[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]

Η επιστροφή του ισόμετρου στίχου, του λεγόμενου και παραδοσιακού, είναι το αποτέλεσμα της εμμονής ενός ανθρώπου, του Ηλία Λάγιου.
Η αλήθεια είναι πως έπιασε στον ύπνο αρκετούς νέους ποιητές που δεν είχα ρίξει ματιά στον ισόμετρο στίχο. (Προσωπικά η επαφή μου με την Ισπανική λογοτεχνία μου είχε κάνει σαφές πως κάτι δεν πήγαινε καλά με το στίχο στην Ελλάδα. Ποιητές υπερρεαλιστές έγραφαν με ρίμα και σονέτα στην ισπανική χωρίς καμιά τομή, απαλά και με συνέχεια.)
Ψάχνοντας βέβαια τα της Ελλάδος κατάλαβα ότι στην πραγματικότητα η ρήξη του ελεύθερου στίχου υπήρξε η μανιεριστική συρρίκνωση ενός πολιτικού προτάγματος, που λόγω αυταρχικών κυβερνήσεων στη χώρα κατέληξε στείρα μορφικό. Ακόμη ήταν σαφές ότι η «ρήξη» της επιστροφής του ισόμετρου στίχου στο παρόν ήταν κυρίως επικοινωνιακή διαφοροποίηση και εναλλακτική στην παρακμή του σεφερικού στίχου. Πετώντας στη θάλασσα όλο τον ισόμετρο στίχο που υφέρπει στην ποίηση μετά τον πόλεμο και προσβλέποντας στην ισόμετρη ποίηση που αναγνώριζε ο ελεύθερος στίχος, το πράγμα γινόταν λίγο τραγέλαφος. Από την άλλη τα επιτεύγματα της στιχουργικής τα οποία παρέβλεψε η προσπάθεια, έκαναν τους νέους ισομέτρως στιχουργούντες νήπια που μύριζαν μεσοπόλεμο. Οι αντιδράσεις παγίωσαν τη ρήξη. Το ριμάτο ποίημα με τους ένδεκα διασκελισμούς αποδώ, τα σαμσονέτα αποκεί για το παλιό μίσος με τον εισηγητή, ελληνικά δικά, μας, στα μέτρα της φιλολογικής δημοσιότητας του διπλού λόγου, αλλά κατʼ ιδίαν και τα αντίθετα δημοσίως, που καθιέρωσαν στα μέτρα τους οι διαχειριστές της τρέχουσας δημοσιότητας.
Η δυσκολία της ρίμας παρείχε ένα χώρο, όπου ο ποιητής έπρεπε να μη στιχουργεί απλώς πρόζα αλλά να έχει ικανότητες για ανάληψη μουσικών δυσκολιών, να το πούμε έτσι. Το φαινόμενο μοιάζει λίγο με τους Δημοτικιστές. Όσο οι Δημοτικιστές ήταν και αρχαιογνώστες
το κενό δεν φαινόταν. Όταν εμφανίστηκαν χρήστες της δημοτικής χωρίς την υποδόρια επαφή με την αρχαία άρχισε η γλωσσική κατάρρευση. Το ίδιο με τους ποιητές. Όσο οι ποιητές τρέφονταν με τον ισόμετρο στίχο αφανώς η ποίησή τους ερχόταν αρματωμένη, όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες γενιές που δεν είχαν ζωντανή επαφή με τον ισόμετρο στίχο η στιχουργία κατέρρευσε.
Η πρόβλεψή μου, καταγραμμένη στο χρόνο της, πέρα από την αντίσταση που περιείχε, στο πασιφανές διαφημιστικό του εγχειρήματος, ήταν ότι το πολύ πολύ η ελληνική ποίηση ακολουθώντας αυτά που συνέβαιναν στην Ισπανική, να άνοιγε για να χωρέσει ως αποδεκτό είδος το σονέτο. Κι αυτό για δύο λόγους. Ο ένας ήταν εξωτερικός. Ως εκεί έφταναν τα όρια της παγκόσμιας ανοχής από όπου πολιτισμικά εξαρτάται η χώρα. Ο δεύτερος εσωτερικός. Το σονέτο είχε, και ακόμα έχει, περισσότερα περιθώρια ως φόρμα για να δουλευτεί πάνω του η ελληνική. Στη συμπάγεια που έχει σε άλλες λογοτεχνίες η παρουσία του από τότε που εμφανίστηκε, στη δική μας λογοτεχνία μπορούμε να μιλάμε μόνο για νησίδες .
Η εξάσκηση και η άσκηση στη μορφή του σονέτου παράγει ποίηση που ταυτόχρονα είναι κλείσιμο στο όνομά αυτού που τη γράφει, αλλά και χειρονομία ανοίγματος και προς τους άλλους σονετογράφους με τους οποίους κάποιος μπορεί να νιώθει παιγνιωδώς αλληλέγγυος. Κατά περίεργο τρόπο το στιχούργημα αυτό δημιουργεί σχέσεις μεταξύ των δημιουργών του. Η αφιερωματική παρουσία του σονέτου στην παγκόσμια γραμματεία περιέχει αναγνώριση μεταξύ σονετογράφων και αβροφροσύνες άγνωστες σε άλλες μορφές.
Το σονέτο είναι φόρμα αδούλευτη στην Ελλάδα με μεγάλα περιθώρια εξέλιξης. Θα πρόσθετα επίσης πως η διάλυση του σονέτου στη συμφορά του που επιχειρήθηκε, αντί να βάλει τέλος στα σονέτα, μάλλον θα προσαρτήσει τον συφοριασμένο και δεν θα λειτουργήσει σαν επιστροφή στην στιχουργική τάξη του παρόντος. Το σονέτο επίσης προσφέρεται στο διαβλητό θεσμό της διδασκαλίας ποίησης επειδή είναι σχεδόν το μόνο βολικό για τη διδασκαλία στιχουργικής και από τον πλέον ατάλαντο στον πλέον άμουσο.
Τελειώνοντας θέλω να επισημάνω ότι τα όσα έγραψα εδώ αποτελούν μέρος της γενεαλογίας της επανεμφάνισης του σονέτου στην επιφάνεια της λογοτεχνίας μας. Δεν συμμερίζεται ούτε τις μαξιμαλιστικές θεωρητικές κατασκευές που εξηγούν την παρουσία του, ούτε τις μινιμαλιστικές που το θέλουν ένα είδος καλλιέργειας ορχιδέας από γραμματικούς. Η στοά του Σονέτου είναι γεμάτη ακόμη μετάλλευμα και ο καθένας θα εξορύξει κατά το ταλέντο που του έδωσε η φύση του.
Ο Μπόρχες έλεγε, άλλος φίλος των σονέτων αυτός, ότι κάθε ποίημα είναι προορισμένο να καταλήξει σε ελεγεία. Το σονέτο είναι ακριβώς αυτό. Μια φόρμα επιδεκτή στο να κερδίζει χρόνο προς την ελεγεία που καταλήγει κάθε ποίημα. Ο παγκόσμια μεγάλος σονετογραφος της ελληνικής δεν έχει ακόμα φανεί. Κι είναι τόσο ωραίο να τον περιμένει κανείς.

[author] Του Σπύρου Αραβανή [/author]

Καθημερινά ξεφυτρώνουν σαν τις οικονομικές αποκαλύψεις. Go Seminars όπως τιτλοφορείται και η αντίστοιχη ιστοσελίδα, οδηγός για τα σεμινάρια ανά την επικράτεια. Πληρωμένες συνταγές υποσχόμενης επιτυχίας για όλα τα βαλάντια και για όλες τις αναβράζουσες επιθυμίες. Εκπαιδευτές ως γρήγορα manual, εκπαιδευόμενοι ως γνήσιοι καταναλωτές. Η «γνώση» να περνά χέρι σε χέρι και όχι σκέψη τη σκέψη. Διδασκόμενοι που μέσα σε μια νύχτα πλήρους επαγγελματικής κατάρρευσης έγιναν διδάσκοντες μεταλαμπαδεύοντας κάτι που οι ίδιοι δεν απέκτησαν ποτέ. Γιατί δεν ήταν. Κι όμως αυτό δεν είναι το πιο παράλογο της υπόθεσης. Το πλέον παράλογο είναι το ίδιο το σεμιναριακό αντικείμενο και η προοπτική του. Όσο λιγοστεύουν τα αντικείμενα τόσο πληθαίνουν τα σεμινάριά τους. Μάλλον οικοδομούνε το μέλλον! Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

 
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ: Εκπαιδευτές, άνθρωποι με μισό μυθιστόρημα και με αμέτρητους κριτικούς επαίνους. Σαν τους παιδοψυχολόγους με τις επιστημονικές συμβουλες ανατροφής παιδιών προς τους γονείς όντας οι ίδιοι άκληροι. «Το άσπρο χαρτί όμως σκληρός καθρέπτης. Επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν»... Μαθητές διψασμένοι για γραφή χωρίς όμως πρώτα την ιδιωτική ανάγνωση. Χωρίς τη σιωπή της αναζήτησης και το βρόγχο της έμπνευσης. Και η γραφή ως μάθηση σε ένα χώρο που η κυκλοφορία του βιβλίου δεν εξαρτάται από την έγκριση του εκδότη -άρα από την δημιουργική έμπνευση…- αλλά από την τσέπη του υποψήφιου συγγραφέα…

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ: «Μάθε τα μυστικά του ραδιοφώνου» μέσα σε μια ραδιοφωνική πραγματικότητα χωρίς ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Εδώ η γνώση ως πολυτέλεια, ή για να το πω καλύτερα, ως μια ανάμνηση αλλοτινών εποχών. Προετοιμασία όμως για ένα πο ευοίωνο μέλλον; Πολύ ρομαντικό ως ιδέα. Πολύ εξευγενισμένο ως χειρονομία. Με απλά λόγια παράδειγμα σεμιναρίου ανευ έμπρακτης εφαρμογής. Εξαιρώ την προοπτική του διαδικτυακού ραδιοφώνου μέχρι το όραμα να γίνει επαγγελματικό. Χωρίς εισαγωγικά.

 
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ MARKETING: «Πούλα έξυπνα το προιόν σου, γίνε καλός διαφημιστής» σε μια διαφημιστική πραγματικότητα βαλτωμένη. Επίσης ως υπόσχεση, ως τροφοδοσία για ένα καλύτερο ξημέρωμα. Τρεις απλές ερωτήσεις όμως μπορουν να γκρεμίσουν το οικοδόμημα του εκπαιδευτή: «Εσύ πού δουλεύεις; Τι προωθείς; Πόσα κερδίζεις;». Και η απάντηση: «Εφαρμόζω τη θεωρία στην πράξη. Πείθοντάς σε να είσαι εδώ…». Ενώ το παρόν είναι αλλού. Δεκτόν!

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ: Πιθανόν για ανεύρεση δουλειάς στην Τουρκία και στα σήριάλ της..

 
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ: Λογικά απευθύνεται σε Ελβετούς αφού γίνεται και εξ αποστάσεως.

 
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»: «Απευθύνεται σε όποιον επιθυμεί να εξασφαλίσει μέσω συνέντευξης την ενδεχόμενη πρόσληψή του». Μέσα, δηλαδή, σε μια πρόταση δύο έννοιες εξορισμένες από το καθημερινό μας λεξιλόγιο: «εξασφάλιση θέσης μέσω ..συνέντευξης» και «ενδεχόμενη πρόσληψη»…

Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Όση και η έμπνευση των τυχάρπαστων για ανεύρεση πόρων. Όση και η αφέλεια και η ματαιοδοξία των εκπαιδευομένων. Τα σεμινάρια κατεδαφίζουν ό,τι άφησε όρθιο η επίσημη εκπαίδευση. Και εξαιρέσεις; Ασφαλώς και υπάρχουν. Για αυτό «Προσοχή στις απομιμήσεις»!

A’ Δημοσίευση: http://bibliotheque.gr/?p=14601

********************************
Ο Σπύρος Αραβανής γεννήθηκε το 1979 στον Πειραιά. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (Πανεπιστήμιο ΑΘηνών). (Συν)εργάζεται ως δημοσιογράφος και έχει εκδώσει δύο βιβλία ποίησης. Περισσότερα εδώ: http://www.poiein.gr/odhynio-anaaaitho

[author] Του Δημητρίου Μουζάκη [/author]

Συχνά μιλούμε έχοντας την αίσθηση ότι δεν αποδίδουμε την αλήθεια, μόνο και μόνο επειδή αδυνατούμε να μιλήσουμε αλλιώς. Λέμε, για παράδειγμα, ότι πίστη σε μία πολιτισμένη και δημοκρατική κοινωνία σημαίνει προσήλωση στο νόμο και αναγνώριση της αποκλειστικότητας της περιφρούρησής του στα όργανα της τάξεως. Καλώς λέμε μεν, μα κι ένα δωδεκάχρονο πιτσιρίκι αντιλαμβάνεται την ηθική ουσία, την αυτοθυσία και το καλό στο Σκοτεινό Ιππότη που βλέπει στον κινηματογράφο, μολονότι η δράση του μασκοφόρου εκδικητή κινείται εκτός νόμου και πολιτισμένων, δημοκρατικών διαδικασιών.

Φυσικά δεν ανακαλύπτω την πυρίτιδα. Η φιλοσοφία έχει εξετάσει συστηματικά την ποιότητα και τη φύση αυτής της αντίφασης˙ εγώ ενδιαφέρομαι να ασχοληθώ μʼ ένα συγκεκριμένο πλοκάμι της. Λέμε, λοιπόν, ότι ο ποιητής έχει προνόμιο έκφρασης, όχι βίωσης. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Κατʼ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι ορθώς το θέτουμε έτσι. Αλίμονο αν ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου πιστώνοντας στον ποιητή προνόμιο βίωσης. Ο ελλοχεύων υποκειμενισμός, η λογοτεχνική αυταρέσκεια, η εσφαλμένη γενίκευση θα καταστρέψουν κάθε απόπειρα άρσης της προτάσεως που περιχαρακώνει τη λογοτεχνική επιτυχία στις δονήσεις ρίγους που επάγουν τα όμορφα λόγια στους αναγνώστες τους.

Ο ποιητής, όμως, το ξέρουμε καλά, δεν κινείται ανάμεσα στους ανθρώπους ως κάποιος που χρησιμοποιεί τις λέξεις όπως ο τεχνίτης χρησιμοποιεί το αλφάδι του. Η συναισθηματική και διανοητική κατάσταση που η ποίηση προϋποθέτει ξεφεύγει κατά πολύ από την επιδέξια εφαρμογή μιας τεχνικής ή τη δυνατότητα αποπεράτωσης μιας απαιτητικής έστω εργασίας. Για να παραφράσω τον Λεοντάρη, η ποίηση συμβαίνει. Η ποίηση συμβαίνει πάνω στη γυναίκα που ο ποιητής αγγίζει. Η ποίηση συμβαίνει πίσω από τα γεγονότα που διαθλώνται και αναλύονται στο μυαλό του ποιητή. Η ποίηση συμβαίνει μέσα στις ταξιανθίες που ο ποιητής επιστρατεύει για να παράγει το μέλι του. Η ποίηση συμβαίνει γύρω από τις μυρωδιές που τυχαία συναντούν τον οσφρητικό βλεννογόνο του ποιητή. Η διεργασία αυτή είναι τρομακτική μα τρομακτικό είναι και το ταυτόχρονο αίτημα της προσφοράς μιας νέας οπτικής του κόσμου, του Θεού, του πόνου και του μέλλοντος. Η ζωή του ποιητή είναι γεμάτη από την υποχρέωση της υποδούλωσης και της ισχνότερης καθημερινής παράστασης στην ανθρώπινη εξύψωση. Το σώμα του ποιητή είναι ο χώρος εντός του οποίου διυλίζονται, αποδομούνται, ανασυνδυάζονται και ανασυνθέτονται τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι εικόνες, η ιστορία.

Βεβαίως, εσύ που τον συνάντησες, του ζήτησες να σου γράψει μία εργασία, μια διαφημιστική ατάκα, μια έκθεση για το παιδί σου που πάει στο σχολείο ή έναν τίτλο για το θέμα που κλήθηκες να αναπτύξεις- και πήγες παρακάτω. Η ποίηση δε σε άγγιξε, σε άφησε να ξύνεις το δόντι σου με ένα μαργαριτάρι, να νομίζεις ότι όλα είναι μια εξυπηρέτηση ή μια φτωχή κι απλούστατη, αναλώσιμη κλίση.

Όμως αυτό που δεν καταλαβαίνεις δεν είναι τα όμορφα λόγια.

*********************

Ο Δημήτριος Γ. Μουζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Βιολογία και Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Πατρών, από το οποίο έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Οικολογία-Διαχείριση και Προστασία του Φυσικού Περιβάλλοντος. Έχει εκδώσει τα βιβλία ποίησης Η Αδελφότητα της Θλίψης (Δωδώνη, 2006), Υδροβάτης (Δωδώνη, 2007), Αυτάρεσκη Σιωπή (Ενδυμίων, 2009) και Βρουξιστής (Σιδόντας, 2011).

[author] Του Βαγγέλη Ιντζίδη [/author]

Κάθε μορφή ελέγχου αφού πρώτα δαιμονοποιήσει τη διαφορά την εξαγνίσει με τον τακτισμό μιας τελετουργίας. Η διάκριση της τελετουργίας θεμελιώνεται σε ένα “κριτήριο”. Θα επιτραπεί στο δαίμονα της διαφοράς να επιβιώσει προς όφελος της δικής μας λύτρωσης ή θα τον αφανίσουμε παίρνοντας εμείς τη θέση του; Αν δαιμονοποιήθηκαν οι Εβραίοι στο ΄Αουσβιτς, τη θέση του δαίμονα πήραν οι ναζιστές. Αν δαιμονοποιείται το ΄Αλλο τότε το Άλλο επανέρχεται δαιμομονοποιημένο με όλη τη φρίκη της παρενδυμασίας. Για αυτό δαιμονοποιούμε τους άλλους, μορφές ή σκιές του ΄Αλλου. ΄Εχουμε ανάγκη να μορφοποιήσουμε ως Δίκαιον το παράλογο των παρορμήσεών μας. Χρησιμοποιούμε το ΄Αλλο, κάθε διαφορά, για να αιτιολογήσουμε μέσα μας το αναίτιο της παρόρμησής μας, που ως αναίτια ψάχνει μια διαστροφική εκλογίκευση προκειμένου να μην βυθιστούμε στον τρόμο της αβύσσου. Αλλά το ΄Αλλο ως καθρέφτης μας πισογυρίζει τον τρόμο του αναίτιου που μας κυριεύει. Απαιτεί από εμάς να διαγνώσουμε το εντός μας αίτιο και να βιώσουμε τον πόνο του δικού μας τραύματος, του μόνου βιώματος που θα μας προσδώσει τη μορφή μας, τη λύτρωσή μας και την πραγματική μας άμυνα απέναντι στο φαινόμενο του θανάτου κάθε ζωής. Από μια τέτοια οπτική, είναι η επιλογή μας που θα σημάνει την καταστροφή ή τελικά τη σωτηρία μας. Θα πάρουμε τη θέση του δαίμονα για να απαλλαγούμε από κάθε τρόμο μέσω της δαιμονοποίησης ή θα αναγνωρίσουμε το ΄Αλλο εντός μας; Την μικρή διαφορά με τις μεγάλες συνέπειες; Τι επιλέγουμε; Να αναδείξουμε τον φασιστικό λόγο στο πρόσωπο και το λόγο της ψυχοπαθολογίας των ναζιστών ή να τον αναγνωρίσουμε εντός μας; Στην πρώτη περίπτωση ασχολούμεθα με τους εγκληματίες ρατσιστές και μόνον. Στη δεύτερη περίπτωση αναλαμβάνουμε την ευθύνη της κοινωνικής παθολογίας που τους αναδεικνύει ως τέτοιους ενώ είναι όπως ακριβώς είμαστε και εμείς. ΄Ανθρωποι και όχι δαίμονες. Μια άλλη κοινωνική οργάνωση της αλληλεπίδρασης είναι εφικτή. Γιατί η κοινωνία είναι αλληλεπίδραση (είτε με τη μορφή σύγκρουσης είτε με τη μορφή συναίνεσης). Και η δαιμονοποίηση είναι ένα προσωρινό παυσίλυπον για τον πόνο της ίδιας της ζωής. Ακριβώς όπως και με κάθε εξάρτηση. Λοιπόν θα απεξαρτηθούμε και πώς από κάθε εξάρτηση; Γιατί η δαιμονοποίηση είναι μια νόμιμη εξάρτηση που καθιστά την ανομία λογική. Ενώ πρόκειται για την απώλεια κάθε ταυτότητας. Την ανυπαρξία που θα υπάρχει ως μηχανή. Δίχως συνείδηση. Δίχως αυτή την όραση που οραματίστηκαν οι ποιητές και οι κήποι, που ως κήποι ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ.

Στη δισκοθήκη του Καρλ Μαρξ\
(Βαγγέλης Ιντζίδης, 2013)
Ο δαίμων του εξαγνισμού !

******

Ο Βαγγέλης Ιντζίδης είναι εκπαιδευτικός γλωσσολόγος. ΄Εχει εκδώσει δύο ποιητικές συνθέσεις στις εκδόσεις Γαβριηλίδη, Χαιρετισμούς από την Ελλάδα και Η Βιογραφία του Χρόνου.Η δισκοθήκη του Καρλ Μαρξ είναι ένα σχέδιο σε εξέλιξη αποτυπώνοντας σημεία και τέρατα των καιρών.

[author] Του Τάσου Μελίτη [/author]

Χθες, περπατώντας στην Κυψέλη, στάθηκα στις βιτρίνες ενός παλαιοπωλείου. Δεν είναι εδώ και καιρό πραγματικό παλαιοπωλείο, μιας και τα προϊόντα του είναι σε σχέδια άλλων εποχών, αλλά κατασκευασμένα στις μέρες μας. Δεν είχα χρήματα να αγοράσω κάτι το τεχνητώς παλαιόν κι έκανα να προσπεράσω.
Γύρισα όμως τρέχοντας. Είχα δεί πάνω σε μιά μπερζέρα ένα βιβλίο πολύ ενδιαφέρον. Το είχα χάσει σε κάποια μετακόμιση. Βιβλίο εξαντλημένο απο χρόνια και με τον συγγραφέα του να έχει εγκαταλείψει πιά τον δύσκολο κόσμο μας. Προ καιρού ένας παλαιοβιβλιοπώλης μου είχε ζητήσει ένα απίστευτο ποσόν για να μου το προμηθεύσει. Ευκαιρία να το αγοράσω, σκέφτηκα. Για να δούμε, πόσο θα μου το αφήσει η εμπόρισσα.
Μπήκα στο μαγαζί και στάθηκα μπροστά στο ταμείο. Η κυρία σκούπιζε προσεκτικά κάτι γυάλινα πουλιά – ήταν Βοημίας άραγε; Σήκωσε τα αθώα της μάτια και με ρώτησε τι ήθελα. Της είπα. Κούνησε το κεφάλι της δεξιά-αριστερά. Λυπόταν, αλλά το βιβλίο δεν ήταν για πούλημα. Το διάβαζε ξανά και ξανά, μου είπε. Το αγαπούσε όσο κανένα άλλο.
Ας προσέτρεχα στα παλαιοβιβλιοπωλεία.
Στενοχωρήθηκα αφάνταστα. Αλλά, με τα βιβλία συμβαίνει όπως με τις ωραίες γυναίκες. Αν δείς μία και σου αρέσει, δεν είναι σίγουρο ότι θα την πάρεις μαζί σου, για να την διαβάσεις με την ησυχία σου στο σπίτι!
Τέλος πάντων, το βιβλίο είναι μια ευφυής και ευχάριστη συνάμα παρουσίαση της Επικούρειας θεώρησης για τη ζωή. Γραμμένο από τον μακαρίτη Χάρη Λύτα, έχει τον τίτλο Λάθε βιώσας. Απο τις εκδόσεις Κέδρος.
Και, καλά, θα με ρωτήσετε! Τι σχέση έχει το βιβλίο αυτό με τον χαρακτήρα της στήλης “ΕΠΙΚΑΙΡΑ”;
Έχει, ισχυρίζομαι! Γιατί οι σκληρές συνθήκες της ζωής μας αυτή την περίοδο
ζητούν διέξοδο και καταφυγή και στην φιλοσοφία. Και ποιός μπορεί εύκολα
να ισχυριστεί ότι η Επικούρεια φιλοσοφία δεν μπορεί να προσφέρει στις μέρες μας ένα ανοικτό παράθυρο στην ελπίδα;

********************

Ο Τάσος Μελίτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Έχει κυκλοφορήσει έως τώρα δύο συλλογές διηγημάτων. Η πρώτη έχει τίτλο “Παπαλάμπραινα by Gibson” και κυκλοφόρησε το Δεκέμβρη του 2009 απο τις εκδόσεις Οσελότος. Η δεύτερη έχει τίτλο “Το κέρασμα που άργησε” και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2012 απο τις εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ / Βασίλης Χατζηιακώβου.