Μακριά απ’ τ’ ανθρώπινα βλέμματα
στην έρημο αυτάρκης ανθίζω
αποθέματα ύδατος έμαθα να συλλέγω
τίποτα να μην χαθεί
ποτέ μου δεν επιτέθηκα
μόνο αμύνομαι
ποτέ μου δεν κρύφτηκα
σε κάθε πληγή μου ένα αγκάθι φυτρώνει
ποτέ μου δεν ζήτησα τίποτα
μόνο του ήλιου την θέρμη
Της υπομονής και του σθένους
λουλούδια που κυοφορώ
είμαι αυτό που όρισε η επιβίωση
τα αγκάθια μου.
(απ’ τ’ αγκάθι βγαίνει ρόδο)
Αγνοώ τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις της γέννησης αυτού του κειμένου – όμως το νιώθω σαν αποτέλεσμα μιας αμυντικής ή απολογητικής διαδικασίας.
Διαπιστώνω ένα πρόβλημα συνέπειας. Ο κάκτος που φωνάζει ότι είναι κάκτος μόνο κάκτος δεν είναι. Και η παρένθετη κατακλείδα το μαρτυρά.
Ή ( fico d’ India ) που θα έλεγαν
οι από Ιόνιο μεριά γείτονες μας
Το πόνημα ετούτο ήτο ένα πείραγμα, αποτέλεσμα μιάς διαδικτυακής διαφωνίας όπου αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω τα αγκάθια μου.
Κατά κάποιο τρόπο ήταν και απάντηση σε ένα στίχο του Σωτήρη που πολύ με είχε εντυπωσιάσει, έλεγε ότι ο κάκτος προυποθέτει το όραμα.
Σήμερα το είδα. Σ’ευχαριστώ Σωτήρη.