“ευφραίνει”

Σαν νερωμένο μέλι –
πρώτη φορά το πίνω
ενώ έξω βρέχει,
μια γεννήτρια αγκομαχά
και το σκυλί τής γαβγίζει

αυτό είναι το κρασί
της Θείας Κοινωνίας:
σε πολλαπλές κουταλιές
μεταμορφώνει τον αδαή
που κατά τύχη βρέθηκε εκεί,
τον κάνει μύστη
μιας θρησκείας ουσιαστικής
και συγγραφέα
της θεολογίας του ανθρώπου.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο μεγάλο
τίποτε πιο αληθινό
από μια μετάληψη όπως αυτή,
είτε είναι η πρώτη φορά
είτε η πολλοστή.

ΠΥΡ

Ι.

Όχι ασφαλώς
η τελευταία λέξη μας
δεν έχει ειπωθεί ακόμα.

ΙΙ.

Δεν είναι “σε λίγο”
τώρα είναι.

ΙΙΙ.

Όλοι
τώρα
εδώ
στο φωτεινό μονοπάτι της ανταρσίας.

ΙV.

Eδώ
εν θερμώ
βάλτε φωτιά στο σκίρτημα
στα όργανα
στους δείκτες
βάλτε φωτιά στους οιωνούς.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ

Σʼ έχω τόσο πολύ ονειρευτεί ,
Έχω τόσο πολύ βαδίσει ,τόσο πολύ μιλήσει ,
Τόσο πολύ αγαπήσει τη σκιά σου ,
Που δε μου μένει πια τίποτε από σένα .
Μου μένει να είμαι η σκιά μες στις σκιές
Να είμαι εκατό φορές πιο σκιά κι απʼ τη σκιά
Να είμαι η σκιά που θα έρθει και θα ξαναρθεί
μέσα στην ηλιοφώτιστη ζωή σου .

ΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

Μέσα στη νύχτα υπάρχουν φυσικά τα επτά θαύματα του κόσμου και το μεγαλείο και το τραγικό και η γοητεία.
Τα δάση εκεί σκοντάφτουν συγκεχυμένα με πλάσματα απʼ το θρύλο κρυμμένα μέσα στʼ άβατα.
Υπάρχεις εσύ.
Μέσα στη νύχτα υπάρχει το βήμα του περιπατητή και το βήμα του δολοφόνου και το βήμα του αστυφύλακα και το φως του φαναριού του δρόμου και το φως του φαναριού του ρακοσυλλέκτη.
Υπάρχεις εσύ.
Μέσα στη νύχτα περνούν τα τρένα και τα καράβια και η οπτασία των τόπων που .έχουν πάντα μέρα. Οι τελευταίες πνοές απʼ το λυκόφως και τα πρώτα ρίγη της αυγής.
Υπάρχεις εσύ.
Ένας σκoπός από πιάνο, ένας πάταγος φωνών.
Μια πόρτα χτυπά. Ένα ρολόι.
Και όχι μόνο τα όντα και τα πράγματα και οι θόρυβοι απʼτʼάψυχα
Μα ακόμα κι εγώ που διώκομαι και χωρίς σταματημό ξεπερνιέμαι.
Υπάρχεις εσύ η σφαγιασμένη, εσύ που περιμένω.
Καμιά φορά ξένες μορφές γεννιούνται στις στιγμές του ύπνου κι εξαφανίζονται.
Όταν κλείνω τα μάτια, ανθίσματα φωσφορικά εμφανίζονται και μαραίνονται και ξαναγεννιούνται σαν εύσαρκα πυροτεχνήματα.
Χώρες άγνωστες που τις διατρέχω με συντροφιά μου πλάσματα.
Υπάρχεις σίγουρα εσύ, ω όμορφη κι εχέμυθη κατασκοπίνα.
Και η χειροπιαστή ψυχή του εύρους.
Και τα αρώματα του ουρανού και τα αστέρια και το τραγούδι του κόκορα εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια και η κραυγή του παγωνιού μέσα σε πάρκα φλεγόμενα και φιλιά.
Χέρια που σφίγγονται σκυθρωπά μέσα σʼένα χλωμό φως και άξονες τροχών που τρίζουν πάνω σε τρομαγμένους δρόμους.
Υπάρχεις εσύ ασφαλώς που δε σε γνωρίζω, που σε γνωρίζω αντίθετα.
Αλλά, παρούσα στα όνειρά μου, επιμένεις νʼαφήνεσαι να σε μαντεύω χωρίς να εμφανίζεσαι.
Εσύ που παραμένεις άπιαστη μες στην πραγματικότητα και μέσα στο όνειρο.
Εσύ που μου ανήκεις από τη θέληση μου να σε κατέχω μέσα στην αυταπάτη αλλά δεν πλησιάζεις το πρόσωπό σου στο δικό μου στα μάτια μου που είναι το ίδιο κλειστά στο όνειρο και στην πραγματικότητα.
Εσύ που είσαι η βάση των ονείρων μου και τραντάζεις το πνεύμα μου το γεμάτο μεταμορφώσεις και μου αφήνεις το γάντι σου όταν σου φιλώ το χέρι.
Μέσα στη νύχτα υπάρχουν τα άστρα και η σκοτεινή κίνηση της θάλασσας, ποτάμια, δάση, πολιτείες, χορτάρια, πνευμόνια εκατομμυρίων όντων.
Μέσα στη νύχτα υπάρχουν τα θαύματα του κόσμου.
Μέσα στη νύχτα δεν υπάρχουν φύλακες άγγελοι, όμως υπάρχει ο ύπνος.
Μέσα στη νύχτα υπάρχεις εσύ.
Μέσα στη μέρα το ίδιο.

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε, στην αγκαλιά κρατώντας
το φανταστικό ζώο
ήταν χρυσαφί με γαλάζια πόδια
μόνο τα μάτια ήταν ματωμένα
μεγάλωσε με την αγωνία των χρωμάτων
-σήμερα θ΄αλλάξει το γαλάζιο
-σήμερα θ’ αλλάξει το χρυσάφι
γλυκειά πλάνη
πέθανε κρατώντας το φανταστικό ζώο
στην ίδια απελπισία των χρωμάτων.

Πλάνη

Τα μάτια σοβαρά, ονειρεύονταν
τα γκρίζα πλοία
τα μάτια χαρούμενα μιλήσανε
στο πρώτο πήδημα, στο δεύτερο…
στο τρίτο κλάψανε
βουλιάξανε τα πλοία στο τρίτο πήδημα
τη χαρίζει την πράσινη θάλασσα
που τα δέχτηκε στον κόρφο της
γελάστηκε η σκέψη
γελάστηκ’ η ματιά
στον κήπο με τα νούφαρα
βγαίνουν νέα λουλούδια
αδιάφορο αν κι αυτά
μας κάνουν κάποτε να κλάψουμε.

Ι. Φορμόζη

Στην ταχεία των 19.40

Πάνε χρόνια που είχα να πάρω το τραίνο
Διαδρομές με το αυτοκίνητο
Το αεροπλάνο
Ένα ταξίδι δια θαλάσσης κι ακόμα ένα ακόμη μακρύτερο

Και να με ξάφνου σήμερα το απόβραδο μέσα σʼ αυτόν τον ήχο του σιδηροδρόμου που κάποτε μου ήτανε τόσο οικείος
Και να που μου φαίνεται πως σήμερα τον καταλαβαίνω καλύτερα απʼ ότι παλιά

Βαγκόν-ρεστοράν
Έξω δεν διακρίνεις τίποτα
Μαύρη είνʼ η νύχτα
Το τέταρτο της σελήνης δεν κινείται όσο κι αν το κοιτάζεις
Μόνο που πάει μια από τʼ αριστερά, μια από τα δεξιά του τραίνου

Η ταχεία πιάνει τα 110 την ώρα
Δεν βλέπω τίποτα
Αυτή η υπόκωφη στριγκιά για ήχο που κάνει τα τύμπανα μου να βουίζουν – το αριστερό σχεδόν πονάει – είναι το πέρασμα πάνω από κάποια τάφρο μπαζωμένη
Κι ύστερα ο καταρράκτης μιας μετάλλινης γέφυρας

Η παλλόμενη άρπα των φρένων το ράπισμα ενός σταθμού το διπλό κροσέ στο σαγόνι ενός οργίλου τούνελ
Όταν το τραίνο επιβραδύνει εξαιτίας των πλημμύρων ακούς έναν βορβορυγμό καταρράκτη και τα πυρωμένα πιστόνια των εκατοντάδων τόνων μέσα στη μέση ενός ορυμαγδού τζαμιών και φρένων

Η Χάβρη ασανσέρ ωτομπούσι
Ανοίγω τις περσίδες της κάμαρας της πανσιόν
Κρεμιέμαι στις μπάσσες του λιμανιού κι η εκτυφλωτική ψυχρή μαρμαρυγή μιας νύχτας μʼ αστέρια
Ένα θηλυκό κακαρίζει στις αποβάθρες σαν να του καθάριζαν αυγά
Μια αλυσίδα βήχει μουγκρίζει δουλεύει δίχως τέλος

Αποκοιμιέμαι με το παράθυρο ανοιχτό νʼ ακούω τους θορύβους
Όπως στην εξοχή τους ήχους του αγροκτήματος.