Ανάλωσα όλη μου τη ζωή στο σταυροδρόμι της Προόδου περιμένοντας όρθιος με το
ρολόι στο χέρι, όπως ακριβώς οι κυνηγοί φαντασμάτων, την ακριβοθώρητη βασίλισσα της
στιγμής.

Το μόνο που ήθελα ήταν ν΄αγκαλιαστούμε βιαστικά κάτω απ΄τον φανοστάτη, να φιληθούμε
δυο τρεις φορές στα χείλη με μικρά ραμφίσματα όπως ερωτοτροπούν τα πουλιά και να
χωρίσουμε αμέσως μετά,

ίσως για λίγο, ίσως για περισσότερο, ίσως για πάντα.

Δεν μ΄ ενδιέφερε το encore, μου ήταν αρκετό το ενσταντανέ, όμως εκείνη δεν ερχόταν και
στις αλέες της Προόδου θρόιζαν οι ευκάλυπτοι.

Πηγαινοερχόμουν με αγωνία, και βιαζόμουν να περάσει η ώρα, κι η μέρα και να περάσουν
τα χρόνια, ώσπου να φτάσει επιτέλους η πολυπόθητη στιγμή, και να την δω να παρκάρει το
αμάξι της στην γωνία.

[Χατζηκυριάκος-Γκίκας Νίκος (1906 – 1994)  / Συκιά- Έγχρωμη χαλκογραφία σε χαρτί, 27 x 35 εκ.]

ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΣ

Μην σκαρφαλώνεις στη συκιά!
Στον ίσκιο της αν πέσεις
το τραύμα δεν θα γιατρευτεί
Υπάκουα στη συμβουλή
την ώρα που οι σφήκες τρυγούσαν τον καρπό

Μου έμεινε του βουητού ο φόβος
Σύκα δεν γεύτηκα
Ώσπου ακολούθησες τη μοίρα
όσων οι λαίμαργες σιαγόνες καταπίνουν

Το δάγκωμα ένιωσα στην καρδιά
Έκοψα σύριζα το δέντρο από το χώμα
Στον γιο μου ταΐζω σύκα τακτικά
κι αφήνω μια σφήκα που και που
στο δηλητήριο να αποκτήσει ανοσία

Περί των κατά χώραν Κύπρον Σκαιών

Νεόφυτος Ο Έγκλειστος

1143 μ.Χ.

Καλά τα λες και τα φαντάζεσαι μες στην εγκλείστρα σου Νεόφυτε, σα γράφεις. Σαρακήνοι, ληστές, Ισαάκιοι κι Ιγκλίτορες. Σφαγές, λεηλασίες και ξενιτεμός των αρχόντων εις την Πόλη. Μα, να, πέρα από τα Λεύκαρα και πέρα από του Μελισσόβουνου τη Σπηλιά, στα όρη τα ψηλά της Μαραθάσας, του Σετράχου οι πηγές, άλλα ιστορούν. Πώς εφτιάξανε μέσα στους δρύες οι μοναχοί της Βορινής το παρεκκλήσι, για να ξεπλύνουνε το αίμα των βαρβάρων, αναστηλώνοντας των Πατέρων τες Εικόνες. Διότι οι Αγαρηνοί, απ’ του Ξερού τα μέρη ξεκινώντας, από πλοία λερά εφορμήσανε, πάνω στα βουνά μας να γυρνάνε, αφού χορτάσανε του κάμπου το γιουρούσι.

[Φωτογραφία Κωνσταντίνας Μπουμπουλάκη]

Νιοφτέρουγες

κάθετα οι λόγχες του ήλιου

κατάσαρκα

στο πανωκόρμι της Παπούρας,

γύρω ο αντίλαλος

της Δίκτης

του Γιούχτα

και του Ψηλορείτη

σκοντάφτει

καταμεσήμερο στην ξερολιθιά

πριν υψωθεί σε τούτη

την αβάφτιστη κορφή

γυρεύοντας να ερμηνεύσει

με φωνήεντα και σύμφωνα

μαρτυρίες

θραύσματα του χρόνου

ξορκίζοντας παραπλάνηση

φόβο και άρνηση,

όσο ο οίστρος της τιμής

σε οδηγεί

να ξεκρεμάσεις το παλιό δρεπάνι

στη νέα εποχή του θερισμού

να προλάβεις εσύ,

το χρυσό στάρι της αλήθειας

και τ’ άγριο τριφύλλι των αινιγμάτων

εδώ στο ύψωμα

θ’ ανατείλουν πάλι τα μάτια

αθωότητα

το ξέρεις,

δεν κοιμούνται τα βουνά.

[Lean-Baptiste-Simeon Chardin, Boy with a Spinning Top (Auguste Gabriel Godefroy)]

        I

                                                            Η  ΣΒΟΥΡΑ     

   Στον εγγονό μου Νικόλα

Τι άραγε σε τραβά

σ’ αυτή τη σβούρα που στριφογυρνά,

και με το χέρι σου το αέρινο λίκνισμά της ζητάς ν’ αδράξεις;

Ποια τάχα σκιρτήματα εντός σου ξυπνά

αυτό το ξύλινου δερβίση στροβίλισμα,

και η ματιά σου, όλο περιέργεια, μες στον χορό του χάνεται;

Ξαναζείς, έτσι, της ταραντούλας την αποκάρωση

μπρος στης ταραντέλας το ακαταπόνητο ντέφι;

Ξαναγυρνάς, μήπως, στου μοτοσυκλετιστή  την περιδίνηση

μέσα στον κύλινδρο του «Γύρου του θανάτου»;

(Αυτά τα ερωτήματα στον νου μου κλωθογύριζαν καθώς σε κοιτούσα.

Και δεν μπορούσα να φανταστώ πως

τούτο το βλέμμα σου το βαθύ, το γεμάτο ρέμβη,

όλου του χρόνου τη ροή,

όλου του βίου τη βοή,

όλου του κόσμου την πνοή,

είχε εν τω μεταξύ, όσο κανένας στοχαστής, ιχνηλατήσει).

11-13/5/23