ένα ξεχασμένο καλοκαίρι
Χτυπιέται ο αφρός στα πόδια σου
έτσι όπως κάθεσαι στο βρεγμένο βράχο
το καλοκαίρι
και φτάνει ο ήχος του σταγόνες μέσ το φως μακρυά
κι ο αέρας τον φέρνει πίσω
Δροσουλίτη
δραπέτη από το μύθο του.
Ένα πρωί στο κάστρο
γυρνώντας ξανά κουρασμένος απ τις μάχες και το θυμό
την σχεδόν άφθαρτη εξουσία της μεσογειακής νύχτας
τον είδα
να κάθετε μόνος πάνω στις σκληρές πέτρες
στην ερημιά του υγρού πρωινού
χωρίς άλογο,χωρίς όνομα, χωρίς να ζητά τίποτα
ώσπου άρχισε να βρέχει
έτσι όπως βρέχει πάντα δίπλα στη θάλασσα
χωρίς λόγο,μόνο από ανάγκη!!!
το φως που ήξερα
Δεν έχω χρόνο,
ούτε μάτια να ξαναδώ
το δροσερό αέρα του πρωινού
που έχασα μια μέρα στα νότια.
όταν η στάχτη, βγήκε απ τα ανήσυχα νερά
βρεγμένη και μαυρισμένη απ τον ήλιο του μεσημεριού
και σκορπίστηκε στα έρημα βράχια
Τη νύχτα δεν υπάρχουν βράχια…. ή χάνονται μαζί με το φώς
ούτε το φως υπάρχει
ως τη στιγμή που θα θελήσεις να το δείς
ανοίγοντας αργά τα ωραία μάτια.
εκεί.. στα μισά της μέρας
όλα είναι μεγάλα
κι οι τεράστιες σκιές χωρίζουν πάλι την ψυχή στα δυο
σπουδή στο χρόνο
Ατέλειωτο μεσημέρι του ΄80
δίπλα στη θάλασσα
Θυμός,αφρός κι ωραία κορίτσια,
μεγάλα σκοτεινά μάτια
που μάζεψαν όλο το φως
μέσα σε μια υγρή στιγμή
κι άρχισα να βλέπω μέσα απ τα μάτια του άλλου ανθρώπου
τη ζωή
σειρήνα ή γοργόνα ήτανε,δε θυμάμαι
ήταν όμορφα τα μεγάλα μάτια
ώσπου ξέχασα να βλέπω
έρωτες του ήλιου με το κορμί
πάνω στα βράχια
μπροστά στα μάτια των θεών του καλοκαιριού
κι ο αέρας πέταγε τις σκιές πάνω στο κύμα
κι αυτές γινόταν ιστορίες και χάνονταν μέσα στο Λιβυκό
άλλοτε γινόταν πουλιά κι άλλοτε ψάρια του βυθού
κι ύστερα μια μικρή αχτίδα ηλιοφώς έπεσε πάνω στα μεγάλα μάτια
δε θυμάμαι πια , δεν μπορούσα να δω
