάκη
Απόστολος Χατζηχρήστος, του Ηλία Βολιότη – Καπετανάκη
Ο συσχετισμός Αρμένικης φορεσιάς και χορού, του Αγκόπ Τζελαλιάν
Ακροάσεις
Ανάμεσα στα τέσσερα κομμάτια ξεχώρισα (και μακράν τολμώ να πω) το τέταρτο. Εκπληκτικό. Συνειρμικά με το που ξεκινούσε μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες από το Μοντέρνοι καιροί του Τάρλι Τσάπλιν.
«και οι σκέψεις τους ποιος ξέρει που πετάνε»
Στην αρχή πετάνε αλλά, μετά σιγά, σιγά ένα πέπλο ομίχλης τις παίρνει, το βλέμμα προσηλώνετε στα πλήκτρα και στην ανταλλαγή κερμάτων και χαρτιών και στο τέλος το μόνο που σου θυμίζει ότι κάτι υπάρχει είναι ο ξερός μηχανικός ήχος και μια φθορά (όχι κούραση, φθορά!) στις κινήσεις των χεριών… πιο τέλος;
ΑΙΜΑΤΙΝΕΣ ΣΚΙΕΣ ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΑΣΗ
Στις εξιστορήσεις της ζωής σου
συχνά ανταποκρίνομαι
με ρίγη στη ραχοκοκκαλιά
τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά
γίνομαι συρφετός τυφλός που καταλήγει
στην άκρη του ντιβανιού του γκρεμού
ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση
ζητώντας άλλου είδους όραση
καθώς είμαστε πιά μεγάλα παιδιά
που χρειάζονται πολλα δάχτυλα
για να μετρήσουν τον πίσω χρόνο
να βυθίσουν μακριά δάχτυλα
για νʼ αγγίξουν τον αρχικό πόνο
ώστε να μπορούν να διατηρήσουν τη χαρά
το λέω ξανά
στις εξιστορήσεις της ζωής σου
συχνά ανταποκρίνομαι
με ρίγη στην ραχοκοκκαλιά
τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά
γίνομαι συρφετός τυφλός που καταλήγει
στην άκρη του ντιβανιού του γκρεμού
ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση
ζητώντας άλλου είδους όραση
τότε μόνο ξαφνικά κι ορμητικά έρχεται η επιβίωση
και με βάζει σε αναγκαστική απογείωση
με ταχύτητα αμυντική σχεδόν φωτός
απομακρύνομαι
μέσα σε θόλο άπειρου ιριδισμού
κι έτσι σε βλέπω φίλε, αιμάτινη σκιά ενός ρυθμού
είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς
είτε βρεθείς σε αφωνία
συμπαίχτη στην ίδια συγχορδία
μαζί με μας
επώνυμο συνθέτη ενός μεγάλου επιτραπέζιου παιχνιδιού
που μερικοί το ονομάζουν Ιστορία
και μερικοί το ονομάζουν Ιστορία της ηδονής.
ΜΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΦΥΣΙΚΗΣ ΑΛΥΤΗ
Τώρα, μαλλιά ξεριζωμένα απάνω από τ’ αυτιά
τα υπόλοιπα αγκάθινα στεφάνια
δαγκωμένα τοστ στα χέρια
νωπά, από μετάληψη ωφέλιμη στην πέψη
αδιαμαρτύρητες γλώσσες χωρίς γεύση
ομοιόμορφες αδιάβροχες φωνές
σε ποτ πουρί εκατομμυρίων χιτ
πάνω στο ίδιο μπιτ
αποστεωμένα πόδια σε αγώνα στάσης
σε βιτρίνα αθλητική εκεί
κάθε πρωί, κάθε πρωί…
2 παρά πέντε τις μικρές εβδομάδες
3 παρά πέντε τα μικρά Σάββατα
ανύπαντρες μαμάδες άγνωστοι αεροσυνοδοί
με βλέμμα καρφωμένο σε άγνωστη οροφή
η καρφωμένη μοτοσυκλέτα σε κουμπί- εντολή
ολοκληρωτικού πολέμου
μέσα σε έγχρωμα καντράν
μέσα μας
στα γρήγορα, στα όρθια φτηνά ρεστοράν
η μασέλα ακριβείας διαμελίζει κάτι σημαντικό από μας
μια άσκηση φυσικής άλυτη
κι εμείς πίσω από ένα παραβάν πάνω σ ‘ ένα πλακάτ
ιδιοφυείς παράλυτοι
άγρια κληρονομιά της κιβωτού του Αραράτ
Θεέ μας υπολογιστή
εννοούμε να σε περιμένουμε για τη λειτουργία
σε τροχιά οριστική, διαστρική, έστω κι ασύλληπτη.
ΗΔΥΠΟΤΟ ΡΟΥΜΠΙΝΙ
Είναι μια παραλία. Μάλλον σαν άκρη του κόσμου.
Αλλά το μετά της, καθώς είναι άσπρο,
έχει μέσα του το άπειρο των επιλογών , γνωστών και άγνωστων.
Όμως όλες οι προηγούμενες εικόνες, φράσεις, φαίνονται μέσα,
μόνο μέσα από ένα κολονάτο ποτήρι, αστραφτερή διαφάνεια που περιέχει
ένα ηδύποτο ρουμπίνι, και στο χείλος του ποτηριού είναι στερεωμένη μισή
φέτα πορτοκάλι.
Το ποτήρι αυτό πρέπει να αγγίζει σχεδόν το μάτι σου .
Το ποτήρι αυτό , είναι τόσο σημαντικό, όσο και οι εικόνες
που βλέπεις από μέσα του, φιλτραρισμένες πότε από την αστραφτερή
διαφάνεια πότε από το ηδύποτο ρουμπίνι.
Η φέτα πορτοκάλι δεν εμποδίζει αλλά εξάπτει τη χυμώδη σου σύσταση.
Μετά τη σύντομη θέα , κλείνεσαι μέσα σου, διαχέεσαι παντού ,
αδειάζοντας το ηδύποτο μέσα στο στόμα σου, στο στόμα τους.
Σ’ ΑΓΑΠΗΣΑ
Σʼ αγάπησα
Σʼαγάπησα πολύ
Ήσουν η αντανάκλαση σημείου φωτεινού
Στον άναστρο καθρέφτη τ’ ουρανού μου
«Λίγα κομμάτια Σε κίτρινο χρυσό Έχουν μείνει Τώρα είναι η ευκαιρία Να τα αποκτήσετε» Φώναξε η τηλεπαρουσιάστρια
Ενώ εγώ
<>
Σου ψιθύρισα
Στη μοναδική υπόγεια διάβαση
Που μου διέθετες
Όλα αυτά τα χρόνια…
Γέρασες Γέρασα
<>
Σου ψιθύρισα
Και ο καθρέφτης ουρανός
Έσπασε στις ρυτίδες μας
ΑΛΙΜΟΝΟ
Σύννεφα στοιβάζονται πάνω σε σύννεφα
άπειρες οι φωτοσκιάσεις
περιστέρια κάθονται πάνω στα κάγκελα
εκστατικοί κοιτάζουμε
Αλίμονο στους δυνατούς κι ευαίσθητους
εξουσιάζονται απ’ τους αδύναμους κι αναίσθητους
αλίμονο αν κλάψουμε στη θέα των μαύρων στημόνων
ενός κοραλλένιου πλάσματος
ΑΛΛΟΘΙ 39° ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Αγάπησα τα υγρά τοπία
όταν με βρήκαν σε αϋπνία
μέσα στις τρύπες βιβλίων βουβών
τούνελ βορείων δρόμων εθνικών
τούνελ από μάτια παιδιών
και γέλια σχολικών διακοπών
Κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει
Τούνελ από μάτια παιδιών
και τούνελ σχολικών διακοπών
προγραμματισμένα εντός Αθηνών
σε προβολή ατομικής ενεργείας
σε οθόνη-σανίδα σωτηρίας
παρωπίδα υγείας
κι έτσι δεν τον είδα
Κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει
Κι έτσι δεν τον είδα
γύρω στη δεκαετία του εξήντα
να δολοφονεί τις φωνές των πουλιών
με το σκουριασμένο ξυραφάκι των ποδιών
παλαιών φυματικών πριγκιπισσών
Κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει
Το σκουριασμένο ξυραφάκι των ποδιών
παλαιών φυματικών πριγκιπισσών
να χαράζει στις μορφές
των δεδομένων γωνιών της Λεωφόρου της Ελπίδας
στη φάση κάποιας άνισης παρτίδας
να τους αφήνει χρεωμένους ως το λαιμό
με σύγχρονες σακούλες σκουπιδιών
από σκοτωμένα αυτοκίνητα
από μπαλκόνια αχρησιμοποίητα
από ανοιχτές σαρκαστικές ταράτσες
από πόρτες κεντρικές ερμητικές
κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
κι ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει
στις προβλήτες των αγρίων θαλασσών…
Εκεί που λίγοι άνθρωποι από χιόνια
κρατούν σφιχτά στα χέρια τους
θαμπά φωτιστικά μπαλόνια
σήματα πορειών ειδικών
κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει
στις προβλήτες των βορείων θαλασσών…
Εκεί που λίγοι άνθρωποι από χιόνια
κρατούν σφιχτά στα χέρια τους
θαμπά φωτιστικά μπαλόνια
σήματα πορειών ειδικών…
ΚΙΝΗΣΕΙΣ
Μια ελαφριά κίνησή της ξεκαρφώνει τον ήλιο
κι άλλα άστρα από τον ουρανό.
Μέγας μόδιστρος τα στερεώνει
στο νυφικό της.
Κορίτσι σ’αγαπώ.
Μια ελαφριά κίνησή της
αξίζει την κόκκινη πιάστρα
με όλες τις παπαρούνες της γης.
Κορίτσι σ’ αγαπώ.
Κίνηση μοιραίας υποταγής
τη μεταμορφώνει στα περιοδικά
που διάβαζε με νωχελικότητα.
Σε λίγο η αναπνοή της θα την τυλίγει γλυκά
καθώς εκεί στοv καναπέ
ο ύπνος έρχεται και παίρνει
τη νυφική της παιδικότητα.
Κορίτσι σ’ αγαπώ.
ΕΡΗΜΙΑ
Μπήκε η Άνοιξη
Τα λουλούδια ανθίζουν
τα φώτα της γιορτής
διασχίζουν την ερημιά μου
που δεν είναι βρεγμένο ρούχο
ούτε σχισμένο πέπλο
Είναι η σάρκα μου
Έρπει στον αιχμηρό πλανήτη
Με όραση χαώδη
Με ήχο
Αλύχτισμα πεινασμένης αγέλης
-Πού πηγαίνεις ;
Ρώτησε ο Θεός
Ενώ ήξερε.
ΣΤΟΠ [από το ΜΠΛΕ-ΜΙΡΑΜΠΙΛΙΑ-ΣΤΟΠ]
Τέλειωσε το ταξίδι στο Νέο Κόσμο
πάνω σε μια ταράτσα της υδρογείου
αντίδοτο υπογείου
την ώρα που η άγνωστη καρατερίστα
έψαχνε στη λίστα
αν έχει επαναλήψεις
για να πληρωθεί
Τελείωσε το ταξίδι στο Νέο Κόσμο
πάνω σε μια ταράτσα της υδρογείου
αντίδοτο υπογείου
την ώρα που η άγνωστη καρατερίστα
χάθηκε στην πίστα
για να ‘ναι σίγουρη πως δε θα εκδηλωθεί
και θα στο ξαναπώ
η φαντασία της υπερλειτουργεί
μόνο φαντάσματα είδε εκεί
παραποίησε τη γραμματική
αδύνατον να υποταχθεί στον
Η Λένα Πλάτωνος είναι μεγάλη ποιήτρια, είναι όμως ακόμη πιο σπουδαία ερμηνεύτρια και μουσικός. Η ατμόσφαιρα στις συναυλίες της στο Κύτταρο είναι απερίγραπτη.
Ξεχωρίζω από τα αναφερθέντα εδώ τον Μάρκο.Θυμαμαι πως δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν κλάψει από συγκίνηση στο Κύτταρο.
Είμαι από τους μετανοημένους. Δεν κατάφερα να πάω μέχρι το Κύτταρο της οδού Ηπείρου να την ακούσω. Και τους υπόλοιπους φυσικά. Επίσης είμαι από εκείνους που δεν είχαν ουσιαστική σχέση με τη μουσική της μέχρι πρόσφατα, όταν έβγαλε τα Ημερολόγια. Μόνο κάτι τραγούδια δεξιά- αριστερά, όπως το Βράδι του Καρυωτάκη, η Ροζαλία και ο Μάρκος. Παρόλα αυτά να’ μαι κι εγώ, μπλεγμένος στον ιστό της, άλλοτε ηλεκτροφόρο και άλλοτε πιο γήινο από ποτέ.
Ένα μπράβο στον Μετρονόμο κι άλλο ένα στους αρθρογράφους. Θα το προμηθευτώ.
Σʼ ΑΓΑΠΗΣΑ
Σʼ αγάπησα
Σʼαγάπησα πολύ
Ήσουν η αντανάκλαση σημείου φωτεινού
Στον άναστρο καθρέφτη τʼ ουρανού μου
«Λίγα κομμάτια Σε κίτρινο χρυσό Έχουν μείνει Τώρα είναι η ευκαιρία Να τα αποκτήσετε» Φώναξε η τηλεπαρουσιάστρια
Ενώ εγώ
”You are my last hope”
Σου ψιθύρισα
Στη μοναδική υπόγεια διάβαση
Που μου διέθετες
Όλα αυτά τα χρόνια…
Γέρασες Γέρασα
”You are my last hope”
Σου ψιθύρισα
Και ο καθρέφτης ουρανός
Έσπασε στις ρυτίδες μας
ΣΤΟΠ [από το ΜΠΛΕ-ΜΙΡΑΜΠΙΛΙΑ-ΣΤΟΠ]
Τέλειωσε το ταξίδι στο Νέο Κόσμο
πάνω σε μια ταράτσα της υδρογείου
αντίδοτο υπογείου
την ώρα που η άγνωστη καρατερίστα
έψαχνε στη λίστα
αν έχει επαναλήψεις
για να πληρωθεί
Τελείωσε το ταξίδι στο Νέο Κόσμο
πάνω σε μια ταράτσα της υδρογείου
αντίδοτο υπογείου
την ώρα που η άγνωστη καρατερίστα
χάθηκε στην πίστα
για να ʽναι σίγουρη πως δε θα εκδηλωθεί
και θα στο ξαναπώ
η φαντασία της υπερλειτουργεί
μόνο φαντάσματα είδε εκεί
παραποίησε τη γραμματική
αδύνατον να υποταχθεί STOP
Θυμάμαι ακόμη το σοκ που έπαθα ακούγοντας το μπιπ της λογοκρισίας στη “Υπεραγορά Ι” στους στίχους “Πιστεύω εις έναν Κωδικό Πατέρα Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων…”
Υπέροχη η Λένα Πλάτωνος, μακραν μπροστά από την εποχή της.
Nα δειτε εγω το σοκ που επαθα οταν προχθες μου
τηλεφωνησαν απο το γραφειο της ΕΛΒΕ και μου
ανακοινωσαν πως δεν θα βαλουν το ποιημα που
τους εστειλα στο περιοδικο που ΜΟΥΣΩΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ
@Κατερινα Σημηντηρα
Πάθατε σοκ επείδη δεν θα βάλουν ποίημα που
τους στείλατε;
Ειναι ενα περιοδικο που εκδιδουν καθε τριμηνο
εξ αιτιας της λεξης.Σας καταθετω
το ποιημα.
Η ΚΑΛΥΨΗ
Λαχανιασμενος απο το τεραστιο βαρος
των εκατων πενηντα δυο κιλων του
εστριψε στη γωνια.
Περασε το δρομο απεναντι.
Εφτασε στην αποθηκη.
Στο ενα χερι κρατουσε σφικτα
τις κακοποιημενες ζωες των παιδιων.
Στο αλλο,το ροζ μαντηλι
της ξανθιας γυναικας,
που μοιρολογουσε στο κατωφλι
μπροστα στα παραπηγματα.
Ξαπλωσε στο παλιο σιδερενιο κρεβατι
με το λερωμενο στρωμα.
Αυνανιστηκε ανακουφισμενος.
Η καληψη ηταν εξασφαλισμενη.
Τα μεσανυχτα μια νεκροφορα
τριγυριζε στη γειτονια.
Εψαχνε τους πεθαμενους.
Οι πεθαμενοι κρυμενοι στο σκοταδι
του απεναντι σπιτιου,
συνομωτικα
διασφαλιζαν σιωπηρα τη σωτηρια τους._
Ευχαριστω το poiein για το χωρο που μας διαθετει
ωστε να εκφραζομαστε ελευθερα και μπραβο στην
ποιητρια Λενα Πλατωνος.
Bιαζεστε δ ομως και εγω βιαζομαι αφου δεν ξαναδιαβασα το κειμενο και δεν εβαλα τη λεξη.
Η επιμαχη λεξη ειναι[αυνανιστηκε].
@ Γιώργος Πρίμπας
Πιστεύω ότι η Υπεραγορά Ι. έπρεπε να ‘χει ως εξής στην έκταση της:
Οι τελευταίες γενιές… – κωδικών μηχανισμών
Απο κει και κάτω είναι καταδικασμένο εξαρχής. Συμφωνείτε;
Μου ειπαν πως ο Δημος Θεσσαλονικης ειναι χορηγος του περιοδικου και πως η λεξη
[αυνανιστηκε]δεν ταιριαζει στο υφος και στο ηθος
του συγκεκριμενου περιοδικου.
Συμφωνω απολυτα μαζι σας. Θα τους στειλω κατι π.χ για πουλακια και γαραγαρα νερα,κατι που να τερπει τις αισθησεις των ευεργετων. Μονο που λυπαμαι για τους δηθεν προοδευτικους της πολης μου
Γράφετε ή κρίνετε τους κρίνοντες αν τους αρέσουν αυτά που γράφετε;
Και πιο απλά: Aν το ποίημα σας δεν περιείχε τη λέξη ”αυνανίστηκε” και δημοσιευόταν” θα τους ρωτάγατε:
Aλήθεια, αναρωτιέμαι αν το ποίημα μου περιείχε μια κακή λεξούλα όπως αυνανίστηκε θα το δημοσιεύατε;
Kαι πιο ωμά: Eίναι αστείο να βγαίνει κάποιος και να καταγγέλει τέτοιου είδους πράματα.
Πρέπει να αφήνει τους άλλους να το κάνουν.
Καθόλου αστείο Μάτα Χάρι.
Το ποίημα αποκλείστηκε για ηθικούς λόγους και όχι για λογοτεχνικούς.
Και χρειάζεται ο δημιουργός να πάρει το νόμο στα χέρια του. Και ενυπόγραφα να το δηλώσει και σε άλλους, έστω ως παράπονο ή καταγγελία.
Και πιο ωμά: θα μπορούσε -καλή ώρα- με ένα ψευδώνυμο να μας το κοινοποιήσει.
Γιατί η ποιητική παραγωγή εξαιρείται των ηθικών αξιών της κοινωνίας;
Ο τύπος που έκοψε το ποίημα δεν με αφορά ως πολίτη αν γνωρίζει λογοτεχνία αλλά αν οι κινήσεις του είναι συνεπείς με την πολιτική του ταυτότητα όπως μου είχε περιγραφεί και όπως και αν την ψήφισα.
Για αυτό και σοφά δεν ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική αξία του πονήματος και προέβαλε ηθικούς λόγους. Στη Θεσσαλονίκη της δεξιάς βρίσκω απόλυτα συνεπή την κίνηση.
Kαι για να ‘χουμε καλό ρώτημα: Ποιος ο λόγος να στείλει ένας προοδευτικός καλλιτέχνης κείμενο του στους δεξιούς;
Για να βγει μετά και να κάνει ντόρο;
Ξέρετε κάπως έτσι μετατοπίζεται το ενδιαφέρον από τα ίδια τα κείμενα σε άλλα μονοπάτια. Και αυτό όλως τυχαίως γίνεται σε περιόδους που η αξία των κειμένων στο σύνολο τους είναι απογοητευτική.
Άλλωστε στο Δίφωνο φιλοξενείτε ένα κάρο βαριά πεπόνια που αντί να κοιτάνε που έχουνε να βγάλουνε ένα καλό δίσκο εδώ και δεκαπέντε χρόνια βγαίνουνε και καταγγέλουν όλο το σύμπαν εκτός από τον εαυτό τους. Τα ξέρετε αυτά πώς γίνονται.
Όπως λέει ο λαός ” της στραβής…….”
“To Δίφωνο -το οποίο έχω σταματήσει πια να αγοράζω- γέμιζε τις σελίδες του είτε από το παρελθόν με επαναλήψεις των ίδιων θεμάτων με ελαφρές παραλλαγές, είτε ξεχείλωνε σε έκταση ”φρέσκα” θέματα χωρίς ειδικό βάρος.”
τάδε έφη Μάτα Χάρι (πριν λίγο καιρό).
Είδατε πού σας οδηγεί η ακατάσχετη (και κουραστική αλλά τι να κάνουμε που είμαστε φιλελεύθεροι…) φλυαρία σας;
Το ήξερα εκ προοιμίου ότι αυτή θα ήταν η απάντηση σας.
Είδατε που έπεσα μέσα χωρίς να το αγοράζω απλά υποθέτοντας ότι συνεχίζετε το ίδιο βιολί βιολάκι;
Για σκεφτείτε το 🙂
Εγώ διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα από όταν το αγόραζα και σεις μου λέτε:
Δεν μπορεί για να το ξέρετε αυτό θα πρέπει να το αγοράζετε ακόμα! Γιατί έτσι είναι αλλά πώς το ξέρετε;
Έλα μου ντε…
Οκ, ό,τι πείτε.
Σας συμβουλεύω όμως να αγοράσετε αυτό το τεύχος του Μετρονόμου, για το ΣΠΟΥΔΑΙΟ και πολυσέλιδο κείμενο του κυρίου Σταύρου Καρτσωνάκη-στιχουργική αναδρομή στους δίσκους της Πλάτωνος.
Αυτός είναι όντως ένας σοβαρός λόγος κύριε Αραβανή.
Βασίζομαι στην άποψη σας ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο κείμενο και θα το αγοράσω.
Ουτε κρινω ουτε εκβιαζω αγαπητη Ματα Χαρι ουτε
εχω διασυνδεσεις τετοιες που να μιλουν αλλοι για
μενα.Την προσωπικη μου αγανακτηση εξεφρασα.
Μονο που αλλαζεται πολυ ευκολα γνωμη.Στα παραπανω σχολια που αποσυρατε απειλησατε με
αγωγη αν αυτο συνεβαινε σε σας και ειπατε πως
το παρακαναν.Μετα ξανα σχολιασατε πως καλα μου κανανε.Θελω να πιστευω οτι η πρωτη σας
αντιδραση ηταν και η αληθινη.Προσωπικα ειναι η
πρωτη φορα που δινω ποιημα για δημοσιευση στο
συκγεκριμενο χωρο παρ οτι ειμαι μελος εδω και
τρια χρονια.Δεν με ενδιαφερει η δημοσιοτητα.Αυτα που γραφετε ομως δεν ειναι τιμιο να τα αποσυρετε
‘Το ποίημα αποκλείστηκε για ηθικούς λόγους και όχι για λογοτεχνικούς.’
Μετρημένα ποιήματα που δεν δημοσιεύονται για λόγους ηθικούς- άρα άπειρα ποιήματα που δημοσιεύονται αποκλειστικά για λόγους ηθικούς, δηλ. για λόγους πολιτικά ορθούς. Αφου δεν εξετάζουμε την λογοτεχνική αξία -ειναι άλλωστε αναχρονιστικό: όλα είναι σχετικά, ο αναμάρτητος πρώτος…, κ.τ.λ.- αναπαράγουμε την προοδευτικότητα μας με την εισαγωγή της σεμνοτυφίας απ΄την ανάποδη: υποτίθεται ότι αρκεί η (προβλεπόμενη ή απρόβλεπτη) αντίδραση σε μερικές λέξεις αδιάφορων ποιημάτων για να υπογραμμίσει το αδούλωτο ήθος μας, την αντίθεση μας στο αντιδραστικό περιβάλλον οπου κινούμαστε, και -το κυριότερο- την ποιητική αξία μας. Το συμπέρασμα: η αληθινή ποιήση ενοχλει ή αφού μας ‘καταδιώκουν’ αξίζουμε. Χώρια που σαν προοδευτικοί πολίτες κάναμε επώνυμα και θαρραλέα το χρέος μας: επισημάναμε μια ακόμη εστία λογοκρισίας -δεν είναι λίγο.
Σημείωση Ποιείν: Τα σχόλια δεν αποσύρονται από τους σχολιαστές, αλλά διαγράφονται από τους διαχειριστές.
Το πρώτο σχόλιο όπου έγραφα για αγωγή είχε ειρωνικό χαρακτήρα. Και η διαχείριση το απέσυρε και καλώς.
Μάτα Χάρι και δ λογικά αποφοιτήσατε από το ίδιο πανεπιστήμιο, της σοφιστικής. Το βαθμό του πτυχίου δεν τον ζητώ, για να μη τσακωθείτε…
5 και με γνωριμίες…
Το αποκαλύπτω εγώ 🙂
Σας ευχαριστω πολυ για τα σχολια σας,καλα η κακα δεν εχει σημασια.Καθε σχολιο εχει την αξια του.Ακομα και τα ειρωνικα δειχνουν πως το βλεπει ο αλλος.Δεν χρησιμοποιω ψευδωνυμο δεν
ειμαι φιλολογος ουτε και ποιητρια αν το θελετε δ
ειμαι ενας απλος ανθρωπος που γραφω οταν το
εχω αναγκη.Κι αφου πληρωνα παντα τις συνδρομες μου ειπα ας δωσω κι εγω ενα ποιημα.
Το ποιημα το διαλλεξα τυχαια.Και πραγματικα δεν περιμενα τετοια αντιμετωπιση.Ουτε καν την
φανταζομουν.Να μην το ελεγα πουθενα;Να το
εκρυβα;Για να μην φανω θαρραλεος και προοδευτικος;Και ισως να μην το ελεγα αν δεν
επερνα αφορμη απο το σχολιο για τη λογοκρισια.
Τουλαχιστον ετσι φανερα.
Συμμετοχές πάνω από 700.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΟΙΗΣΗΣ
Βραβεία 3
Έπαινοι 3
Τιμητικές διακρίσεις 17
‘Ευχαριστούμε όλους τους διαγωνιζόμενους για τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό μας και συγχαίρουμε τους διακριθέντες, όπως ευχαριστούμε και τις δύο κριτικές επιτροπές που έφεραν εις πέρας το δύσκολο έργο της επιλογής του ποιητικού και πεζού λόγου με συνέπεια και ζήλο.
Δεδομένου του γεγονότος ότι οι συμμετοχές στο διαγωνισμό ξεπέρασαν κάθε προσδοκία υπερβαίνοντας τον αριθμό των 700. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε ακόμη, το Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού κ. Βασίλη Γάκη και τον Πρόεδρο του Αʼ Δημοτικού Διαμερίσματος κ. Απόστολο Βεϊζαδέ για την αρωγή και τη συμπαράσταση που μας πρόσφεραν σε αυτή μας την προσπάθεια. Εκ του ΔΣ’
http://www.elve1980.gr/home/index.php?option=com_content&view=article&id=5:-6-&catid=8:2008-12-11-12-32-59&Itemid=10
Μονο που εγω δεν ελαβα μερος σε κανενα διαγωνισμο της ενωσης.Αλλα κι αν ακομη ηθελα
να λαβω το περιοδικο ερχοταν μηνες αργοτερα με
τα αποτελεσματα των επιτυχοντων.
Θα μου πειτε εδω το μαθαιναν οι 700 και δεν το μαθαινατε εσεις;Ναι.Γιατι δεν επεδιωκα αλλες
επαφες.Το περιοδικο ηταν η μονη επαφη που ειχα
με την ενωση.
Επιτροπή Ποίησης
Πρόεδρος:
Ιατρός-Ποιητής
Μέλη
Φιλόλογος-Λογοτέχνης
Φιλόλογος-Λογοτέχνης
Επιτροπή Πεζού Λόγου
Πρόεδρος
Φιλόλογος-Ποιήτρια
Μέλη
Καθηγητής Α.Π.Θ.
Λογοτέχνης.
Μάτα Χάρι Εργαζόμενη Γυναίκα-Καλή Νοικοκυρά
Ολο το απογευμα αυτο το τραγουδι ερχοταν στο
νου μου.[ειμαι η Μαιρη Παναγιωταρα μια εργαζομενη μητερα μια καλη νοικοκυρα]Βλεπετε
ακομα και η Παναγιωταρα διεκδικει το δικιο της,
παρ ολα τα πυρα των Φαναριωτων.
Δεν είχα πρόθεση να σας θίξω προσωπικά.
Μιλάμε για κάτι γενικό με αφορμή κάτι ειδικό.
Ωστόσο ζητώ συγγνώμη αν έτσι αισθανθήκατε.
Φυσικά η Μαίρη Παναγιωταρά αναφέρεται σε μένα και μόνο! Πώς θα θελα και γω να μαι μέλος σε μια επιτροπή ποίησης με όλες τις ιδιότητες μου! Αχ!
Αγαπητή Μάτα Χάρι, το απόσπασμα που απομονώσατε είναι ένα αυτάρκες ποίημα. Το credo έρχεται να καλύψει το κενό της εκκλησίας. Επιτέλους ένα “πιστεύω” για τη σύγχρονη θεοκρατούμενη (μετα)βιομηχανική καπιταλιστική κοινωνία μας! Αν η ένσταση αφορά τον τρόπο που από το ένα περνάμε στο άλλο, προσωπικά το θεωρώ πολύ ευρηματικό και με καλύπτει.
Φίλε Σπύρο, κατά την άποψη μου μια καταγγελία έχει νόημα όταν μπορεί να τεκμηριωθεί ή να διασταυρωθεί. Πέρα από αυτό, η ποίηση προυποθέτει ποιητές, αναγνώστες και κριτική και όχι καλλιστεία, αντζέντηδες και κονέ πάσης φύσεως…
Μάτα καλημέρα. Γιώργο καλημέρα.
Όσος κόπος και να παραχθεί φίλοι μου, δεν πρόκειται να καλυθφεί το πρόβλημα της αυτοπάθειας στην ανάγνωση, η οποία την καθιστά πικροχολίαση. Σχολιάζουν άνθρωποι οι οποίοι κατά κόρον βιώνουν την αίσθηση μιας απολύτου μοναδικής υπάρξεως και από την πλευρά των ματιών αλλά και μέσα στο χάος της σελίδας…
Σας ασπάζομαι.
Καλημέρα
κ. Πρίμπα συμφωνώ για το σκηνοθετικό πέρασμα αν μπορεί κανείς να το πει έτσι. Είναι επιτυχημένο.
Η ένσταση ήταν σε αυτή καθαυτή τη διασκευή του ”πιστεύω”. Από αυτό που δεν υπάρχει σε μια ενδελεχή καταγραφή αυτού που υπάρχει.
Παρ’ όλα αυτά σημειώνω την ανάγκη του εγχειρήματος -όπως τη θέσατε- έστω και κατά τη γνώμη μου για να αποδειχθεί η αποτυχημένη έκβαση του.
Γ. Λ.
σε μια συνέντευξη του ο Ράμφος είχε εκφραστεί θετικά για την συμβολή προγραμμάτων τύπου Βig Brother στην ελληνική κοινωνία. Θεωρούσε εν ολίγοις ότι είμαστε τόσο αυτοαναφορικά αυτάρκεις που πρέπει επιτέλους να δεχθούμε ένα βλέμμα απ’ έξω να σταθμίσει τα όρια μας και να επαναδιαπραγματεύσει τις βεβαιότητες μας στην αρένα των άλλων.
Το θέμα είναι αν αυτό αρκεί. Προσωπικά πιστεύω πως είναι χρήσιμο αλλά μέχρι εκεί. Και εξηγούμαι.
Το ”ξέρεις ποιος είμαι γω ρε” [το οποίο κάποτε είχε ρητορικό χαρακτήρα – ποτέ κανείς δε ζήτησε περαιτέρω πληροφορίες στο άκουσμα μιας τέτοιας φράσης, σεβόμενος την όποια πλάνη μπορούσε κανείς να επιφυλάσσει στη σχέση με τον εαυτό του] σήμερα δέχεται απάντηση ”Για πες μου ποιος είσαι”.
Η απάντηση είναι καταδικασμένη να αποτύχει στον άξονα μιας αρχικής παρανόησης. Τουλάχιστον θα διακινηθεί πληροφορία και γνώση. Θα αξιοποιηθεί βέβαια σε βάση αλλοτριωτική, αμφίβολων κριτηρίων. [έκανα ήδη μια νύξη παραθέτοντας τις ιδιότητες μιας επιτροπής ποίησης]. Tην απάντηση δεν τη δίνεις παρά μέσα από το στόμα του άλλου οπότε ο άλλος δεν έπρεπε να σε είχε ρωτήσει καν, αλλά να αποφανθεί εκείνος.
Και ο άλλος θα πρέπει να βάλει στην άκρη τα σχήματα και να μιλήσει καταρχάς και καταρχήν στη βάση της ειλικρινούς ή όχι σχέση σου με αυτό που πραγματεύεσαι.
Ο δ έπιασε μια κριτική η οποία θα ήταν σωστή αν δεν ήσουνα ένας παθιασμένος εργάτης της Ποίησης. Έλα όμως που είσαι. Δεν μπορείς να σε κρίνει ξεχνώντας το! Παθιασμένος ως κάποιος που έχει αποκαταστήσει μια ευθεία σχέση αδιαμεσολάβητη. Γιατί στο Ποιειν θα δεις και κάποιους οι οποίοι εργάζονται στην ποίηση αλλά είναι τόσο φανερό ότι υπερισχύει της προσωπικής τους αγάπης, η επικύρωση στο βλέμμα των άλλων που επιβάλλει διαρκείς αντιποιητικές απαγορεύσεις ώστε αλλάζει άρδην η φύση της προσήλωσης τους.
Και σε τελική ανάλυση η προσπάθεια του δ αναδεικνύει ακριβώς το ανάποδο από αυτό που ισχυρίζεται στην περίπτωση σου.
Να υποστηρίζουμε με κάθε τρόπο τους λίγους που αγωνίζονται με κάθε κόστος. Και τα ατοπήματα τους -τα φαινομενικά ισχυρίζομαι εγώ στη συγκεκριμένη περίπτωση- ας αξιολογούνται στο ποσοστό που πρέπει εμπάσει περιπτώσει.
Καλόπιστα και με την ελπίδα να εισέφερα λίγο.
Μάτα, συμφωνώ με τα περισσότερα που κατέθεσες.
Το ζητούμενο στην δημοσιοποίηση αυτής της αλυσίδας μηνυμάτων δεν ήταν ούτε τα ονόματα, ούτε η όποια (ανύπαρκτη) ευθιξία – ήταν η ευκαιρία να παρουσιαστεί ωμά το φαινόμενο του ηθικού θρίλερ το οποίο λαμβάνει χώρα στα ελληνικά “γράμματα”. Το πόσοι καρεκλοκένταυροι υπάρχουν, πόσοι αυλικοί, και πόσοι άξεστοι. Θα μου πεις: αυτό το γνωρίζω, και θα συμφωνήσω μαζί σου.
Μα εδώ η έξαρσή του αφήνει εποχή: Την ώρα που εμφανίζεται ένα In Memoriam κάποιοι σκαλίζουν στις τσέπες του εγωτισμού τους για πιθανά ψίχουλα. Και το πιο επικίνδυνο: κάποιοι άλλοι προτίθενται να γεμίσουν τις τσέπες τους με δανεικά ψίχουλα.
Είναι μία πάθηση (προίκα) των προκριμάτων: όσοι την έχουν την έχουν.
Πως να αντιμετωπίσουν έναν τρομερό νεκρό ποιητή; Φαντάσου να ήταν και ζωντανός…
Προς επίρρωσιν των ανωτέρω αρκεί ν’ αναλογιστούμε, με θλίψη για το πνευματικό κατάντημα του τόπου, την ανύπαρκτη ή το πολύ μίζερη και συγκαταβατική υποδοχή που ελάχιστοι -ευτυχώς- επιφυλάσσουν στον τρομερό ζωντανό ποιητή ‘που εμφανίζεται μία φορά στα εκατό χρόνια'(Μάνζελος-Pratt).
( Αμαρτία εξομολογημένη -προτιμώ, από τα εκσυγχρονιστικά ραμφίσματα, το αθάνατο διδακτικό βιβλιαράκι: http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/b/f/c/metadata-86-0000438.tkl )
Η φαιδρότητά σας εξασφαλισμένη στην αιωνιότητα αγαπητή “δ”. Εξακολουθείτε να ασχολείστε μαζί μου δίχως να υπάρχει λόγος. Η εμπάθειά σας στο πρόσωπό μου είναι αδριάντας.
Και να φανταστεί κανείς πως δήθεν σας απασχολούσε το πραγματικό αντικείμενο της κουβέντας.
(Θα παρακαλούσα τον κύριο Αραβανή να μην σβήσει ούτε αυτό το κακόβουλο σχόλιο της συμπαθέστατης “δ”, ούτε και κανένα άλλο από όσα (σίγουρα) θα αναρτήσει.
Μπορεί να κερδίσει κι ένα ποίημα με αυτή της την στάση.
Ευχαριστώ.
δ
Αφού ευχαριστήσω για το λινκ -ενδιαφέρον!- να σταθώ στην ευκολία με την οποία ισοπεδώνετε μια άποψη μόνο και μόνο επειδή ειπώθηκε από έναν διανοητή ο οποίος δέχεται κριτικές τα τελευταία χρόνια και πιθανότατα και σε σας δεν είναι συμπαθής.
Εγώ κατέθεσα μια άποψη για τη θέση Ράμφου και τη χρησιμοποίησα ως εφαλτήριο. Εσείς που μας είπατε για εκσυγχρονιστικά ραμφίσματα δε διαφέρετε – ενώ είναι σίγουρο ότι δεν είστε – από αυτούς – είναι τόσοι πολλοί – οι οποίοι συνεννούνται πλέον με τηλεγραφήματα:
Ράμφος : Εκσυγχρονιστικά ραμφίσματα
Πελεγρίνης : Ωραίος τύπος φοράει και σκουλαρίκι
Βέλτσος : Πουλάει τρέλα ο τύπος
Πανούσης : Σοβαρός κύριος
Αυτές τις ανοησίες έβλεπε και ο τύπος που έγραψε το πόνημα ”Πώς να μιλάτε για βιβλία που δεν έχετε διαβάσει!”
Και για διανοητές συμπληρώνω. Λες μια μπαλαφάρα και αποκαθιστάς επικοινωνία. Από τα σύγχρονα παράδοξα.
Αφού επαναλάβω πως πάντα υπάρχει λόγος ν’ ασχολούμαστε με σημαντικούς συγγραφείς -το αυτονόητο-, απευθύνομαι στη Μάτα Χάρι:
Mε υπερτιμάτε. Με άλλα λόγια: μην είστε τόσο σίγουρος. Λ.χ. η τηλεγραφική μου άποψη -who cares?- για τον Ράμφο ”ο οποίος δέχεται κριτικές τα τελευταία χρόνια” -το αυτονόητο για έναν διανοητή του δυσθεώρητου μεγέθους του- : Είναι μάταιο ν’ αντιδικείς με κάποιον που πιστεύει, μεταξύ άλλων τινών, πως το Βig Βrother συντείνει στην έλευση ή στην εμπέδωση της “ανοιχτής κοινωνίας”. Δέχομαι μόνον πως πρόκειται για μια μπαλαφάρα με την οποία μέσες-άκρες αποκτώ (δεν αποκαθιστώ γιατί, σε ό,τι με αφορά, δεν είχα ποτέ) επικοινωνία με τη σκέψη του Ράμφου, και ενδεχομένως με την Βίκυ Φλέσσα.
προς
“δ”, Λειβαδάς, Μάτα Χάρι
γιατί δε σέβεστε
το χώρο που σας φιλοξενεί;
γιατί υποτιμάτε το εξαιρετικό θέμα που έχει αναρτηθεί
-κάτω απ’ το οποίο γράφετε κάθε τι άσχετο μ’ αυτό-
τον αναγνώστη που καταφτάνει εδώ για λογοτεχνικούς λόγους
και προπαντός τον εαυτό σας;
Κι αν εσάς σας καλύπτει ο αναγνώστης δεν είναι υποχρεωμένος να σας ανέχεται σε σχόλια τέτοιου επιπέδου
Με ψευδώνυμο ή μη
μονοπωλείτε το χαμηλό επίπεδο και εκτίθεστε
Ήθελα να ξέρω, αυτό δε σας πειράζει;
Υπάρχει λύση: δίνετε ραντεβού “να παίξετε” σε κάνα forum- από τα δεκάδες ανούσια που υπάρχουν στο διαδίκτυο
Θα γελάσω πολύ, αν ζητήσετε και τα ρέστα
* ζητώ συγνώμη από τους διαχειριστές του “ποιείν” για το είδος της παρέμβασης
Κύριε Νικάκη: έχει γούστο να μην σέβομαι και τον χώρο που με φιλοξενεί….
Έχετε κρίση επ’ αυτού, μα όχι επί του τσάμικου χορού που στήνουν ορισμένοι.
τα σχόλια θεωρώ πως μπορούν να κυμαίνονται και να αεναλάσσονται από τη μία ανάρτηση στην άλλη. Παρόλα αυτά αυτήν την αλυσίδα καθώς νομίζω βλέπετε, άλλος την έστησε. Μα αδιαφορώ παντελώς γι’ αυτό.
Το Ποιείν δεν είναι λουτρό, ούτε εκκλησία, ούτε το “να η ευκαιρία”, έτσι λοιπόν έχετε κι εσείς και όλοι μας το απόλυτο ελεύθερο να διατυπώνουμε την δική μας άποψη: Όπως ακριβώς δεν ταιριάζω στο “υποτιμάτε το εξαιρετικό θέμα που έχει αναρτηθεί”.
Θα συμφωνήσω μόνο μαζί σας πως παρατράβηξε το πράγμα, παρότι χάρισε αρκετό γέλιο η ανοησία.
Από πλευράς μου δηλώνω την αναχώρησή μου από την αράδα των σχολίων που αφορούν την κυρία Πλάτωνος. Συμμερίζομαι το σχόλιό σας.
Καλό σας βράδυ.
κ. Νικάκη
η Πλάτωνος δεν κινδυνεύει από μένα και δεν την αντιμετωπίζω σαν ιερή αγελάδα γιατί έχει καταντήσει αστείο το φαινόμενο.
Αν θέλετε να ανοίξουμε συζήτηση για το ανήθικο προμόσιον με αφορμή τα Ημερολόγια το οποίο παρακολούθησε την επάνοδο της από τη θέση του νεκρού κοντά μας στεπ μπάι στεπ και σε σλόου μόσιον την ώρα που το βίντεο έπαιζε στο φόργουορντ και εν μια νυχτί όλη η Αθήνα μιλούσε για το Βούδα που αναστήθηκε -χωρίς να τον ξέρει μέχρι τότε στη συντριπτική του πλειοψηφία- στη διάθεση σας.
Οι μύθοι, οι φετιχιστές με αυτούς, οι δημιουργοί τους, η ομοφυλοφυλικής εκφοράς ανάγκη του κόσμου να πληρώσει το φαντασιακό του με τεράστια μεγέθη που κάποιοι τα εμπορεύονται υποφέροντας από την ίδια ανάγκη, η απάλειψη του μεσοδιαστήματος που απαιτείται ώστε να καταλάβεις ένα σημαντικό έργο αρκεί να συμμετάσχεις σε ένα μεγάλου μεγέθους γεγονός, είναι πολλά τα θέματα… Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορώ παρά να τοποθετήσω τη δικιά σας ειλικρινή έκκληση. Αν μιλάγαμε πριν τα Ημερολόγια θα λέγαμε διαφορετικά πράματα.
Κύριε Νικάκη, δεν χρειάζεται ούτε να συμφωνήσουμε ούτε και να διαφωνήσουμε.
(Εάν θέλετε μπορείτε να αναρτήσετε τα e-mails που ανταλλάξαμε).
Καληνύχτα σε όλους.