`
ΝΥΧΤΟΛΟΓΙΟ

Συνε­παρ­μέ­νος
απ’ την ωραιό­τητα της ψυχής σου
και τη γλυ­κύ­τητα της νύχτας,
απο­τόλ­μησα να σε απο­θα­να­τίσω
με την τέχνη της ποί­η­σης.
Ξενύ­χτησα σε πολλά συμπό­σια
λέξεων και εικό­νων.
Εμπνεύ­σθηκα και εκστα­σιά­στηκα.
Δεν το κατά­φερα
και γλι­τώ­σαμε κι οι δυο τη συμ­φορά.
Εσύ επειδή είσαι η ίδια το ποί­ημα,
ύμνος και μελω­δία,
κι εγώ που ανα­κά­λυψα στο νυχτο­λό­γιό μου
πως είναι πιο τολ­μηρό,
να σε δια­βάζω σε στί­χους
και να σ’ ακούω μουσική.

`
Εφτά φωνές εφτάψυχες

Μετάξια
και
βελούδα…
ακροδάχτυλα
σαν σύννεφα…
κι η νύχτα αγγελοκρουσμένη.

ένα
Χώρισα το φεγγάρι
σε τεταρτημόρια
και το ‘κρυψα σε φύλλα
ταμπάκου υγρού
να σε τυλίγω τις νύχτες
τις δίχως σου…

δύο
κι όταν στο χάδι μου αφεθείς
η θάλασσα θα αφήσει το χρώμα της στα μάτια μου
και το κορμί σου μια αχιβάδα
να απλώσω την ανάσα μου
στην ηχώ της.

τρία

για μια ματιά σου
όλο ουρανό
κάνω παρ κουρ στα σύννεφα
κι ισορροπώ
στο βλέμμα σου
σε μιας κλωστής ανάσα

τέσσερα

με την δύναμη ενός Κένταυρου
ο εγωκεντρισμός μου
κεντρίζει το κεντρί σου
μελισσάκι μου….
(κεντρική ιδέα… )

πέντε
…στιγμές στιγμές ξεχνιέμαι και σε ξεχνάω…
και τότε…
έρχεσαι στον ύπνο μου σαν Άγγελος
με κράνος και ρομφαία…
να σαρκάσεις με τις άχρηστες φρασεολογίες μου
περί Αθάνατου Νερού…
το δισκοπότηρο στα πόδια σου μπροστά
μαρτυράει το άτοπον του επιχειρήματος…
ξεχνώ;

`

Συμπέρασμα

Η σαρκώδης Ιστορία έρπει
Κι έτσι επιβιώνει
Και δεν κοιτά ψηλά
Για να μη βλέπει
Της ευσαρκίας μαλάκιο
Το χώρο και τον τόπο
Που την γέννησε

`

*

Ξεχωριστός

Είναι μυστήριο πως
παίζουν τρύπια τα βιολιά
κοιλιές που χάσκουν οι μιλιές
κι αυτός
Με μια Παναγιά πελεκητή στον κόρφο
μας προσπερνά.
Διακριτικά
Σα να βαδίζει νύφη

Χαϊκού

***

Τρένο στο σταθμό
η θλίψη στα μάτια σου
με περιμένει.

***

Άστρα κλεμμένα
την παλάμη σου καίνε
άφαντη νύχτα.

***

Κίτρινο φύλλο
ταξίδια μας έταξε
με δυο ψιχάλες.

***

Βροχή ασημένια
το χώμα ανασαίνει
τη σάρκα των δέντρων.

`

Στον Νίκο Μανδιλαρά
Φλώριδα 5 /2 / 01

Δεκαεπτά Νοέμβρη ήτανε
που στο ‘να χέρι κράταγες
αυτό που μ’ αίμα πότισαν πρόγονοι σου
και τ’ άλλο επάνω σήκωνε
ενός λαού τις προσμονές
και την αντίδραση στους σκύλους , τη δική σου .

Δεκαεπτά Νοέμβρη έσβηνες
όταν το άρμα , σου θρυμμάτιζε την παιδική και άγουρη
τη ραχοκοκαλιά σου .
Κατάρας και επτά τα χρόνια που ‘διωχνες
όταν κατάθετες για μας τους κίβδηλους
τη νιότη σου και την στιλβή παλληκαριά σου .

Δεκαεπτά Νοέμβρη τώρα πια
όταν στην κάρα δίπλα ακουμπώ
κάποια γαρύφαλλα στη μνήμη τη γλυκιά σου
απλά και μόνο αναλογίζομαι
αν πράγματι τόσο μας άξιζε
κι απλό-χειρα θυσίασες την κορμο-λαλιά σου

Δεκαεπτά Νοέμβρη βάφτισαν
ιδεολόγοι ύποπτοι
μια γιάφκα , που σπιλώνει τ’ άγιασμα σου
όμως εμάς δε μας τρομάξανε
κι αν κάποτε πληρώσουμε ένα τίμημα
χαλάλι για τ’ αστέρι σου και για την αρχοντιά σου .