Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης “Ποιείν”

Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης “Ποιείν”

Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

«Το μάτι του πατέρα μου»- Μικρή Ανθολογία

Ελένη Βακαλό

«Το μάτι του πατέρα μου»

O  πατέρας μου είχε ένα γυάλινο μάτι.

Τις Κυριακές που καθότανε σπίτι έβγαζε από την τσέπη του

κι άλλα μάτια, τα γυάλιζε με την άκρη του μανικιού του

και φώναζε τη μητέρα μου να διαλέξει. Η μητέρα μου γελούσε.

Τα πρωινά ο πατέρας μου ήταν ευχαριστημένος. Έπαιζε το μάτι

στη φούχτα του πριν το φορέση και έλεγε πως είναι ένα καλό μάτι.

Όμως εγώ δεν ήθελα να τον πιστέψω.

Έρριχνα ένα σκούρο σάλι στους ώμους μου

τάχα πως κρυώνω κι ήταν για να παραμονέψω. Στο τέλος τον είδα μια μέρα να

κλαίει. Δεν είχε καμιά διαφορά από ένα αληθινό μάτι.

Αυτό το ποίημα δεν είναι για να το διαβάσουν

όσοι δεν μ’ αγαπούνε ακόμη

κι από κείνους που δεν θα με ξέρουν

αν δεν πιστεύουνε πως υπήρξα

σαν και κείνους.

Ύστερα από την ιστορία με τον πατέρα μου,

υποψιαζόμουνα και όσους είχαν αληθινά μάτια

Διαβάστε περισσότερα
Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

« Ποιήματα για την εποχή του κορωνοϊού» (Ανθολογούνται οι: Γιάννα Τσιβελέκη, Μαρία Ιζαμπέλλα Αχιλλέως, Γιάννης Ζαφειρίου, Ελένη Βασιλείου-Αστερόσκονη)

 

Γιάννα Τζιβελέκη, Quarantine

Άνεργα τα παπούτσια
Δυσκίνητες οι αντοχές
Αναρωτιούνται οι φανοστάτες γιατί έκλεισαν τα μπαρ
Πλησίασαν οι άνθρωποι πιο κοντά στα παράθυρα τους
Ένας σκύλος βγάζει βόλτα το αφεντικό του
Του ψιθυρίζει πως όλα θα πάνε καλά
Τον καθοδηγεί
Μοιάζει με Τετάρτη η Παρασκευή
Με νύχτα η νύχτα
Το τώρα με ποτέ πριν
Δεν ξέρω κανέναν που να γλύτωσε
από τον εαυτό του
Μόνο που κάποιοι δεν το έμαθαν ακόμα
Κι ο χρόνος έχει ήδη σταματήσει
Οι τοίχοι έχουν τώρα πολλά να πουν
Κι η μοναξιά ξέμεινε από ρούχα
Κοιτάζεται κάθε φορά στον καθρέφτη
και κάθε φορά βλέπει

`
Εσένα

Διαβάστε περισσότερα
Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

“Η αγάπη για την πατρίδα στα στήθια του ποιητή” (ανθολογεί ο Δημήτριος Μουζάκης)

Η προς την πατρίδα αγάπη μου

Δεν είναι διαβατάρικο πουλί, που για μια μέρα
σχίζει τα νέφη και περνά γοργό σαν τον αγέρα,
ούτε κισσός, π’ αναίσθητος την πέτρα περιπλέκει
ούτ’ αστραπή, που σβήνεται χωρίς αστροπελέκι,
δεν είναι νεκροθάλασσα, βοή χωρίς σεισμό,
νιώθω για σε, πατρίδα μου, στα σπλάχνα χαλασμό.

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Τι είναι η πατρίδα μας;

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που ‘χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Ιωάννης Πολέμης

Διαβάστε περισσότερα
Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

«Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους»- Μνήμη Αλέξη Γρηγορόπουλου

VICTOR HUGO: DEMAIN DÈS L’AUBE (ΑΥΡΙΟ, ΤΗΝ ΑΥΓΗ…)

(Απόδοση στα ελληνικά:
Βασίλης Πανδής)

Αύριο, την αυγή, την ώρα που η γης ασπρίζει,
θα φύγω – Βλέπεις, ξέρω ότι συ με περιμένεις
Θα πάω στο δάσος, θα πάρω τα βουνά –
Δεν μπορώ πια να μένω μακριά από σένανε πολύν καιρό

Θα προχωρώ κοιτώντας μες στις σκέψεις μου,
δίχως τίποτε να βλέπω, δίχως καμιά φασαρία ν’ ακούω·
μονάχος, μεταξύ αγνώστων άγνωστος, καμπουριασμένος, με τα χέρια σταυρωμένα,
θλιμμένος – και για μένανε η μέρα θα ‘ναι νύχτα ίδια

Δε θα κοιτώ ούτε το χρυσό λυκόφως, όσο να πέσ’ η νύχτα,
ούτε τα ιστία μακριά που κατηφοράν προς το Χαρφλέρ
Και σαν θα φτάσω, στον τάφο σου απάνω θ’ απιθώσω
ένα μπουκέτο από πράσινους ιξούς και ρείκια ολάνθιστα

`

******

 Γιάννης Ευσταθιάδης, «ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΦΙΛΙΑ»

«Κιʼαν πάθω αλτσχάϊμερ και σε ξεχάσω;
Αν γεροντική άνοια μου πάρει τα λογικά και δεν σʼαναγνωρίζω;
Αν, παραπληγικός, δεν μπορώ να κρατώ στα δάχτυλα τις φωτογραφίες σου;
Αν χάσω γιά πάντα τον ύπνο μου και δεν μπορώ να σε ξαναβρίσκω στα εφήμερα ενύπνια;
Αν χάσω την ακοή και δεν μπορώ να σε συναντώ στις κοινόχρηστές μας μουσικές;
Αν τυφλωθώ και δεν σε βλέπω απέναντί μου;
Αν ακρωτηριαστώ και δεν μπορώ να σε χαϊδεύω;
Αν χάσω τα πόδια μου και δεν μπορώ να βαδίζω χιλιόμετρα στο δωμάτιο σου;
Και πιο πολύ αν τίποτα απʼόλα αυτά δεν συμβεί, αν συνηθίσω την απουσία σου, αν λησμονήσω, αν ζω και ψευτοζώ χωρίς εσένα, αν κάποια μέρα σʼαρνηθώ;

Διαβάστε περισσότερα
Διαρκής Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης "Ποιείν"

Μικρό ανθολόγιο ερωτικής ποίησης

Στο θεμέλιωμα των ερειπίων

Τα παραμύθια που σου χάρισα
μην τα διαβάζεις πριν να κοιμηθείς.
Μπορεί από μέσα τους να βγουν
δράκοι και μάγισσες
στις εντολές μου να υπακούν
ως το ταβάνι να πηδούν
ως τ’ όνειρό σου να βυθίζονται
και στα σεντόνια να χωθούν
δίπλα και μέσα σου
όσο εσύ θα ονειρεύεσαι
τον πρίγκιπα να σε φιλά-
και θα ξυπνάς, αλίμονο,
μ’ ένα σφαγμένο πετεινό
ανάμεσα στα πόδια σου.

Στο γκρέμισμα του έρωτα
θέλω γερά να είναι τα θεμέλια.

Iωάννης Ν. Κυριαζής

Διαβάστε περισσότερα