Σαρωνικός, 4 Ιουνίου 1979· η πυραυλάκατος του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού: «Υποπλοίαρχος Τρουπάκης» εν πλω, μεταφέροντας μια ομάδα πολιτών.
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΩΜΑ
(Μαρία Κάλλας)
κι όταν ο Υπουργός Πολιτισμού, Δημήτρης Νιάνιας
άδειαζε το κουτί με σεβασμό στο πέλαγος ένας
εκδικητικός αέρας φυσούσε την τέφρα καταπρόσωπο
– και μέσα στο στόμα ακόμα – μερικών «ιεροτελεστών»
μιας παράστασης, στην οποία η Μαρία μάλλον δεν
συμμετείχε»
ΝΙΚΟΣ ΠΕΤΣΑΛΗΣ – ΔΙΟΜΗΔΗΣ: Η άγνωστη
Κάλλας
Είναι ένα ξύλινο κουτί που σε σκεπάζει,
οι δυο σου κομιστές που σε κρατούν γερά
και κάποιο χέρι που νομίζεις πως διστάζει,
πριν σ’ ελευθερώσει στο φως και στα νερά.
Είναι μια ανάσα που περνά και σε σηκώνει,
σε ξεσηκώνει για μιαν άλλη ανατολή,
σαν να ’σαι μοναχά συντρίμματα και σκόνη,
μια σκόνη-τέφρα που πετά κι αναπολεί.
Είναι τα μάτια τους που λεν πως σε γνωρίζουν,
τα σκούρα ρούχα τους, τ’ ανάκατα μαλλιά·
είναι τα πέπλα σου που ανάλαφρα σκορπίζουν
βουβή τη στάχτη σου στα μαύρα τους γυαλιά.
Είναι ένα κύμα στα βαθιά που περιμένει
ότι είναι πιο δικό σου εκεί να βυθιστεί,
μα είναι το φως που σε τυλίγει και πληθαίνει,
το φως που θέλει σαν παιδί να σε νοιαστεί.
Μένει μιαν ένταση απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη,
σαν να προσμένεις πια ν’ αγγίξεις κεραυνούς,
πριν δεις τη Σκάλα τους να πάλλεται δοσμένη
στους πρώτους σου «Σικελικούς Εσπερινούς».
Μένουν τριγμοί και κρότοι να μας περιβάλλουν·
θαρρείς στον κόσμο λιγοστέψαν οι φωνές,
όσες σε φλοίσβο λέει, μπορούν να μεταβάλουν
όλο τον βόμβο που σκορπούν οι μηχανές.
Μένει ένα κύμα στα βαθιά που περιμένει
το δεύτερό σου σώμα εκεί να βαφτιστεί,
μα είναι το φως που δεν σε δίνει κι επιμένει,
είναι το φως π’ αρνείται να σε μοιραστεί.
Από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή: Αστοχία υλικού, Αναψηλάφηση, Γ΄
