`

Άστρο σκοτεινό

(Χριστούγεννα 2015)

Οι άγγελοι του σπιτιού σκιές, πίσω απ’ την κουρτίνα κρύβονται,
αυτοκόλλητα διάφανα στο τζάμι από χριστούγεννα παιδικά
σαράντα χρόνια λησμονημένα• γυμνά και τα δέντρα απ’ έξω τα κλαδιά τους μάταια υψωμένα, χέρια δίχως παλάμες
και βραδιάζει
ενώ σύννεφα γκρίζα κρύβουν τη σελήνη και τ’ άστρα
όλα σε μυστήριο κάποιας βαθιάς αναμονής• κι εκεί μια χορωδία
σα να πάλλεται απόκοσμα μες στο κτίριο του επαρχιακού σχολείου
χρυσοκόκκινη πίσω απ’ το τζάμι, αχνίζει σε τούφες έξω στο σούρουπο:
αν κανείς ήθελε ν’ αγγίξει, θα πρέπει να ‘χει παλάμη μικρή, απαλή•
μα τώρα νύχτωσε κιόλας
και μόνο ένα κουδούνισμα αχνό
απ’ τα μπαλκόνια, πολύχρωμα φώτα, τροχιά χαμένη σε κάθε βήμα:
αν ένας πίσω κοιτάξει –χριστούγεννα παιδικά- βαθιά θα πέσει• πάγος
πάνω απ’ το κεφάλι, όμως ξαφνικά τα σύννεφα διαλύονται: μεσάνυχτα
ο ουρανός ανοίγει, αυλαία, κι άστρο κανένα δε φάνηκε ούτε φεγγάρι,
γιατί με το βλέμμα στη γη πάει ένας μόνος, ξένος –λυτρωμένος.

Δεκέμβρης 2015

`
Η ΝΕΑ ΑΓΟΡΑ

Ούρλιαξαν τα σκυλιά στις πλατείες

Και στις λόχμες τα σήμαντρα – κάπως πένθιμα-

Έδωσαν το στίγμα του κινδύνου

Ο χρόνος έκλεισε τους λογαριασμούς του

με το φως

Τα νυχτοπούλια έγιναν

νεκροπομποί της μέρας

κι οι δολοφόνοι του φωτός

άρχισαν τις λιτανείες στα δάση των Σκυθών

Οι χλευαστές του σεβασμού

ξανάρθαν από τη Βαβυλώνα

και χίμηξαν στις όχθες της αλήθειας

Έχτισαν – βιαστικά –τις αποβάθρες της ζωής

Και στα πλοία των Ωρών

Καπετάνιους όρισαν εμπόρους

κάθε είδους κι αξίας

Να, η νέα αγορά

Λαμπερή σαν χρυσάφι των αλχημιστών

Με το σκοτάδι της ψευτιάς

παραγεμισμένη

Άνοιξε και σας περιμένει

`

Πριν από την Επανάσταση όλα ήσαν προσπάθεια
ύστερ’ από αυτήν όλα έγιναν απαίτηση.

*

Το να συγγράφεις την ιστορία είναι ένας τρόπος
να την ξεφορτώνεσαι.

*

Οι πέτρες είναι σιωπηλοί δάσκαλοι, αφήνουν
άφωνο εκείνον που τις παρατηρεί, και ό,τι καλύτερο
διδάσκουν δεν ανακοινώνεται.

*

Κατά βάση γνωρίζει κανείς μόνο αν έχει
λίγες γνώσεις. Και με τις γνώσεις μεγαλώνει η αμφιβολία.

*

Δεν χρειάζεται να γυρίσει κανείς όλο τον κόσμο
για να εννοήσει οτι ο ουρανός είναι παντού γαλάζιος.

*

Ορισμένα βιβλία φαίνεται πως γράφτηκαν όχι για
να διδάσκεται κανείς από αυτά αλλά για να μάθει
οτι ο συγγραφέας ήξερε κάτι.

*

Ο γέροντας χάνει ένα απο τα βασικά ανθρώπινα
δικαιώματα: δεν τον κρίνουν πια οι όμοιοί του.

*

Για την εκλεκτή συναναστροφή έχουν πει οτι
σ’αυτήν η συζήτηση διδάσκει, η σιωπή μορφώνει.

*

Είναι προτιμότερο να αδικηθείς παρά να μην υπάρχει
στον κόσμο νόμος. Για τούτο καθένας πρέπει
να αποδέχεται τον νόμο.

*

Όλους τους νόμους τους έχουν φτιάξει γέροντες και
άντρες. Οι νέοι και οι γυναίκες θέλουν την εξάιρεση,
οι γέροι τον κανόνα.

Μεταμεσονύχτια Ι

Αυτός πού θα έρθει την αυγή
θα είναι
ένα ήπιο ράπισμα δροσιάς
σε έρημες κατακόμβες,
ένα βουητό
από χίλια οκνά μοσχάρια
σε λασπωμένο
όξινο οροπέδιο,
ένα τροχιοδεικτικό
ακίνητης νύχτας
πού εισχωρεί
στο ιξώδες
της περισυλλογής
σαν τα αδηφάγα
γυναικεία βλέμματα
μεσημεριανών πάρκων.
Αυτός πού θα έρθει την αυγή
θα είναι νεύμα
στο πεδίο της ανυπαρξίας
ένα κάδρο πού καρφώσαμε
χθες βράδυ
στο γυμνό τοίχο
εις πείσμα
των ημιθανών ερώτων μας,
κάπως πριν δαγκώσουν
την υπέρτατη πλήξη τους
τα οξειδωμένα μας χείλη.

`

ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

Εκείνοι που μιλάνε δεν είναι όλοι τους Γαλιλαίοι
Πώς γίνεται και ο καθένας από εμάς στη γλώσσα
τη δικιά του τους ακούει
Πάρθοι Μήδοι και Ελαμίτες κάτοικοι της Μεσοποταμίας
Της Ιουδαίας και της Καππαδοκίας των ακτών της Μαύρης
Θάλασσας της επαρχίας της Ασίας της Φρυγίας της Παμφυλίας
Της Αιγύπτου και της Λιβύης κοντά στη Κυρηνεία Ρωμαίοι
Που μένουν εδώ Εβραίοι γέννημα που άλλαξαν πίστη Κρήτες
Και Άραβες όλοι τους ακούμε να διαλαλούν στη γλώσσα μας
Τα έργα του Θεού
Ήρεμος ήταν ο θεός
Ανάστατος εγώ
Γιατί όλη ετούτη την ώρα κολυμπούσα στα γαλάζια νερά
Των ματιών σου με το φως από τα πολύχρωμα τζάμια
Της Παναγίας των Παρισίων και τον ίσκιο από τις υψηλές
Κολώνες
Φωτιές έκαιγαν τη σάρκα μου
Η γλώσσα στεγνή από την αναμονή και την αγωνία
Όπου και αν πήγαινες πήγαινα μπροστά σου πλάι σου
Τα μάτια σου να μη χάσω με του νησιού μου τα νερά και με
Τις υποσχέσεις
Κατάλαβες κατάλαβα πως τίποτα να γίνει δε μπορούσε
Για τελευταία φορά με κοίταξες από αριστερά επάνω από
Τον ώμο και σήκωσες δειλά κρυφά το δεξί σου χέρι
Από την Κρήτη ήσουνα τη Ρώμη τη Λιβύη της Φρυγίας
Επαρχία της Παμφυλίας της Αιγύπτου
Κανείς τη γλώσσα σου δεν ήξερε πύρινη σιωπηλή
Μόνο εγώ παλιός σηματωρός σε καράβια ευκαιρίας
Έπιασα το νόημα της δειλινής ματιάς του κλειστού
Χαμόγελου και της κίνησης του δεξιού χεριού σου

Και εχάθης εις το πλήθος την πεντηκοστήν ημέραν
Από την Ανάστασιν του Κυρίου και έμεινα άφωνος
Σαν Έλληνας στης ξενιτιάς τα μέρη
Παρίσι 1963