Jack in black
τελευταία καταγίνομαι με τους μπιτνίκους
έχω κουρευτεί και ξυριστεί να μη δείχνω
(αυτοί αφήνουν μαλλιά θρέφουν μούσια)
πηγαίνουμε σε σπίτια acid jazz
καταργούμε το αλκοόλ
μοιραζόμαστε ανθρώπους
κοινωνούμε στίχους
μιμούμενοι τον θόρυβο της φωνής μας
ο Κέρουακ λέει κάποτε ότι
«σε μια πόλη του βορρά θα πίνουμε
άλογα σε κάποιο μπαρ με τ΄ όνομά μου»
κι εμείς γελάμε εκστατικοί σαν να ‘χουμε
καταπιεί τη σοφία όλου του κόσμου
το αντιφέγγισμα
σκουπίζει προσεκτικά τα τραπέζια
αδειάζει τα τασάκια της νύχτας
σκορπίζει τις προβολές των ανθρώπων
μας διαβεβαιώνει: θα γίνει όπως είπα
*****
τελικά μου έστειλε εκείνη
είμαι κλεισμένος στο σπίτι με
το κινητό στο χέρι και
σκέφτομαι να στείλω να
μη στείλω κι αν στείλω
πάλι πρώτος εγώ;
εξηγούμαι: δεν είμαι τέτοιος
άνθρωπος αλλά
βρίσκομαι μπλεγμένος σ’ ένα
situation ship και δεν μπορώ
ν’ αντιληφθώ αν i am caught up
in between them ή αν απλώς
δεν ξέρει τι της γίνεται ή ίσως
φοβάται για το τι σκέφτομαι εγώ
ή μήπως
ντρέπεται για μένα επειδή επιμένω
ν’ ανοίγω πόρτες να γράφω στίχους και
να πληρώνω πότε πότε τον λογαριασμό
