ΑΠΟΠΕΙΡΑ

Πήρα τα κυπαρίσσια

να τα βάλω στη θέση τους

ίσια στητά ψηλόκορμα

Μα όλο και κάποιο χανόταν

ή ξεχνιόταν στην τσέπη

του τρύπιου παντελονιού μου

Λες να φταίει η βροχή;

Και τούτος ο αγέρας

πώς διάολο φυσάει έτσι;

**

ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙΣ

Νάμαι λοιπόν

ανάμεσα στα κυκλάμινα του κρανίου μου

με τον πυρετό ν’ ανθίζει γύρω μου

να κάνω πως δεν καταλαβαίνω

τις ριπές των ήλιων

που χρυσίζουν τα μέταλλα

χρυσόμυγες κομμάτια των ονείρων μου

να τιτιβίζουν στα παράθυρα των ματιών μου

και να δραπετεύουν μια-μια

βάφοντας με τα δάχτυλά τους

το λευκό μου τοπίο

Εσύ το ’πες:

Η ομορφιά βρίσκεται στα δάχτυλα

κι όχι στις δαχτυλήθρες

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Προς την Μητέρα μου»

Μάννα μου, εγώ ’μαι τ’ άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι,
οπού το δέρνει ο άνεμος, βροχή που το πληγώνει.
Το δόλιο! όπου κι αν στραφή κι απ’ όπου κι αν περάση,
δε βρίσκει πέτρα να σταθή, κλωνάρι να πλαγιάση.

Εγώ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ’ αποδαρμένη
μέσα σε πέλαγο ανοιχτό, σε θάλασσ’ αφρισμένη,
παλαίβω με τα κύματα χωρίς πανί, τιμόνι
κι άλλη δεν έχω άγκυρα πλην την ευχή σου μόνη.

Στην αγκαλιά σου τη γλυκειά, μαννούλα μου, ν’ αράξω,
μες στο βαθύ το πέλαγο αυτό πριχού βουλιάξω.

Μαννούλα μου, ήθελα να πάω, να φύγω, να μισέψω
του ριζικού μου από μακρυά τη θύρα ν’ αγναντέψω.
Στο θλιβερό βασίλειο της Μοίρας να πατήσω,
κι εκεί να βρω τη μοίρα μου και να την ερωτήσω.

Να της ειπώ: είναι πολλά, σκληρά τα βάσανά μου,
ωσάν το δίχτυ που σφαλνά θάλασσα, φύκια κι άμμο•
είναι κι η τύχη μου σκληρή, σαν την ψυχή τη μαύρη,
π’ αρνήθηκε την Παναγιά κι οπόλεος δεν θαύρει.

Κι εκείνη μ΄αποκρίθηκε κι εκείνη απελογήθη:
«Ήτον ανήλιαστη, άτυχη, η μέρα που γεννήθης•
άλλοι επήραν τον ανθό και συ τη ρίζα πήρες•
όντας σε έπλασ’ ο Θεός δεν είχε άλλες μοίρες

Αφιέρωμα: «Ανθολογία ποιημάτων & πεζών από το σύνολο της εργογραφίας του Σταύρου Σταυρόπουλου» (Δ’ MΕΡΟΣ)

21. SO LONG, MARIANNE: Ποιήματα στη Μαρία, Σμίλη, 2017, β’ έκδοση 2017, γ’ έκδοση 2018.

[Κάποτε πρέπει να υπήρχε μια γυναίκα.  Ήταν μετρίου αναστήματος, μέτριου βάθους, μέτριας ζωής. Έτσι όπως είναι συνήθως οι ζωές των ανθρώπων. Μου έγραψε: «Μέσα στο άρωμα των ματιών σου είδα να σβήνουν οι τελευταίες ανάσες των Θεών». Την έλεγαν Μάριαν, Μαριάννα, Μαίρη,  Μαρίλια, Μαίριλυν , Μαριλού, Μαριάμ, Μαρία. Αλλά μπορεί να ήταν και ο ίδιος ο κόσμος.

Μετά εξαφανίστηκε.]

Υπάρχει κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ την φαινομενική κατανυκτικότητα αυτής της ενότητας ποιημάτων στο 21ο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου.  Είναι οι σιωπές ενδιάμεσα που αιχμαλωτίζουν το κείμενο, το συγκροτούν σε σώμα και μετά το σπέρνουν στις σελίδες, τοποθετώντας το ως βίωμα ενικό στην κορυφή μιας μυθολογικής πυραμίδας.  Είναι οι ακέραιες λέξεις που επιδαψιλεύουν εκείνον τον εξοπλισμό που χρειάζεται το ολομόναχο συναίσθημα.  Είναι η αισθητική του υποθετικά εύκολου, του αυτονόητου, του διαρκούς.  Που είναι και το πιο δύσκολο. Αυτό, όμως, είναι και η αγάπη: Η κατακτημένη από αληθινό άλγος υπομονή της διάρκειας. Ένα αιώνιο οικόσημο αυτοεκπαίδευσης, αυτομύησης, ένα μνημείο των εποχών που παρέρχονται, περιμένοντας να ολοκληρωθούν στην λήθη.

ΥΓ. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το βιβλίο γράφηκε ακριβώς για την σχέση του Λέοναρντ Κοέν με την Μαριάν Ιλέν, στα χρόνια της Ύδρας και τα ερωτικά ποιήματα που περιλαμβάνονται σε αυτή την συλλογή αφορούν σε μια υποτιθέμενη ανταλλαγή ερωτικών μηνυμάτων ή ποιημάτων, μια προσομοίωση διαλόγου μεταξύ των δυο εραστών. Αφορμή υπήρξε ο θάνατος της Μαριάν Ιλέν στις 28 Ιουλίου του 2016, σε ηλικία 81 ετών και η μόλις προ δύο ημερών επιστολή του Λέοναρντ Κόεν προς αυτήν που πρόλαβε να διαβάσει και δημοσιεύτηκε παντού. Υπάρχει, όμως, και το προσωπικό βίωμα.

Αφιέρωμα: «Ανθολογία ποιημάτων & πεζών από το σύνολο της εργογραφίας του Σταύρου Σταυρόπουλου» (A’ MΕΡΟΣ)

Αφιέρωμα: «Ανθολογία ποιημάτων & πεζών από το σύνολο της εργογραφίας του Σταύρου Σταυρόπουλου» (Β’ MΕΡΟΣ)

Αφιέρωμα: «Ανθολογία ποιημάτων & πεζών από το σύνολο της εργογραφίας του Σταύρου Σταυρόπουλου» (Γ’ MΕΡΟΣ)

Καλημέρα πάντες, ω αδελφοί (Κάλαντα Φώτων Πάτμου)

Καλημέρα πάντες, ω αδελφοί, ακούσατε την σήμερον εορτήν.
Σήμερον τα Φώτα και εορτή και λαμπρά ημέρα Δεσποτική.
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.

Εν αρχή ως ήρχισεν ο Θεός έκτισε την γην και τον ουρανόν,
ύστερον δε πάλιν από αυτά έκαμε τα ζώα και τα φυτά,
έκαμε την θάλασσαν, ποταμούς, τον Μέγα Ιορδάνην και αλλουνούς.
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.

Ο Αδάμ και η Εύα ημάρτησαν και εις αμαρτίαν υπέπεσαν,
την απάτη στον όφι την έριξαν και του Θεού δεν είπαν πως έφταιξαν.
Αλλ’ ο όφις ήταν ο διάβολος, των πονηρών δαιμόνων διδάσκαλος.
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.

Μα και Ιησούς ο φιλάνθρωπος ήλθεν εις τον κόσμον ως άνθρωπος
δια να λυτρώσει πάντας ημάς από αυτάς τας χείρας τας μυαράς.
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.

Και τον Ιωάννην εζήτησε και στο βάπτισμά του τον έκραξεν.
Ιωάννη Πρόδρομε σε ζητώ στον Μέγαν Ιορδάνην να βαφτιστώ.
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.

Και ο Ιωάννης του έλεγε και σφοδρώς το σώμα του έτρεμε.
Πώς να σε βαπτίσω, ω λυτρωτά, όπου η χειρ μου τρέμει και δειλιά,
πώς τολμώ να βάλω την χείρα μου εις την κορυφή του Σωτήρα μου.
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.

Άφες φόβον, Πρόδρομε, σου ζητώ στον Μέγαν Ιορδάνην να βαπτισθώ.
Τότε τον βαπτίζει ο Βαπτιστής κι έλαμψεν η έρημος παρευθύς
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.

Και το Πνεύμα ως είδος περιστεράς και λευκής και ωραίας και καθαράς
και φωνή ηκούσθη εκ του Πατρός, Ούτος είν’ υιός μου αγαπητός
και τα Χερουβείμ θυμιάζουσι και τα Σεραφείμ τον δοξάζουσι.
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.

Δια τούτο πάντες, ω αδελφοί, ακούσατε την σήμερον εορτήν,
να την εορτάσωμεν αδελφοί ότι είναι ημέρα Δεσποτική.
Καλημέρα, καλημέρα
καλή σου μέρα αφέντη με την κερά.