Σαρωνικός, 4 Ιουνίου 1979· η πυραυλάκατος του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού: «Υποπλοίαρχος Τρουπάκης» εν πλω, μεταφέροντας μια ομάδα πολιτών.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΩΜΑ

(Μαρία Κάλλας)

κι όταν ο Υπουργός Πολιτισμού, Δημήτρης Νιάνιας
άδειαζε το κουτί με σεβασμό στο πέλαγος ένας
εκδικητικός αέρας φυσούσε την τέφρα καταπρόσωπο
– και μέσα στο στόμα ακόμα – μερικών «ιεροτελεστών»
μιας παράστασης, στην οποία η Μαρία μάλλον δεν
συμμετείχε»

ΝΙΚΟΣ ΠΕΤΣΑΛΗΣ – ΔΙΟΜΗΔΗΣ: Η άγνωστη
Κάλλας

Είναι ένα ξύλινο κουτί που σε σκεπάζει,
οι δυο σου κομιστές που σε κρατούν γερά
και κάποιο χέρι που νομίζεις πως διστάζει,
πριν σ’ ελευθερώσει στο φως και στα νερά.

Είναι μια ανάσα που περνά και σε σηκώνει,
σε ξεσηκώνει για μιαν άλλη ανατολή,
σαν να ’σαι μοναχά συντρίμματα και σκόνη,
μια σκόνη-τέφρα που πετά κι αναπολεί.

Ι

(Αμμουδιά και έπειτα θάλασσα. Τ’άστρα τα μάτια της νύχτας παρακολουθούνε. Η σιγή έχει πάρει την μουσική της έννοια. Όλα μισά στο νερό – μισά στον ουρανό: σαν κένταυροι. Αυτή χτενίζει τα μαλλιά της σαν να χορδίζει άρπα. Αυτός ακονίζει το σπαθί του πάνω σε ένα κοχύλι, ίσως από εκείνα τα κοχύλια που έχουν οι προφήτες για να ξυρίζονται. Ακούγεται μόνο το καρδιοχτύπι της Σελήνης)

Για ένα μικρό παιδί η ρέμβη πρέπει να ακούγεται σαν όνομα πουλιού

μικρός δεν πίστευα στα φαντάσματα γελούσα μαζί τους

και όμως ο καθένας έχει την σκιά του και πρέπει να την σέρνει

δεν πρέπει ν’αφήσεις ένα φρούριο

απροσμάχητο, εννοώ όπως δεν αφήνεις μια εκκλησία

αλειτούργητη

η ανθρώπινη παλάμη έχει τρομερή συγγένεια με τα σύννεφα

και μπορείς να αλλάξεις κατεύθυνση χωρίς να κάνεις ούτε ένα βήμα

και στο όνειρο ξέμειναν οι σκαλωσιές

άρα ξαναφτιάχνεται

κι οι προφήτες ξυρίζονται με κοχυλια

Απ’τα δακρυα βάφτηκαν τα μάτια σου τόσο γαλάζια;

Ξέρεις, το δάκρυ μπορεί να εκκολαψει ένα τζιτζίκι, αλλιώς τραγούδι

οι προφήτες ξυρίζονται με κοχυλια

Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει:

-Ο ποιο δάχτυλο και να μου κόψεις το ίδιο πονάει

Αυτό το χώμα τα σπλάχνα μου

Adam Moreland/ Wolf Eye Painting

Η βία του βλέμματος

Δεν θυμάμαι
πότε,γιατί και πώς μαζευτήκαμε.
Θυμάμαι μόνο
τους μώλωπες αόρατους
από τη βία του βλέμματος,
εκείνη τη σιωπηλή πέτρα
που έπεφτε κάθε φορά
χωρίς να κάνει θόρυβο.
Ο χρόνος,
πάντα τόσο επιμελής,
σε λίγο θα τακτοποιήσει το παρόν
στο αρχείο του παρελθόντος,
θα το αριθμήσει,
θα το ξεσκονίσει από τη μνήμη μας
επιμελώς θα καθαρίσει τα ίχνη του αίματος .Τίποτα  δεν θα προδίδει στους επόμενους
ότι κάποτε υπήρξε
μια ανθρωποθυσία
χωρίς βωμό,
χωρίς θεό,
χωρίς μάρτυρες.
Μόνο βλέμματα,
που έμαθαν να σκοτώνουν
σιωπηλά.

Σαν ξετυλίγεις μια Τσάρλεστον
και τη ρουφάς στο στόμα, αρχικά,
ανάλογα με το πόσον καιρό κάθεται στο ράφι του μπακάλικου,
νιώθεις στη γλώσσα σου που τυλίγεται
από μια ελαφρώς σκληρή, ζαχαρένια κρουστά.
Αν τη ροκανίσεις, η γεύση του ποπ ιερού εκρήγνυται γρήγορα
και ζαλίζει το κεφάλι από συσσωρευμένη υπερβατική πληροφορία.
Σύντομα διαλύεται σε μικρά νησάκια, αγιότοπα,
που ταξιδεύουν ξάστερα στα πελάγη της γλώσσας
και γρήγορα λιώνουν
ερωτευμένα και μικρά, μόνα τους.

Ο χρόνος περνά αργά

Στις κυλιόμενες σκάλες

Θόρυβος

Η φωτογραφία σου

Φίλτρο που διυλίζει

Την αγρύπνια.

Ό,τι με τρομάζει

Είναι εδώ

Και με ανασταίνει.

Χάνω την πίστη

Που δεν είχα ποτέ.

Κερδίζω την αμφιβολία

Που είχα πάντα.

Λόγια μεγάλα

Και υπόγειοι ψίθυροι

Χωρίζουν τις δύο πόλεις

Και μια απόσταση

Που η επιθυμία μου

Δεν κατορθώνει να γεφυρώσει.