`

Τρις

Πέτρινους βρέχει πετεινούς
με τα λειριά τους πνίγονται
αίνιγμα πορφυρό στα χείλη
ναυαγισμένων ποιητών
κι ούτε κανείς γνωρίζει

πότε τρις θα λαλήσουν πλέον

`

*

Συνοπτικές διαδικασίες

Στους δασκάλους που μίσησα

Κουτσουρεμένο κρανίο
ως τον αστράγαλο
μασουλάει τη γλώσσα
με τις λάμες των οστών του
γδέρνει τη ράχη της ψυχής
που η λέξη ανατινάζει
Η ιδέα χλιμιντρά
κόβει το λώρο
και προδίδει την αρχή της —

Ένας αυτόχειρας χασάπης

`

*

Μονοσάνδαλος

Ο νεκρός ταράσσεται απʼ το θόρυβο
που μια μικρή πυγολαμπίδα
στην αποσύνθεση αναδεύει
είτε από έλλειψη πίστης
στην απώλεια
είτε από υπερβολική ελπίδα
στην επιστροφή του απωθημένου
Ύστερα ορθώνεται
την κάσα περιφέρει μονοσάνδαλος
εκλιπαρεί για το άλλο του σανδάλι
γονυπετής σʼ αστραφτερά νυστέρια
που ακονίζουνε τις γάγγραινες

Η Μαρίνα Βαλιέρι μαζί με τον σεναριογράφο-σκηνοθέτη και παραγωγό του  ντοκιμαντέρ «ΜΑΡΙΝΑ ΒΑΛΙΕΡΙ: η μικρή ανιψιά του ΚΑΒΑΦΗ», Σίμο Κορεξενίδη (τον οποίο ευχαριστούμε για την αποστολή των ποιημάτων)

`

1.HOPE
Alone I sing and in my heart
I know that none shall hear my song-
Alone I dream, my dreams are vain
And yet they help me forge along…

Alone in life I know I’ll be
And yet I cleanse my heart of fear
For when the Darkness covers me
I know whose Greetings Is hall I hear

1) ΕΛΠΙΔΑ

Μονάχη τραγουδώ
και στην καρδιά μου μέσα
γνωρίζω πως κανείς
δε θʼ ακούσει το τραγούδι μου.
Μονάχη ονειρεύομαι –
τα όνειρά μου μάταια
κι όμως με βοηθούν
δρόμο νʼ ανοίγω…

Μονάχη ξέρω
πως θα ʽμαι στη ζωή
κι όμως την καρδιά μου
από το φόβο εξαγνίζω.
Γιατί όταν το σκοτάδι
με σκεπάζει,
γνωρίζω ποιου το Κάλεσμα
ακούω μονάχα…

`
Γλυπτό του έρωτα

Αργά τη νύχτα
δουλεύω
με τα μάτια στυλωμένα
στα φευγαλέα σώματα ,
γλυκαίνομαι
να πολεμώ
με τον πηλό στα χέρια
το πρόσωπο σου..
Εκείνο αντιστέκεται…
με νεύματα κι εκφράσεις ,
παρ’ όλη τη συνήθεια
στα γλυπτά
δύσκολα τα ανθρώπινα
τελειώνουν με την πρώτη …
Αλήθεια είναι πως στάζει
η μήτρα τους
μια σαλεμένη ελπίδα .

(Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

Το ποίημα γράφτηκε στα τελευταία χρόνια της ζωής του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και αναφέρεται σε μια εκκλησία της Σκιάθου. Βρισκόταν για πολλές δεκαετίες στο αρχείο του φίλου του Κώστα Φαλτάιτς και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από το Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλο το 1983.

Στο κέντρον της επάνω πόλεως
με το καμπαναριό της, που είνʼ ένα στολίδι
του λιμένος και της προσόψεως,
στέκει ο ναός της Παναγίας.

Ωραίος ο ναός, το τέμπλο ωραίο,
ωραία τα λαμπρά τα εικονίσματα,
ωραίες κι οι νορίτισσες που εκκλησιάζονται,
όλα ωραία.

Στολισμένο το τέμπλο με χρυσές ποδιές,
στολισμένος ο χορός και τα στασίδια με μυρτιές και δάφνες,
στολισμένες κι οι κόρες που πηγαίνουν
να εκκλησιασθούν στην Παναγία.

Αριστερά στο τέμπλο στέκεται
η εικόνα σου η μεγάλη θεόρατη
όλη ασημένια όλη, Παναγία μου,
με τʼ ασημοκάντηλά της.

Απάνω στην εικόνʼ αφιερώματα
κρέμονται, καραβάκια, γολετίτσες,
καΐκια, βάρκες, μπάρκα τριοκάταρτα,
όλʼ αφιερώματα των πλοιάρχων.

Κι οι καπεταναίοι οι παλαιοί
καθένας έχει στο ναό βαλμένο
από ένα λίθο· και καθένας έχει
ένα στασίδι γύρω γύρω στο δεσποτικό
και γύρω γύρω στο παγκάρι όλοι τους.

Τάζουν στην Παναγία και τους δίνει
καλά ταξίδια, γαληνιάζ’ η θάλασσα
όταν στο πέλαγο την επικαλεσθούν
την Παναγία την Σαλονικιά.

Άμποτε να ʼσαι βοηθός, Παρθένα μου,
κι εις τους χειμαζομένους εις του βίου
τα βάσανα και τας ανάγκας, άμποτε
να είσαι βοηθός και σωτηρία.

Άπαντα, τόμ. 5, Δόμος

ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ ΕΡΜΗΣ – ΓΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ

Τι κι αν απαιτείς
Φτηνό αντίκρυσμα
Του πόθου σου.
Μπακίρια και χαρτιά
Δεν μπορούν νʼ αποτυπώσουν
Την οργή σου
Όταν παραδίνεσαι
Στη ζέση την ερωτική.
Πάρε όλα τα κέρματα
Απʼ το τάσι
Και τα χαρτονομίσματα
Δικά σου όλα.
Φτάνει να ξανάρθεις.
-Θυμωμένε Ερμή
Ανήκουστων ερώτων
-Γερασμένε Γανυμήδη
Μην φύγεις. Ποτέ. Τώρα. Αύριο.
Πάντα. Εις το διηνεκές.