Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης «Ποιείν»

Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης «Ποιείν»

Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

Ραλλού Γιαννουσόπουλου, «Πρωινά στο Star» (Στην μνήμη της Ραλλούς Γιαννουσοπούλου 14 Δεκεμβρίου 1937-10 Ιουλίου 2017)

Αυτοπροσωπογραφία

Όλοι λένε πως είμαι αλλιώτικη,
Διαφορετική. Δεν ξέρω αν το λένε
ως εγκώμιο ή ως ψόγο.
Με το πες, πες΄ το πίστεψα κι εγώ
Αλλά μια και όφελος κανένα
Θα το αντάλλασα
«Με όλα και τον ουρανό ακόμα»
ταινία παλαιά με την Betty Davis
που δεν είδα, ήμουν νήπιο- αν γυριζόταν
λίγο μετά η μαμά θα με
τραβολογούσε λέγοντας
κοίτα! κοίτα! Κι εγώ θα έλεγα
μα δεν είναι καθόλου όμορφη.
Κι εκείνη θα απαντούσε-μάθε
να ξεχωρίζεις την ποιότητα
και το ταλέντο. Αυτά τα έμαθα
με το παραπάνω. Μα σε τίποτα
δεν με ωφέλησαν.
Ο ουρανός είναι μακριά-πολύ μακριά
και πέρα απʼ όλα και τούτα και τʼ άλλα.
Να μάθω έπρεπε περισσότερο
κι απʼ την ποιότητα πως
τίποτα δεν κερδίζετε
από τους ουρανούς.
Γιατί ο Ουρανός ένας
αέρας είναι.

Διαβάστε περισσότερα
Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

Αντώνης Στασινόπουλος, «Κελάρυσμα ζωής» (ανθολόγηση-επίμετρο: Χρύσα Παπαδημητρίου)

Φεγγάρι Ολόγιομο

Ποιος κοσμεί τον κόσμο,
αν όχι τα πουλιά,
τα αγρίμια,
τα ελάφια
και οι αρκούδες που διασχίζουν το δάσος;
Και τα ποτάμια με τα γάργαρα νερά;
Κελάρυσμα ζωής.
Οι άνθρωποι
που διαβαίνουν τις πόλεις και την έρημη ύπαιθρο;
Και συναντιόμαστε πάλι
Μπουμπουλίνας και Τσαμαδού,
στο παγκάκι
με ένα πακέτο Sante΄ σκέτο.
Έχει φεγγάρι ολόγιομο η ψυχή μας.

***
Σκιές

Βαθιά μεσάνυχτα
πηγαινοέρχονται σε δωμάτια.
Κιτρινωπό φως
η σκιά τους ακολουθεί.
Θα τους βρει το ξημέρωμα σε μια καρέκλα,
χορεύει η σκιά του χεριού στο τετράδιο.
Ξενυχτούν οι σκιές παρέα με τους ποιητές.

Διαβάστε περισσότερα
Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

Μανόλης Αναγνωστάκης, Ποιήματα (επιλογή -επιμέλεια: Τζώρτζης Πάνος)

`

[Θά ʼρθει μια μέρα…]

Θά ʽρθει μια μέρα που δε θα ʽχουμε πια τί να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε βρίσκω άλλο τρόπο να σʼ το πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.

Ο κόσμος ψάχνει σʼ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο τον έρωτα, μα δε βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.
Απʼ την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβίδεο ίσως και στη Σαγκάη·
είναι κάτι κι αυτό δεν μπορείς να το αμφισβητήσεις.

Καπνίσαμε —θυμήσου— ατέλειωτα τσιγάρα συζητώντας ένα βράδυ
—Ξεχνώ πάνω σε τί— κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε, να φύγω μακριά σου αλλά κι εκεί θά ʼρθεις και θα με ζητήσεις
Δεν μπορεί, Θε μου, να φύγει κανείς ποτέ μοναχός του.
……………………………………………………
Τον πρώτο Μάρτη, στον πόλεμο, γνώρισα έναν Εγγλέζο θερμαστή
Που μου διηγήθηκεν ολόκληρη την ιστορία του Σαμ Ντέυλαν
«Είναι αργά» μου είπε κάποτε «θα ʼπρεπε πια να πηγαίνουμε
Μα δεν είναι ανάγκη επιτέλους να κλαίτε τόσο πολύ για έναν άνθρωπο που σκοτώθηκε.
Πέθανε στην αγκαλιά μου και ψιθύριζε ένα γυναικείο όνομα
Είναι πολύ γελοίο να πεθαίνεις και να ψιθυρίζεις ένα γυναικείο όνομα».
Το μούτρο του άσπριζε παράξενα. Ύστερα δεν τον ξαναείδα.

Διαβάστε περισσότερα
Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

Γιάννης Υφαντής, Εφτά ποιήματα (επιλογή: Τζώρτζης Πάνος)

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΙΗΣΟΥ

Για σένα Ιησού θα γράψω ένα βιβλίο πικρό επάνω σε λιασμένα μαλακά

καπνόφυλλα

καθώς ο γέρος μου θα πίνει στην υγεία της φωτιάς κʼ οι δυο γυναίκες μας

μέσα στην κόκκινη κουβέρτα θα κοιμούνται σα μια ντάμα που ʽριξε ο ύπνος

πάνω στο πάτωμα. Για σένα Ιησού

θα γράψω ένα βιβλίο πικρό και θα το δώσω

να το αποστηθίσει η φωτιά να το χορεύει μπρος στη γάτα μας τη σφίγγα.

`

*

ΚΑΠΑ ΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ

Κʼ η τσέργα κρεμασμένη σάμπως ζώου αστρικού η δορά∙

ή κάπα ενός αγγέλου που τη μέρα γίνεται φωτιές στα σιδεράδικα

του Αγρινίου και τη νύχτα στα λαγκάδια του Αρκτούρου

μʼ ένα ηλεκτρικό ραβδί ποιμαίνει

τα πνεύματα του βουνού.

Διαβάστε περισσότερα

Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

Μενέλαος Λουντέμης (1912-1977), Ποιήματα (ανθολόγηση-επίμετρο: Άρης Φίλιππας) -Β΄Μέρος-


`
Το Α\' Μερος και το Επίμετρο ΕΔΩ


ΕΑΡΙΝΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ
Μπορείς εσύ – εσένα λέω!
Εσένα, εσένα
που καθαρίζεις τα δόντια σου
με το στιλέτο. Εσένα
που σκουπίζεις τα πόδια σου
με το κρέπι που ‘σκισες
απ’ τα φέρετρα των νεκρών μας!

Εσένα λέω με τους χαυλιόδοντες
που ρουφάς γι’ «απεριτίφ» τον ύπνο των αθώων
και καταβροχθίζεις για καρύκευμα
τα όνειρά μας.

Εσένα! Νεκρέμπορε! Νεκροληστή!
που παίρνεις το ουίσκι σου
απ’ τις φλέβες των νηστικών. Εσένα
που σου ‘γινε η γαλήνη μας μαρτύριο
κι η ευτυχία μας Εφιάλτης.

Εσένα!
Που ξυπνάς κάθε πρωί
απ’ τον ύπνο του δικαίου
έτοιμος για τη γιορτινή σου παρέλαση,
μη βιάζεσαι να χαρείς
δεν παρελαύνει το πτώμα της Άνοιξης
ούτε η Ειρήνη στο φέρετρό της.
Παρελαύνει
ο πιο θανάσιμος εχθρός σου –
ο υπ’ αριθμόν 1
ο Έρωτας.

Διαβάστε περισσότερα