Ποιος είπε πως ο ελληνισμός το ξέχασε το ΟΧΙ

και στα παλιά παπούτσια του δήθεν γραμμένο το ’χει;

ΟΧΙ δεν λέει ως το πρωί, από νωρίς το βράδυ,

στα τιμολόγια της ΔΕΗ κι αρκείται στο σκοτάδι;

ΟΧΙ δεν λέει γυρεύοντας το χρήμα αντί την δόξα;

ΟΧΙ δεν λέει στην λογική κι ασπάζεται την λόξα;

Ποιος είπε πως ο ελληνισμός δεν μάχεται γι’ ΑΕΡΑ,

αφού μ’ ΑΕΡΑ πολεμά την κάθε μια του μέρα;

ΑΕΡΑ έχει στην τσέπη του και στα μυαλά του ΑΕΡΑ.

Αχ, κράτος ανεμόμυλε κι Ελλάς ζουρλοπαντιέρα!

Ποιος είπε πως ο ελληνισμός λησμόνησε τα ΖΗΤΩ;

ΖΗΤΩ στ’ αστέρια της τιβί, στον μαϊντανό, στο βλίτο!

ΖΗΤΩ στην υπεξαίρεση, στην μίζα, στην κονόμα

και ΖΗΤΩ που καήκαμε και στο γιαούρτι ακόμα!

ΖΗΤΩ που τόσα δανεικά τα φάγαμε ένα-ένα

και ξαναδανειστήκαμε και για τα φαγωμένα!

ΖΗΤΩ που ξεπουλήσαμε ό,τι πουλιέται! Αντάμα

θα δίναμε, αν τ’ αγόραζαν, της μάνας μας το πράμα!

Ποιος είπε πως οι ΗΡΩΕΣ πεθάναν’ το ’40;

ΗΡΩΕΣ είμαστε κι εμείς που αντέχουμε τα πάντα!

Εγώ σε βλέπω απ’ τον καθρέφτη
του οδηγού
εσύ κοιτάζεις απ’ το παράθυρο
έξω.
Κι οι δυο απολαμβάνουμε τη θέα
του σώματος της φευγαλέας ευτυχίας.

***

Το σώμα των ανθρώπων
το καταλαβαίνεις απ’ τα ακρωτηριασμένα
μέλη του.
Αλλού ακρωτηριάζουν την ηδονή
αλλού το φύλο.
Εγώ δεν ανήκω σε κανέναν πολιτισμό
από τότε που με ακρωτηρίασες
ολόκληρο.

***

Δεν ξέρω τι είναι αυτό
ο θάνατος, η τετραπληγία, ο χωρισμός
πάντως το σώμα μου μπορεί να σκοτώσει
μόνον ό,τι το σώμα μου
δεν μπορεί να συνηθίσει.

Αχ βρε θλίψη, γιατί να σ’ αγαπάω τόσο,
να μην μπορώ να πω: φύγε από εδώ
εδώ είναι καλύτερα να χωρίσουν οι δρόμοι μας,
κι αφού παραμερίσω τα φύλλα της δροσερής λεμονιάς
να σου κάνω χώρο για να περάσεις.

Beverly Dr., Λος Άντζελες, 8 Ιανουαρίου 1998

Για τους περισσότερους ανθρώπους, το όνομα του άγνωστου ποιητή είναι αβέβαιο, όπως αβέβαιος είναι ο τόπος της γέννησης του και αβέβαιη η τύχη του. Το μόνο βέβαιο είναι πως έζησε για χρόνια κάτω απ’ το Χόλιγουντ, σ΄ένα ροζ δωμάτιο, με μια ροζ ταπετσαρία, με ροζ λουλούδια και μια ροζ μοκέτα πατημένη και βρώμικη από μια ροζ βρωμιά.

Σύχναζε στον πάτο ενός μπουκαλιού. Κάποτε μια κοπέλα που την αγάπησε πολύ του χάρισε ένα μπλε τριαντάφυλλο.Οι συναντήσεις τους ήταν συγκλονιστικές μέχρι τελικής πτώσεως.Ύστερα ήρθε στα μάτια της το απόγευμα, και ορκίστηκε να μην του ξαναμιλήσει ποτέ.

Πες μου,
το μπλε τριαντάφυλλο
να το πετάξω στη θάλασσα;
να το κρύψω βαθιά σ ένα βιβλίο που δε θα διαβάσω ποτέ;
να το χαρίσω σ ένα φτωχό κορίτσι;
ή να το κάψω
να το βλέπω να γίνεται στάχτη κι εγώ να κλαίω;

Πες μου,
πες μου αν ξέρεις.

Δεν μαραίνεται

Δούλεψε γκαρσόνι σε ελληνικό ρεστοράν. Έχυσε καυτή σούπα στ΄ αρχίδια του Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Διανυκτέρευσε στην έρημο. Κοιμήθηκε με το τσιγάρο στο χέρι.

Βρήκα το ημερολόγιο του, τα ποιήματά του, λίγα διηγήματα και κάποιες φωτογραφίες μέσα σε μία βαλίτσα παρατημένη δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών, πίσω από την δημοτική αγορά της Κυψέλης.

Χειμώνας

Τον χειμώνα ξεμάκραινε όλο και λιγότερο•
γυρνώντας γύρω από το ίδιο παίδεμα,
αυτό του ανθρώπου, που λέει πως θέλει,
αλλά δεν μπορεί.
—–
Ξεμάκραινε όλο και λιγότερο•
δεν ήταν που μίκρυνε η μέρα,
ήταν που είχε μικρύνει ο ήλιος εντός του
και δεν μπορούσε να διαβαστεί η ψυχή.

****

Χρονικό επίθεμα

«Κάποτε…»
βολική λέξη για όλους,
τους παραμυθάδες,
τους μοναχικούς,
τους ρομαντικούς
και όσους ελπίζουν ακόμη.
Η ασάφεια βολεύει,
κάποτε στο παρελθόν
και κάποτε στο μέλλον,
κάποτε το ζήσαμε
ή κάποτε θα το ζήσουμε.
Όλοι έχουν ένα κάποτε,
είτε για να θυμούνται,
είτε για να ελπίζουν•
ένα «κάποτε»,
για να ξορκίζουν το «ποτέ».

άσε με να πω για την ελπίδα
την ώρα που
γεννιέται ένα μωρό, και κρέμονται τα πόδια
και σπαρταράει φρέσκο αίμα, σαν τις πηγές
του Ολύμπου
και το κεφάλι αργεί να κλείσει,
θέλει χρόνο το κρανίο
θα έλεγα χρόνια, ακόμα και μία ολόκληρη
ζωή, σαν τη δική μας,
εμείς ,οι ερωτευμένοι με τον ουρανίσκο
και το πεπτικό του άλλου,
ακούμε συχνά τη βροχή, χωρίς να υπάρχει
τίποτα
μόνο αυτή η στιγμή