ΠΥΡ
Ι.
Όχι ασφαλώς
η τελευταία λέξη μας
δεν έχει ειπωθεί ακόμα.
ΙΙ.
Δεν είναι “σε λίγο”
τώρα είναι.
ΙΙΙ.
Όλοι
τώρα
εδώ
στο φωτεινό μονοπάτι της ανταρσίας.
ΙV.
Eδώ
εν θερμώ
βάλτε φωτιά στο σκίρτημα
στα όργανα
στους δείκτες
βάλτε φωτιά στους οιωνούς.
ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Τι είναι ελευθερία;
Μια τρύπα στο συρματόπλεγμα
ο γλάρος Ιωνάθαν
η βόλτα στη βροχή
ό,τι χωρίς αντάλλαγμα
το χιόνι
το χνώτο του μικρού Σταύρου
τα φεγγαρόφωτα του νου
ο λύκος της στέπας
το ουρλιαχτό της ζωής και του θανάτου.
ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΗ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ
Όμως ακόμη επιμένουν οι στιγμές
γυρίζουν τρίζοντας αλλά γυρίζουν
λάμπουν θολά αλλά λάμπουν
συρικνώνονται αλλά και μεγαλώνουν.
Κρατούν τη μνήμη της ντροπής
τους σπασμούς για τα χαμένα σημάδια
αλλού πιστεύουν
δικές τους έχουν λογικές και ψευδαισθήσεις.
Υπέροχες στον πυρετό της μοίρας τους
σκάβουν βαθιά την αντοχή τους
ανασύροντας αντιθέσεις
αφορισμούς
εκκρεμότητες.
Σινιάλα κάνουν στους ελάχιστους που πέρασαν απέναντι
στα ερείπια των ονείρων κρεμούν τις ξεσκισμένες τους σημαίες.
Μικρές
ατέλειωτες μικρές φωτιές ανάβοντας με πένθη προσανάμματα
ουρλιάζουν
χλευάζουν
βγάζουν διαρκώς τη γλώσσα τους στο συμπαγές των πεποιθήσεων
στα δεδομένα.
Αντίστροφα μετρώντας
αδιαφορώντας παντελώς για κανόνες και νόμους
ακόμη επιμένουν
ανυπότακτες
γοητευτικές
και άκρως επικίνδυνες για τους “ήσυχους”.
Ο ποιητής λοιπόν είναι ΕΔΩ!
Και το εδώ είναι (και) η Άνοιξη 2010
Αφουγκράζεται, διαμαρτύρεται, σε καλεί…
Γιατί δεν είναι σε λίγο, είναι τώρα…
Δική σου πια η απόφαση…
Πόσους τόμους αλήθεια βγάζουν άχρηστους οι λίγες γραμμές στο «περί ελευθερίας»;
Και βέβαια, επειδή μιλάμε για πολύ μεγάλη ποίηση, θα ήθελα να σταθώ στον έρωτα που με έντεχνο τρόπο κρύβεται και σε καλεί να τον ανακαλύψεις σχεδόν σε κάθε φράση του καθόσον οι αναφορές σε τίτλους βιβλίων είναι ξεκάθαρες.
Ελευθερία λοιπόν είναι και η μοναξιά του λύκου της στέπας αλλά και, γιατί συνειρμικά στο μυαλό μου ήρθε ο Έσσε, ο έρωτας που δίνεται και απολαμβάνεται αυθόρμητα, φυσικά, απελευθερωτικά και έξω από τη σεξιστική υποδούλωση και αποβλάκωση.
Η σημαντικότερη στιγμή στο ποιείν μέσα στο 2010 και μια από τις κορυφαίες παρουσιάσεις του από συστάσεως…
Πραγματικά μ έχει εντυπωσιάσει ο λόγος σου Δημήτρη Δημητριάδη!!
Συγχαρητήρια!!!!
@1
Ελπίζω την τελευταία φράση σας να μην την πιστέψει κάποιος νέος αναγνώστης, γιατί δεν τον βλέπω να ξαναπατάει.
Ήθελα να ήξερα εκτός από το όνομα του ποιητή, τα ποιήματα τα διαβάσατε;
Τα συγκεκριμένα δεν μου λενε κάτι το ιδιαίτερο.
Ελευθερία ανάμεσα σε άλλα είναι να κρύβουμε το όνομα και να διαβάζουμε το άγνωστο.
Έχω σχολιάσει εκτενώς την περίπτωση του κ. Δημητριάδη στην διαδικτυακή πλατφόρμα του κ. Π. Γκολίτση / θα ήθελα να επαναλάβω τα ίδια μα δεν νομίζω πως χρειάζεται.
Όχι μόνον συμφωνώ με τα δύο παραπάνω σχόλια, μα επαυξάνω.
Περίφημη ανάρτηση που δεν αφορά την ποίηση. Αφορά λίστα φαρμάκων.
Καλημέρα σας κύριοι. Δυστυχώς πρόκειται για παρεξήγηση (ή φάρσα;)- Τα παραπάνω ποιήματα φυσικά δεν είναι του Δημήτρη Δημητριάδη, είναι κάποιου Δημήτρη Α. Δημητριάδη – απ’ όσο γνωρίζω, κατά πολύ νεότερος του Δημητριάδη Δημητριάδη- του συγγραφέα του Πεθαίνω σαν Χώρα, της Ανθρωπωδίας, των Καταλόγων κλπ.
Αν ο εκάστοτε δημιουργός είχε στο νου του τους κριτικούς, δεν πρόκειται να δημιουργούσε ποτέ.
Ο ποιητής, θέλει πρωτίστως να εκφράσει τη ψυχή του.
Ποιεί.
Αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εκφραστεί και κάποιος άλλος από τα λόγια του, έχεις καλώς.
Αν όχι, ακόμα καλύτερα.
Άραγε, γιατί η Κατερίνα Γώγου απείχε από τους λογοτεχνικούς κύκλους, αλλά ποτέ από την ποίηση; Γιατί έκανε ποίηση όταν οι άλλοι «ποιητές» κάναν δημόσιες σχέσεις;
Μήπως οι λογοτεχνικοί κύκλοι σκοτώνουν την ποίηση; Μήπως σκοτώνουν και τους ίδιους τους ποιητές; Λέω τώρα εγώ.
Ποσώς με ενδιαφέρουν οι κριτικές όταν κάτι έχει καταφέρει να με αγγίξει.
Λέτε πως αυτό δεν είναι ποίηση; Πολύ ωραία! Εμένα μου αρέσει όπως κι αν λέγεται. Και, ξέρετε… αυτό είναι η μαγεία!
Συνεχίστε κύριε Δημητριάδη και αφήστε του «κριτικούς» να κάνουν αυτό που κάναν πάντα.
Αξιότιμε κ. Ζάχο σας πέφτουν τα δελτία αναφοράς από την τσέπη. Μετρηθείτε πριν καταθέσετε. Είστε και κάμποσο αδιάβαστος, δηλαδή.
Σας επιστρέφω τον χαρακτηρισμό “κριτικός” με απόλυτη σφοδρότητα.
Το δικαίωμά σας της επιλογής δεν το έθιξε κανείς. Εδώ ασκούν κρίση αναγνώστες, απ’ όσο γνωρίζω. Αν κάποιος ασκεί την κριτική ως επαγγελματίας, δεν το γνωρίζω, και δεν με ενδιαφέρει διόλου.
Αλήθεια, κ. Ζάχο: (πέρα από την απόλυτη κωμωδία του σχολίου “ο ποιητής θέλει πρωτίστως να εκφράσει την ψυχή του”) αν την ψυχή του την έχει χάσει; τι θα εκφράσει;
Αν πάντως πρόκειται για ψυχική έκφραση θα μπορούσε να βαστά ημερολόγιο και αλλιώτικα να μην κοπιάζει.
Συνεχίστε κύριε.
Σοφία καθόλου δεν ανησυχώ! Απεναντίας αν σκεφτώ ότι μπορεί να διαβάσει αυτά που διαβάζω για το Διαβάζω, μάλλον θα γυρίσει τρέχοντας :-))
Ένα ερώτημα θέλω μόνο να θέσω. Σε αυτό
Δεν είναι “σε λίγο”
τώρα είναι.
πόσο Δημητριάδης υπάρχει; και πόσο απαλλαγμένο είναι (για μένα πολύ) από τον προσωπικό χαρακτήρα του δημιουργού; Άρα πόσο «κοινό»;
Ο Δημητριάδης εδώ κάνει μια μοναδική υπέρβαση σε τέτοιο βαθμό που όταν το διάβαζα πίστευα μάλλον πρόκειται για συνωνυμία.
ευτυχώς που δεν είναι ποίηση όπως το εννοούνε κάποιοι εργολάβοι της ευτυχώς
μας φτάνουν κύριοι οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ και άλλων παρόμοιων οργανισμών
δε χρειαζόμαστε και τους τεχνοκράτορες της ποίησης
είστε ξεπερασμένοι και άχρηστοι
ΚΥΡΙΟΙ- ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΠΩΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΣΥΝΩΝΥΜΙΑΣ!! Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΕ! Ο ΔΑΙΜΩΝ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΗΣΗ- ΠΟΛΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΔΕΣ, ΒΛΕΠΕΤΕ!!
(Πλέον) Μία από τις μέγιστες ενδείξεις αδυναμίας παραγωγής ποιητικού λόγου είναι ο προσδιορισμός της γραφής μέσω μιας τυπικής αντίδρασης.
Και τούτο μάλιστα αποτελεί (αγαπητέ κ. Τζίμιτζα) σημείο αντίθετο στον ανθρωπισμό. Αποτελεί μία πρακτική κατ’ εξοχήν “τεχνοκρατική”, διότι ο εξαναγκασμός μιας (δήθεν μάλιστα) “ιδέας” καταπατά την φυσικότητα των πραγμάτων / τα οποία, οι ανθρωπιστές και όχι οι ιδεολόγοι και οι τεχνοκράτες, πιστεύουν πως αποτελούν τα σύμβολα των ίδιων των εαυτών τους.
(Και μην κάνετε το παιδιάστικο λάθος να στρέφεστε κατά των προσώπων που σχολιάζουν, σχολιάστε επί των θέσεων / ειδικά αν κόπτεστε να εξασφαλίσετε το “ποιείν” του κ. Δημητριάδη).
Αξιότιμε κ. Πρίμπα: το ποίημα για να είναι απαλλαγμένο από το εγώ του δημιουργού, δεν πρέπει να “απουσιάζει” ο ποιητής – αντιθέτως: ο ποιητής θα πρέπει να έχει ριζικά αντικατασταθεί από το αίτημα και το ποιόν του ποιήματος.
Και τούτο απαιτεί συλλήβδην συμμετοχή, σχέση, όχι επάνω στο φαινόμενο μελέτη / και γιατί; διότι η μελέτη επί φαινομένου αποτελεί αντικείμενο και ειδίκευση των επιστημών, όχι της ποίησης.
@7
Αν υποθέταμε ότι κάποιος, αλλάζει τρόπο γραφής σε τέτοιο βαθμό που δεν μοιάζει πλεον καθόλου με την παλιά του τεχνοτροπία, αυτό σημαίνει κάτι το ιδιαίτερο; Αυτο σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι βελτιώνεται;
αγαπητέ κ. Λειβαδά με όλο το σεβασμό θα συνιστούσα σε εσάς και τους ομοίους σας να κλείσετε για λίγο τα βιβλία και να ξεχάσετε όσα έχετε μάθει έστω για λίγο . αφουγκραστείτε τη ζωή
έχει πολύ ποίηση εκεί
αυτό ακριβώς κάνει ο κ. Δημητριάδης
όλα τάλλα ξύλινα λόγια ξύλινα σπαθιά
κ. Τζίμιτζα επιμένετε αδίκως επί προσωπικού,και μάλιστα αγνοείτε παντελώς τις θέσεις, την στάση και τη γραφή μου. Και καλά κάνετε, αλίμονο. Όμως λυπάμαι, δεν είμαι σε θέση να σας καλύψω τέτοιο χαώδες έλλειμμα.
Μιλούν για γνώση ζωής οι πρόσκοποι μπροστά στους Εμπειρικούς; Έχετε άπειρο χιούμορ φίλτατε.
@12
Η ποίηση εκεί έξω είναι δεδομένη και ας θεωρήσουμε αυτονόητο ότι δεν υπάρχει γραφιάς που να μην προσπαθεί να την αφουγκραστεί.
Η επιτυχία μεταφοράς της στο χαρτί και η μεταλαμπάδευση είναι το θέμα.
επειδή εχω χιούμορ θα καλύψω το χαώδες έλλειμμα με τη λίστα φαρμάκων και θα δηλώσω αποτυχημένος αναρχοπρόσκοποςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς
“αφουγκραστείτε τη ζωή
έχει πολύ ποίηση εκεί”
Η ανάπτυξη της πνευματικότητας από τη μια είναι μονόδρομος απέναντι στην κτηνωδία της καθημερινότητας , από την άλλη θα πρέπει να μας γειώνει με αυτή την καθημερινότητα προκειμένοu να απεκδύετε βαθμιαία αυτή την κτηνώδη της διάσταση. Η ανάπτυξη της πνευματικότητας οφείλει να μας κατατρέχει στον νεροχύτη με τα πιάτα, στο φανάρι με τα χαρτομάντηλα, στους πυρετούς, στα ξεσκατίσματα κάθε τύπου. Θα είμαι απόλυτος. Κάθε στιγμή αντιστοιχεί σε κάποιου τύπου αριστούργημα. Μια κοπελίτσα που εκσφενδονίζει το πόδι της από το πεζοδρόμιο και σε δεύτερο χρόνο στρέφει αποκαλύπτοντας πίσω απτα χρυσόμαυρα μαλλιά ένα απλό αλλά πεντακάθαρο προσωπάκι είναι μια έκθεση φωτογραφίας μόνη της. Στιγμές στη μανάβισσα άλλoτε οπτικοποιημένου Nτοστογιέφσκι, κι άλλoτε Τσιφόρου, να χαζεύεις τα έντομα ανακαλύπτοντας καινούργια ρούχα, να ακούς τα πουλιά, να ακούς και τα κινητά με προσοχή. Να ακούς και τους ανθρώπους στο δρόμο να κλέβεις της λέξεις τους και να πλάθεις τις ιστορίες τους. Να χαζεύεις με τα ρεκόρ των μωρών στην παιδική χαρά. Να χαζεύουν και με σένα.
H χαρά είναι όπως και οι σκορπιοί κάτω από τις πέτρες θέλεις την; σήκωστην.
Για τον κύριο Δημητριάδη δεν γνωρίζω τίποτα.
@ 7: Τόσο, μα τόσο «κοινό», που δεν είναι ποίηση, είναι κοινός τόπος.
@ 12: Ο ποιητής δεν αφουγκράζεται τη ζωή, είναι ζωή.
Διόρθωση
@ 8, όχι 7
Αξιότιμε κύριε Λειβαδά,
Αν και δεν απευθυνόμουν σε εσάς, αλλά γενικότερα σε όλους τους σχολιαστές, θέλω να σας ευχαριστήσω που αφιερώσατε λίγο χρόνο για να μου απαντήσετε προσωπικά (και να μου προσάψετε τον χαρακτηρισμό «κριτικός» με απόλυτη σφοδρότητα).
Τιμή μου, καθώς θαυμάζω το έργο σας και ιδιαίτερα τις μεταφράσεις που κάνατε στα ποιήματα του Bukowski.
Τώρα, επειδή δεν έχω και πολύ σχέση με αυτά, μπορείτε να μου εξηγήσετε τι είναι τα δελτία αναφοράς;
Πριν καταθέσω, δεν μετρήθηκα. Το έκανα τώρα και είμαι 1.75. μπορώ να καταθέσω;
Όσο για το αδιάβαστος, ναι είμαι! Πού κολλάει όμως αυτό;
Επίσης θα ήθελα να ρωτήσω, αν αυτοί που ασκούν κριτική δεν είναι κριτές, τότε τι είναι;
Δεν μίλησε κανείς για επαγγελματίες.
Κι όσο για το : «(πέρα από την απόλυτη κωμωδία του σχολίου “ο ποιητής θέλει πρωτίστως να εκφράσει την ψυχή του”) αν την ψυχή του την έχει χάσει; τι θα εκφράσει;», η απάντησή θα ήταν αισχρή, γι’ αυτό και προτιμώ να μην την εκφράσω…
Επίσης, ποιος ορίζει τι είναι ποίηση και τι όχι; Έχετε σκεφτεί πόσο θα γέλαγε ο Buk. με αυτά;
Ακολουθώ τη συμβουλή σας και συνεχίζω.
Και πάλι, σας ευχαριστώ.
Υ.Γ. δεν άσκησα κριτική στην ποίηση. Εξέφρασα την άποψή μου πως η ποίηση μου αρέσει και πως δεν δίνω βάση στους «κριτές»
Κύριε Ζάχο, εσείς κάνατε λόγο για κριτικούς εφόσον διαβάσατε τα ελάχιστα σχόλια που είχαν αναρτηθεί. Δεν χρειάζονται τώρα υπεκφυγές.
Αν θέλετε μάλιστα, κατ’ αυτόν τον τρόπο οδηγούμε τους σχολιασμούς μακριά από το αντικείμενο της ανάρτησης. Οφείλουμε να παρακολουθούμε εκείνο και όχι τα άγχη του καθενός.
Θα σας απαντήσω μόνο σε ετούτο, απαντώντας έτσι σε όλα όσα θίξατε:
Η ποίηση ορίζεται, πώς; Από τη σχέση που έχει ανά πάσα στιγμή με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της. Θα εκπλαγείτε μάλιστα όταν σε λίγο καιρό θα διαβάσετε τις σχετικές απόψεις του Καρόλου Μπουκόβσκι σε έναν τόμο που ετοιμάζω (Portions From a Wine Stained Notebook).
Bλέπετε; κάνατε ήδη λάθος. Γιατί; Διότι αφουγγράζεστε μόνο εαυτόν.
Αυτό είναι αντιποιητικό.
(Ας επανάλθουμε στα αναρτημένα επιτέλους, όπου δεν ενδιαφέρει ποιος είναι ο γράφων, αλλά το ποιόν).
Σας χαιρετώ.
Στο τελευταίο φίλτατο σχόλιο @ 19 επισημαίνεται μέσω ερωτήματος μια προσωπική αδυναμία: δηλώνεται μια άποψη περί ποίησης, ενώ την ίδια στιγμή τίθεται το ερώτημα ποιός ορίζει τι είναι ποίηση. Μέγιστη αντίφαση! Ο ίδιος ο ερωτών απαντά, αλλά γιατί ρωτά…μα για να απαντήσει! Παρόμοιο είναι και το ερώτημα τι είναι μουσική, και πάει λέγοντας…Τι ωραία να αναρωτιέται κανείς για το αυτονόητο, μπας και βγάλει κανά νόημα! Συνεχίζοντας και σε αναφορά με κάποια από τα λοιπά σχόλια, ασφαλώς και μπορεί να ασκηθεί κριτική σε οποιαδήποτε μορφή της ανθρώπινης δραστηριότητας, και πάντα ο κριτής κουβαλάει τα κίνητρά του. Πάνω από όλα κρίνεται η ειλικρίνεια του κριτή, πολύ λιγότερο τα συμπεράσματά του, που αν μη τι άλλο οφείλουν να γίνονται αφορμή για επικοινωνία και καλλιέργεια γνώσης.
Κύριοι, κύριοι, κύριοι….
Αμάν πια!
Εντάξει το ομολογώ!
Δεν ξέρω τίποτα!
εσείς τα ξέρετε όλα!
κι αφού το θέτε, δεν ξαναμιλώ.
μονάχα αυτό και τέλος:
“ένα ποίημα είναι μια πόλη ποιητών,
σχεδόν όλοι όμοιοι μεταξύ τους,
και ζηλιάρηδες, και πικρόχολοι… (…)
στις εκβολές οι σκύλοι σε παράταξη,
οι σάλπιγγες αναγγέλουν κρεμάλες,
καθώς ασήμαντοι άνθρωποι κομπάζουν
για πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν”
Ch.Buk.
Φίολτατο σχόλιο 22, εσύ πικροχολιάστηκες, κανείς άλλος, αλλά τι σημασία έχει τι λέει ο Μπουκόφσκι;
@8 και όχι @7
@14 και όχι @12
στα αντίστοιχα σχόλια μου
Υποβάλω εκ νέου το σχόλιο 8 διότι τώρα είδα τα σχόλια του κ. Αλισάνογλου που βεβαιώνουν για τη συνωνυμία.
___________
Σοφία καθόλου δεν ανησυχώ! Απεναντίας αν σκεφτώ ότι μπορεί να διαβάσει αυτά που διαβάζω για το Διαβάζω, μάλλον θα γυρίσει τρέχοντας :-))
Θα ξεκινήσω από την πρώτη παράγραφο του σχολίου του κ. Μουζάκη και θα πιαστώ από εκεί για να καταθέσω τη θέση μου σε ερωτήματα που (μου) τέθηκαν και που ανεξάρτητα της παρεξήγησης ξεπερνούν την ταυτότητα.
Από τη στιγμή που εφευρέθηκαν τρόποι το ποίημα, η μουσική και το τραγούδι να τυπώνονται κάπως είναι προφανές ότι το αντίστοιχο δημιούργημα φέρει «υπογραφή» και όταν λέω φέρει υπογραφή αναφέρομαι πρώτ’ απ’ όλα στην ψυχολογική διάθεση του δημιουργού. Στις κοινωνίες που αυτό δεν ήταν εφικτό κάθε δημιούργημα γεννιόταν και ξαναγεννιόταν από λίγο ως πολύ στο στόμα κάθε μέλους της κοινωνίας και ο εκκοινωνισμός του πριν την τελική του μορφή ήταν δεδομένος. Τελικά ήταν «δημιουργία» όλων.
Σήμερα ο προσωπικός και άρα ιδιοκτησιακός χαρακτήρας των δημιουργημάτων σημαίνει ότι το έργο [που βέβαια δεν παύει να είναι δημιούργημα της ψυχής!] δεν είναι υποχρεωμένο να αφορά την κοινωνία. Κάπου εκεί ξεκινά το υπάρχον χάσμα μουσικής, ποίησης και τραγουδιού από την κοινωνία. Και κάπου εκεί οι δημιουργοί οφείλουν και να αφουγκράζονται και να ταυτίζονται με την κοινωνία και να προσπαθούν να την αγγίξουν, χωρίς φυσικά και να την καθοδηγούν.
Για την αξία της παρούσας ανάρτησης ό,τι είπα το είπα στο πρώτο μου σχόλιο.
κ. Δημητριάδη. Ανώνυμε εκ τέλει φίλε (!), ένα πολύ μεγάλο ΕΥΓΕ!
Πρόταση προς το «Ποιείν». Για έργα που δεν έχουν δημοσιοποιηθεί πουθενά, νωρίτερα, να βγαίνουν ανώνυμα και να ανακοινώνονται τα ονόματα την επόμενη μέρα.
:-)).
“Αποκλειστική δημοσίευση”; Και από την άλλη “δαίμων του ηλεκτρονικού τυπογραφείου”; Και “συνωνυμία”;
Ε ρε πλάκες 🙂
Και που να δεις πλάκες αν υιοθετηθεί η πρόταση του κ.Πρίμπα. (έστω και για λίγο). Προσωπικά είμαι υπέρ.
Κι εγώ δηλώνω υπέρ, αλλά όταν οι πλάκες καθιερώνονται, κατά έναν μυστήριο τρόπο παύουν να έχουν πλάκα. Άσε που, όταν αφορά το όνομα και την υπογραφή μας, όλοι χάνουμε το χιούμορ μας.
..και μιας περί Μπουκόβσκι ο λόγος (του λόγου δηλαδή που ο λόγος τελικά θα είναι πάντα περί άλλου πλήν αυτού του ανθρώπου που εξαιτίας των δικών του λόγων καταθέτει τις δημιουργίες του)θυμήθηκα άθελά μου το “Υπόγειο” του και τις καρέκλες που έπρεπε να μαζευτούν στο τέλος μιας και η επανάσταση προφανώς είχε τελειώσει στα “προειπείν” του φλύαρου σχεδιασμού της..
Εν προκειμένει περίπτωσει θα έλεγα ότι και η Ποίηση μοιάζει να σχολάει από πριν όταν ακούς τόσους αυτόματους πυροβολισμούς με καθάριες και αδιαπραγμάτευτες απόψεις ,εν μέσω μάλιστα τόσης νεφελώδους εσπέρας που αποτελεί το φυσικό περιβάλον για να τολμήσει να πέσει κάποιος αζούπητος μες στα πηγάδια του ανεφοδιασμού του..
Συχαστε βρε παιδιά για λίγο..Ελάχιστα υφαίνονται με τις κλωνές του άλλου τα πέπλα του μυστηρίου που φτιάχνει ο καθείς όταν γράφει στον από μέσα αργαλειό της ψυχής του (που αποδεδειγμένα δεν γίνεται ποτέ να την χάσει παρά μόνο να την αναζητήσει μέσα σε μέρη που ποτέ εως τότε δεν φανταζόταν ότι δύναται μεχρι τα κει για να φτάσει)
Η ομορφιά της Ποίησης είναι θα έλεγα ότι δεν χολοσκάει να αποχτήσει κανέναν μα κανέναν απολύτως ορισμό ,ούτε καμιά τεχνική προσσέγισης της δεν νομιμοποιείται να βροντοφωνάξει πως πλησίασε οριστικά το ρόδινο ακρογιάλι της..
Η ομορφιά της ποίησης είναι που όπως και εμεις τελικά είναι μόνη και σχεδόν άσκοπη..για αυτό ίσως και μας ταιριάζει τόσο τις στιγμές που κοιτάμε με θολούρα στο βλέμμα κείνα που γύρω μας είναι..
Κύριε Δημητριάδη..Δεν ξέρω τους λόγους που σας ώθησαν να χρήσετε τα χνώτα του μικρού Σταύρου σαν τέτοια στιγμή ελευθερία σας..Ξέρω όμως πως πάντα θα γίνεται να υπάρχουν στα λόγια μας οι πνοές που πιο πίσω τους είναι..
@30
μπορεί όμως να βρούμε το έδαφος…:)
“Υπάρχει μια ποιητική σταθερά. Οι τρόποι αλλάζουν. Οι μανίες επίσης. Υπάρχουν εμπνεύσεις τόσο καταπληκτικές που πρέπει οπωσδήποτε να εκφραστούν. Αυτό μου συμβαίνει τώρα και πρέπει αυτή την έμπνευση να την εκφράσω.”
Σκέψεις πάνω στην ποίηση, Robert Desnos.
… διαβάζοντας τις δύο τελευταίες aναρτήσεις……
… κουράστηκα με εσάς όλους…
… απόλαυσα τα ποιήματα, έτσι και αλλιώς!!!
Σήμερα ματαιώθηκαν οι μεταμοντέρνοι που φωνασκούν για την ανεξαρτησία, τις μαγικές ιδιότητες του κειμένου και το θάνατο του συγγραφέα. Όλοι πίσω απ’ τα ονόματα, τους φίλους και τους εχθρούς, χωρίς κρίση αληθινή. Αρνητικά και θετικά. Λίγοι οι γευσιγνώστες. Θέατρο!
Λυπάμαι για πολλά αλλά περισσότερο για την επικοινωνία. Εδώ αρδεύονται σημεία εκ του φυσικού και παρόλα αυτά η αχρειότητα βρίσκει καταφύγιο στο φαύλο που επανέρχεται διαρκώς ως κατ’ επίφαση σωσίβιο.
Λυπάμαι.
παψτε πια όλοι εσείς!
δεν σας μπορώ!
ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ Η ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΥΠΟΨΗ.
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΆ…
ΧΑΘΉΚΑΜΕ!!!
Σοφιστείες κύριε Μουζάκη, δικολαβισμοί! Αυτό που ήθελα να εκφράσω με το παραπάνω κείμενό μου νομίζω πως το καταλάβατε. Αποδεχθείτε την αλήθεια πως χιλιάδες αναγνώστες έχουν σήμερα εκδιωχθεί από τον χώρο της ποίησης γιατί δεν βρίσκουν κάτι αντίστοιχο μιας ΙΘΑΚΗΣ ή μιας ΠΡΕΒΕΖΑΣ ή των ΚΑΗΜΩΝ ΤΗΣ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑΣ για να νιώσουν ποιητικές συγκινήσεις!
Που είναι οι παλιές καλές εποχές που διαβάζαμε Ποπάυ, Μπλέκ και Ταρατατά! Αυτά ήταν αναγνώσματα!
Εκεί να δεις συγκινήσεις Κώστα…ειδικά με τον Ταρατατά και με τη Ζάκουλα…Γαμώτο μαρτυράω και την ηλικία μου…:-)
+Μοντατόρε, Καρζάν, Βαβούρα (1 δραχμή το γέλιο)
Πουρά και τα δυο σας 🙂
χλωμός είσαι
κ.Μίχο δεν είπα ότι το ποιείν είναι υπηρετικό προσωπικό ούτε ότι εναποθέτω τις φιλοδοξίες μου σε αυτό.Είπα την εικόνα που είχα όταν ξεκίνησα να το διαβάζω κι ότι αυτή η εικόνα αλλάζει σιγά σιγά με τον τρόπο που βλέπω να κινούνται τα πράγματα στο σύνολο τους και όχι μόνο στη δική μου περίπτωση.Δεν είμαι απόλυτος σ’αυτό γι αυτό και είπα “τείνω να πιστέψω” και όχι ότι έχω ήδη διαμορφωμένη άποψη.Το ποιείν εγώ(ως αναγνώστης που δεν γνωρίζω ούτε τον κύριο Παστάκα ούτε εσάς) το αντιλαμβάνομαι ως ηλεκτρονικό περιοδικό και όχι ως προσωπική ιστοσελίδα και μάλιστα το ότι επιτρέπει όλες τις απόψεις χωρίς λογοκρισία είναι προς τιμήν του.Όταν λέω κλίκες αναφέρομαι όχι σε συμφέροντα άλλα σε παρέες που ταυτίζονται οι απόψεις τους και στις επιλογές τους βάζουν τα δικά τους όρια.Πιστεύω όμως ότι όποιος θέτει όρια στη ποίηση σύμφωνα με τα γούστα του είναι κοντόφθαλμος.Η κρίση λοιπόν μέσα σε ένα περιοδικό ποίησης απο πολλούς ανθρώπους (είτε καλή είτε κακή είτε αποδεκτή ή όχι ανάλογα πως την εκτιμώ εγώ στο δικό μου μυαλό ή ο καθένας που εκθέτει τα γραπτά του ) που ασχολούνται με αυτή με ενδιαφέρει πραγματικά γιατί μέσα από αυτή θα βγάλω κάποια συμπεράσματα που θα με βοηθήσουν.Καμμια σχέση με φιλοδοξία.Οι φιλοδοξίες μου είναι άλλες Και βρίσκομαι σε καλό δρόμο ως προς αυτές.Το να με κριτικάρετε στη προσωπική σας ιστοσελίδα δεν με ενδιαφέρει όχι γιατί απαξιώνω τη γνώμη σας αλλά γιατί δεν γνωρίζω την αξία της.μέσα από πολλές όμως τέτοιες γνώμες βγαίνουν αλλιώς τα συμπεράσματα.Αν θέλετε πάντως να σας στείλω ένα βιβλίο το μειλ μου είναι sfencos@yahoo.gr και λέγομαι Κώστας Σφενδουράκης.Δώστε μου μια διεύθυνση εκεί και θα σας το στείλω.Ισχύει για όποιον άλλον θέλει…
Α και κάτι άλλο.θεωρώ ότι το ποιείν είναι ένα πρωτότυπο περιοδικό στον κυβερνοχώρο και ότι δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο ως προς την μορφή του (το ότι λέμε τις απόψεις μας εδώ και καποιες αξιόλογες αναρτήσεις εκτός ποίησης που συζητιούνται δεν νομίζω ότι υπάρχουν αλλού ή εγώ τουλάχιστον δεν έχω βρει).Είναι κρίμα κάποια πράγματα που επισημαίνονται για λάθη ή παραλείψεις η νοοτροπίες να θεωρούνται επιθέσεις και να αντιμετωπίζονται με αυτό τον τρόπο.τίποτα δεν είναι τέλειο
Να διορθώσω τι;την πορεία που παίρνει η άποψη μου για το ποιείν;Αυτή διαμορφώνεται απο το πως λειτουργεί.που είναι το λάθος μου στην πρώτη;το ότι έχεις διαφορετική δεν σημαίνει πως η δικιά μου είναι απαραίτητα λάθος.
Κύριε σφεν είστε μπερδεμένος, γιατί μιλάτε μπερδεμένα, πιστεύοντας πως έχετε δίκιο, μόλο που εκφράζετε την αλήθεια σας. Ώσπου να ξεμπερδευτείτε, θα δικαιώνετε τα παράπονά σας, μιας και είναι η αλήθεια σας, αναμφίβολα, αλλά τα πράγματα είναι απλούστερα, δηλαδή είναι το θέμα της αποδοχής της πραγματικότητας, κι αυτή βρίσκεται στη δική σας ενασχόληση με τη γραφή και πουθενά αλλού.
Τι εννοείται ότι μιλάω μπερδεμένα;Πιθανώς ότι δεν είναι κατανοητά αυτά που λέω σε εσάς διότι εγώ ξέρω πολύ καλά τι λέω.Αν δεν εκφράζομαι σωστά και σας μπερδεύω ζητώ συγγνώμη.Μέχρι εκεί φτάνουν οι δυνατότητες μου.Δεν μίλησα για παράπονα μίλησα για ένα κλίμα που βλέπω πως επικρατεί στο “ποιείν” το οποίο το έχω συζητήσει και με άλλους αναγνώστες του που το έχουν αντιληφθεί πριν από μένα.Δεν είναι προσωπικό το ζήτημα.το προσωπικό στοιχείο το έθεσα ως τεκμήριο.ειπα και πριν πως μου αρέσει το στυλ του “ποιείν” σαν ηλεκτρονικό περιοδικό.Εκφράζω κάτι που μου φαίνεται αδυναμία του και κάποιοι συμφωνούν μαζί μου.προφανώς εσείς πιστεύετε ότι είναι τέλειο και μάλιστα αξιωματικά γιατί αντί να επιχειρηματολογήσετε την άποψη σας αρκείστε στο να με αποκαλέσετε μπερδεμένο.Αν πάλι κατα τη γνώμη σας το ποιείν είναι ο Πάπας της ποίησης και διεκδικεί το αλάθητο θα σας ενημερώσω ότι δεν είμαι καθολικός και απαλλάσσωμαι της δογματικής γραμμής.
Ιt’ a long way to the top
if you wanna rock and roll
ή
Ιt’ s only rock and roll
but I like it
“Η φυλακή είναι άχρηστη…Η εποχή των μπλουζ έχει περάσει”. (Ζενέ, 1971)
“καταδικασμένοι, για αρκετό καιρό ακόμα, να μιλάμε με υπερβολή για την πραγματικότητα”.
(Μπαρτ, 1972)
Τώρα ψάχνω για καλά, παθιασμένα μπασταρδέματα
Αρκετά, σφεν και σοφί, βγαίνουν από την ίδια διεύθυνση IP.
ως εκ τούτου, τα σχόλια σβήνονται!
@89
Σωτήρη σαν ψυχίατρος που είσαι θα΄ήθελα να σε ρωτήσω αν ο διχασμός προσωπικότητας γιατρεύεται…
Πάντως απάντησες με έμμετρο και ομοιοκατάληκτο δίστιχο…
@38
Αγαπητέ Δημήτριε, τις τελευταίες μέρες με “πιάνω” να συμφωνώ σε αρκετά σχόλιά σου…
(Αν…κοιμηθώ καλά και πάρω δυο ασπιρίνες θα μου περάσει?)
Αλλά νομίζω πως χάνεις το δίκιο σου, παρακολουθώ πάρα πολλά σχόλια όχι μόνο να στερούνται λογικής συνοχής αλλά και να δείχνουν πως είναι κι εναντίον της…
@73
Χρόνια πολλά Κώστα.
Η ίδια η γλώσσα είναι μια αυτοανανεούμενη “metaphor”…
Η “υπερβολή” είναι αναγκαία συνθήκη της (οντολογικής) σύστασης της κάθε πραγματικότητας…Από εσένα ειδικά περίμενα να το ξέρεις, μιας κι Μάιλς Ντέιβις με τον Κολτρέην το έκαναν καταφανέστατο με τη μουσική τους…
@58
M’ αρέσει μια φράση του Λακάν
“η γλώσσα βρίσκεται εκεί τόσο για να μας θεμελιώσει στον Άλλο όσο και για να μας εμποδίσει δραστικά να τον κατανοήσουμε”
Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές.
υ.γ. O miles είχε πάντα μια αίσθηση “οικονομίας” παρά τις πρωτοποριακές ιδέες του ένώ ο trane χανόταν. Θα σου στείλω ένα άρθρο που έγραψα για τον evan parker και το τι γινόταν στο Λονδίνο 60 με 70. Εκεί η υπερβολή απελευθέρωσε δυνάμεις ανεξέλεγχτες.
@59
🙂
@60
Θα περιμένω με χαρά να μου το στείλεις. Πάρε το email μου από τον Σωτήρη ή τον Σπύρο.
κ Δημητριάδη σας γνώρισα μόλις εχθές από την ομιλία σας για τις δυσκολίες της μετάφρασης στο ινστιτούτο Goethe. Με άγγιξε πολύ το ποίημα σας “Όμως ακόμη επιμένουν οι στιγμές”. Ειδικά στο σημείο που λέει: Υπέροχες στον πυρετό της μοίρας τους…” Το βρίσκω πολύ εμπνευσμένο και αληθινό βγαλμένο από την ίδια τη Ζωή.
Αγαπητέ κων/νε, διάβασε το σχόλιο 5: “Καλημέρα σας κύριοι. Δυστυχώς πρόκειται για παρεξήγηση (ή φάρσα;)- Τα παραπάνω ποιήματα φυσικά δεν είναι του Δημήτρη Δημητριάδη, είναι κάποιου Δημήτρη Α. Δημητριάδη – απ’ όσο γνωρίζω, κατά πολύ νεότερος του Δημητριάδη Δημητριάδη- του συγγραφέα του Πεθαίνω σαν Χώρα, της Ανθρωπωδίας, των Καταλόγων κλπ.”
Καλή συνέχεια