Με τη θάλασσα έρχεσαι, πρώτης γραφής νανούρισμα
Στις πέτρες πάνω και στην άμμο σημαδεμένος με το φως
Να περάσεις τα αρχαία εικονίσματα
Ζωντανός να σταθείς από ναούς κι αγάλματα κυνηγημένος
Κάποτε άνθρωπος ήσουν
Έκλαιγες με την κιθάρα σου αγκαλιά
Τώρα στις τσέπες σου δεν ξεφαντώνουν άστρα
Βαρύ μολύβι ο άνεμος τυλίγει το λαιμό σου
Κάμπος θα πει φωτιά, βουνό θα πει φωτιά
Θάνατος και τίποτε άλλο τα χιλιάδες άσπρα φέρετρα
Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας διακόπτεται
Η σημαία υψώνεται, διαρκώς η νύχτα ψηλώνει
Πράσινη μαύρη λευκή κόκκινη γίνεται
Τη μοίρα μας θέλει να την πει η σιωπή μας
Όλη μας η απουσία θα την μιλήσει
Επειδή κάποτε σε συναντούσαμε στο δρόμο
Τώρα σε ψάχνουμε ανάμεσα στους δροσουλίτες
Κι εσύ σαπίζεις σε ένα χωράφι χωρίς πουλιά
Μονάχα ένα κορίτσι που σε γνώριζε από παλιά
Τραβάει μπροστά στα όπλα
Χόρτα χαλίκια ρίζες στα χέρια της
Νατηνε κιόλας που τραβάει μπροστά
Το κεφάλι σου κρατάει.
*Ο τίτλος του ποιήματος είναι στίχος του Δ.Π.Παπαδίτσα. Περιέχεται στο ποίημα Αίσθηση από την συλλογή Εντός παρενθέσεως.
