[author]Του Σωτήρη Παστάκα [/author]

«Η Ιταλία βρίσκεται στο έτος 1787» μου είπε ο συνομιλητής μου στο τραπέζι, «δύο ακριβώς χρόνια πριν από την επανάσταση». Καθόμασταν στο περίφημο εστιατόριο «του Τσίτσιο», στην Μπόκα ντι Μάγκρα, με φόντο την απέραντη μαρίνα με τα σκάφη αναψυχής της δεξιάς όχθης του ποταμού λίγο πριν εκβάλλει στην Αδριατική θάλασσα, στον Κόλπο των Ποιητών, μετά την εκδήλωση για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Βιτόριο Σερένι. Ρωτούσα να μάθω – είχαμε πλέον περάσει στις γκράπες –, να καταλάβω για πολλοστή φορά ποια είναι η πολιτική κατάσταση στην Ιταλία.
Την Ιταλία δεν μπορείς να την καταλάβεις παρά μόνο αν τη δεις σαν ένα πρόσφορο έδαφος για πολιτικούς πειραματισμούς: από την εποχή του Μακιαβέλι και μετά, η Ιταλία αναδείχθηκε σε χώρα που πειραματίζεται συνεχώς πάνω στο πολίτευμα της δημοκρατίας. Ο Γκαριμπάλντι, ο Μουσολίνι, ο Αντόνιο Γκράμσι, οι κυβερνήσεις συνεργασίας στη δεκαετία του ʼ60, ο Τρίτος Δρόμος του Μπερλινγκουέρ και ο Ιστορικός Συμβιβασμός του Άλντο Μόρο στη δεκαετία του ʼ70, η «τηλεκρατία» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι από τη δεκαετία του ʼ80 έως τις μέρες μας… με την κυβέρνηση συνασπισμού της Δεξιάς με την Αριστερά. Πάντα οι πολιτικές εξελίξεις σʼ αυτή τη χώρα με άφηναν άφωνο και μόνο με τη βοήθεια των φίλων έβγαζα κάποια άκρη, όπως τώρα π.χ. με τα λόγια του Πιέρο.
Στο έτος 1787 βρίσκεται, λοιπόν, η Ιταλία και δεν πρόκειται περί ευφημισμού έπειτα από άφθονη ροή Βερμεντίνου οίνου και πικρής γκράπας: ο πρώην κεντροδεξιός υπουργός Πολιτισμού Σάντρο Μπόντι δήλωσε επίσημα πως «ή η πολιτική είναι σε θέση να βρει κάποιες λύσεις, ικανές να αποκαταστήσουν τη φυσιολογική ισορροπία ανάμεσα στις διάφορες θεσμοθετημένες εξουσίες, ή η Ιταλία κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια μορφή εμφυλίου πολέμου, η έκβαση του οποίου είναι για όλους άγνωστη». Ξεχάστε τις νεανικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Η επόμενη επανάσταση θα γίνει από τους παππούληδες της τρίτης ηλικίας.

Πρώτη Δημοσίευση το ποντίκι

[author] Του Ηρακλή Κακαβάνη [/author]

Το «Ποιείν» είναι διαδικτυακό περιοδικό – ιστοσελίδα για ποιήματα, ποιητές και ποίηση. Εκδίδει το ετήσιο περιοδικό «Αλμανάκ» που είναι συλλογές με τις καλύτερες δημοσιεύσεις της κάθε χρονιάς της διαδικτυακής Επιθεώρησης. Χτες παρουσιάστηκε το «Αλμανακ 2012» που φιλοξενεί συνέντευξή μου με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Ο Αγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιήματα». Είναι μια συνέντευξη χρήσιμη στη βιβλιογραφία για τον Κώστα Βάρναλη, αφού με τις ερωτήσεις του Σπύρου Αραβανή θίγονται σημαντικές και άγνωστες πλευρές του βαρναλικού έργου.
Το «Αλμανακ» παρουσίασαν οι συνεκδότες Σωτήρης Παστάκας και Σπύρος Αραβανής. Ο Σπύρος Αραβανής μίλησε για τους ανθρώπους που καθημερινά βρίσκονται δίπλα στο «Ποιείν» ενώ ο Σωτήρης Παστάκας αναφέρθηκε στους ανθρώπους που καλλιεργούν την ποιητική τέχνη, στους χομπίστες ποιητές και στο ρόλο του «Ποιείν» που του δίνει βήμα έκφρασης, μετά από μια αξιολόγηση βέβαια του ποιητικού υλικού που λαμβάνει. Είπε χαρακτηριστικά ότι μόνο από τους εκδοτικούς οίκους που εκδίδουν ποιητικές συλλογές λαμβάνει το «Ποιείν» έξι έως 12 βιβλία μηνιαίως. Θα συμπληρώναμε εμείς ότι οι περισσότερες από αυτές είναι με χρηματοδότηση των ίδιων των ποιητών/«ποιητών». Βέβαια ο Σωτήρης είπε και συμφωνούμε μαζί του ότι είναι ωραίο χόμπι να ασχολείται κανείς με την ποίηση και προτιμά να ξοδεύει κανείς χρήματα για να εκδώσει μια ποιητική συλλογή παρά, για να αγοράσει σφαίρες ώστε να πάει για κυνήγι.
Χωρίς να είμαι προετοιμασμένος ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα των εκδοτών και είπα δύο σκέψεις τις οποίες εμπλουτισμένες τις βάζω τώρα στο χαρτί.
Πάντα στην Ελλάδα είχαμε πληθωρισμό ποιητών. Οι ποιητικές δοκιμές και προσπάθειες, ακόμα και οι στιχηρές ανοησίες που έφταναν στα δημοσιογραφικά γραφεία και στα περιοδικά, ήταν πάρα πολλές. Μελετώντας κανείς περιοδικά και εφημερίδες θα βρει πάρα πολλές σχετικές αναφορές. Υπάρχει ένα σχετικό επεισόδιο που διηγείται στον «Κονταρομάχο» ο Μ. Λουντέμης μεταξύ αυτού και του Κώστα Βαρναλη. Μια μέρα πηγαίνει να τον συναντήσει στην εφημερίδα:
`

«Ηταν όμως κάπως αργά και κείνη την δρα κατέβαινε. Ήταν φορτωμένος με καμιά εικοσαριά τόμους ποιητικές συλλογές. Στην πραγματικότητα, ήταν όλες δοκιμές, εξορμήσεις νέων στιχουργιών, νεοσσών (…).
Ζεματάει μου λέει. Δεν πάμε για κανένα κατοσταράικι να δροσιστούμε (…).
Και δεν πάμε; του λέω. Άλλα δος μου πρώτα το μισό σου βάρος.
Τ’ ανακάλυψε ξαφνικά και… αποφάσισε νά θυμώσει. Και -πώς τα κατάφερε;- θύμωσε για καλά.
Συλλογή ʽʼΣυλλογώνʼʼ κάνεις; τον ρώτησα.
Τι θ’ απογίνω εγώ μ’ αυτούς τούς… φορτοεκφορτωτές της ποίησης, μπορείς να μου πεις; Δεν αδειάζω ούτε να γράψω ούτε να πιω ένα ποτήρι. Νάστελναν τουλάχιστον τα βιβλία τους στο σπίτι. Θα γλίτωνα τη μεταφορά. Αλλά αυτοί τα στέλνουν στην εφημερίδα.
Δεν ξέρεις… του λέω. Δεν πρέπει να τους ξεμπροστιάζεις έτσι αναπολόγητους. Μπορεί ανάμεσα σ’ αυτούς νάναι και καμιά μεγάλη δόξα.
Να μου επιτρέψεις ν’ αμφιβάλω. Για κοίτα… Μούδειξε την στοίβα των βιβλίων. Μπορείς να ξεφυλλίσεις κανέναν απ’ αυτούς τους φρόνιμους τόμους των στίχων; (Δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί τους έλεγε «φρόνιμους»)… Ξεφύλλα… Και θα δεις.
— Ε, τι είναι;
Δεν τους βλέπεις; Ογκοι άσπρου χαρτιού με ελαφρά ίχνη τυπογραφικών στοιχείων. Τι να τους πεις τώρα! Τι πρεμούρα είνʼ αυτή βρε παιδί; Δε σου λέω; Και μείς ʽʼμεγαλοφυίεςʼʼ ήμασταν στην ηλικία τους άλλα είχαμε και λιγάκι υπομονή. Αυτοί μόλις σκαρώσουν καναδυό τετράστιχα τρέχουν να τα τυπώσουν για να μην τύχει και χάσουν το βαπόρι της αθανασίας. Χμ. Δεν ξέρουν ότι το βαπόρι σαλπάρει μετά θάνατον. Ο ποιητής αγαπητέ… Ο ποιητής… (…)
Ο ποιητής λοιπόν – δε θα ξανασταματήσω – ο ποιητής είναι κλώσα, δεν είναι κότα!
— Δηλαδή;
— Δηλαδή δεν τρέχει με το πρώτο αυγό που γεννάει να το κάνει πουλί. Τα μαζεύει πρώτα, τα κλωσάει, συμπληρώνει τα ʽʼτέρμεναʼʼ… Κι υστέρα βγαίνει στην αυλή και τα διαλαλεί. Τώρα τόχει το δικαίωμα. Εγινε ποιήτρια. Εβγαλε έναν τόμο πουλάκια».
`

Αυτή η σκηνή σκιαγραφεί την κατάσταση και χτες και σήμερα.
Εκτός από τον πληθωρισμό των ποιητών είχαμε και έχουμε υπερβολικά μεγάλο αριθμό λογοτεχνικών περιοδικών. Πανελλήνιας αλλά και τοπικής εμβέλειας. Δυσανάλογο με τον πληθυσμό. Περιοδικά με σημαντικά προσφορά στα Γράμματα και άλλα που απλώς υπήρξαν. Να θυμηθούμε το «Νουμά», την «Αναγέννηση», την «Εστία», τα «Νέα Γράμματα», τα «Ελεύθερα Γράμματα», την «Επιθεώρηση Τέχνης» κλπ. περιοδικά με διευθυντές και συνεργάτες ανθρώπους με σημαντική προσφορά στα Γράμματα.
Σήμερα, στην εποχή του διαδικτύου εκτός από τα πολλά έντυπα περιοδικά έχουμε και ένα πολύ μεγάλο αριθμό λογοτεχνικών σελίδων. Οργανωμένες, έχουν δηλαδή αντίστοιχη συγκρότηση με αυτή των έντυπων περιοδικών, είτε ατομικές σελίδες ανθρώπων που φιλοδοξούν να συνεισφέρουν στο Πνεύμα.
Ένα σύγχρονο λογοτεχνικό μέσο συγκροτημένο με άτυπη πολυθεματική Συντακτική ομάδα, ευρεία ποιητική θεματολογία, πρωτοτυπία και αξιόλογο ποιητικό υλικό είναι το «Ποιείν». Ισως κάποια στιγμή να μπορεί να περηφανευτεί ότι φιλοξένησε το πρώτο ποίημα του τάδε γνωστού ποιητή.
`

Όλα αυτά τα μέσα λαμβάνουν ποιητικό υλικό προς δημοσίευση. Είναι λογικό και θεμιτό, αυτός που γράφει κάτι να θέλει να το κοινωνήσει στου άλλους. Να το θέσει στην κρίση ειδικών/«ειδικών». Εδώ είναι και το κλειδί. Η ικανότητα του μέσου να αξιολογήσει το ποιητικό υλικό που λαμβάνει. Τα ποιήματα που θα δημοσιευτούν να πληρούν κάποιες προϋποθέσεις. Ο αποστολέας να έχει μια δυνατότητα. Η αλήθεια είναι ότι η δημοσίευση λειτουργεί ενισχυτικά. Σαν το τραμπολίνο. Είναι χρήσιμη διαδικασία στην εξελεγκτική πορεία του φέρελπι ποιητή. Μια άλλη αλήθεια είναι ότι περισσότερη τύχη είχε ο χρυσοθήρας την εποχή του Φαρ Ουέστ να βρει χρυσάφι παρά να παραλάβει ένα περιοδικό ώριμο ποιητικό υλικό.
Ένα παράδειγμά γα το πώς λειτουργεί η δημοσίευση στην ψυχολογία του νέου ποιητή είναι αυτό του Βάρναλη στην πρώτη του ποιητική εμφάνιση στα 1904. Το αφηγείται ο ίδιος στα «Φιλολογικα Απομνημονεύματα»:
`

«Ένα χρόνο αργότερα έστειλα δέκα ποιήματά μου καινούρια στο ʽʼΝουμάʼʼ. Άλλα καυδιανά δίκρανα για το ποιητικό μου μέλλον! Θα τα δημοσίευε άραγες ο γερο-Ταγκόπουλος, αυτός ο τρομερός άνθρωπος με την αστείρευτη ειρωνεία, ή θα με έπαιρνε στο ψιλό στα… ʽʼψιλάʼʼ σημειώματα του περιοδικού του, όπως έκαμνε για τόσους άλλους νέους και παλιούς;
Σε λίγες μέρες κι ύστερα από πολλήν αγωνία πήρα ένα δελτάριό του. Μου έγραφε με τα γνωστά του ορνιθοσκαλίσματα πως τα ποιήματά μου του αρέσανε και θα δημοσιευτούνε. «Αρέσανε και του Παλαμά», μου πρόσθετε.
Ποιος με κρατούσε πια! Άρχιζε η… δόξα. Και μάλιστα ανάγγειλε ο «Νουμάς» πως στο άλλο του φύλλο θα παρουσιάσει δυο καινούριους ποιητές. Ο άλλος ήτανε ο Ηλίας Βουτιερίδης».
`

Ένα άλλο παράδειγμα το αντλώ από το αριστερό περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» που εκδιδόταν μετά την Κατοχή. Ξεφυλλίζοντας το περιοδικό, κάπου στα 1946 αν θυμάμαι καλά, στη στήλη «Αλληλογραφία» υπάρχει μια απάντηση του περιοδικού προς τον 20ετή τότε Μίκη Θεοδωράκη που μάλλον είχε στείλει κάποιους στίχους του. Του έλεγε πως είναι μεν αξιόλογη η προσπάθεια του αλλά θέλει δουλειά ακόμη. Πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο.
`

Τέλος επειδή έγινε αναφορά από άλλον ομιλητή στο ρόλο των λογοτεχνικών περιοδικών σήμερα. Όπως είπα και πριν λογοτεχνικά περιοδικά υπήρχαν όλο τον προηγούμενο αιώνα, και μάλιστα αξιόλογα. Η επιβίωση τους εξαρτιόνταν από την ποιότητα του περιεχομένου. Προβλήματα οικονομικά στην έκδοση τους είχαν και μάλιστα πολλά. Σήμερα προέκυψε η διαφήμιση. Η βιωσιμότητα συνδέθηκε με το κομμάτι από την πίτα της διαφήμισης. Και για να είναι μεγάλο το κομμάτι της πίτας τα περιοδικά γίναν «προθήκες» των εκδοτικών οίκων (ευτυχώς όχι όλα). Η ποιότητα της ύλης (π.χ. εκλαΐκευση και όχι ελιτισμός, αγκάλιασμα της λογοτεχνικής παραγωγής) είναι ή πρέπει να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα. Παραδειγματικά και τελείως πρόχειρα θα μπορούσα να υποδείξω κάποια λογοτεχνικά έργα που η ποιότητα τους θα τα δώσει μία θέση στις μελλοντικές ανθολογίες αλλά δεν υπάρχει καμιά αναφορά γιʼ αυτά στα λογοτεχνικά περιοδικά. Μπορώ να υποδείξω πολύ περισσότερα έργα που καμιά λογοτεχνική αξία έχουν κι όμως φιλοξενήθηκαν. Αυτό όμως είναι μια άλλη κουβέντα.

`

**********

Ο Ηρακλής Κακαβάνης γεννήθηκε το 1966 στη Γαλανόβρυση Ελασσόνας, νομού Λάρισας. Σπούδασε φιλολογία και από το ’91 εργάζεται ως διορθωτής στην εφημερίδα “Ριζοσπάστης”. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ. Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την επιμέλεια εκδόσεων. Είναι συγγραφέας του βιβλίου “Ο δαίμων του τυπογραφείου”, εκδόσεις “Προσκήνιο”, 2008. Είχε τη φιλολογική επιμέλεια και έγραψε το εισαγωγικό σημείωµα στο Λεύκωμα “Ομήρου Ιλιάδα, 21 Λιθογραφίες το Henri Motte“, εκδόσεις “Τυποεκδοτική”, 2008. Το 2012 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εντός το βιβλίο-μελέτη του «Ο Αγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιήματα».

[author]Του Σπύρου Αραβανή [/author]

`

«Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους»*. Ούτε αυτή για την οποία πάλεψε και δολοφονήθηκε. Ούτε αυτή που τον σκότωσε. Και ασφαλώς ούτε αυτή που «όπλισε» το χέρι του «αθώου» «φωτογράφου», που πούλησε τη φωτογραφία μαζί με τη ψυχή του στο διάβολο των αζήτητων 5,5 εκατομμυρίων ευρώ και στους χιλιάδες αναγνώστες του που «σοκαρίστηκαν».

Οι συνεκτικοί μας δεσμοί, το πιστεύω, πλέον, ακράδαντα, είναι μόνο οι «μικρές» μας, δικές μας ώρες. Τα σύνορά μας είναι μόνο οι «οικείοι» μας που ψάχνουν για ταυτότητα μέσα σε αυτή την πραγματικότητα. Τα σύνορά μας είναι οι λέξεις μας και όχι η γλώσσα μας. Οι ιδέες μας και όχι η ιδεολογία μας. Οι «θεοί» μας και όχι ο Θεός μας. Πατρίδα ονομάζεται πλέον η πιο απόκοσμη εξορία. Χάρισμά σας οι όροι. Δικά σας τα άκρα. Μονάχα μια προσευχή κάθε βράδυ:

Να με φυλάς από τους Έλληνες
Κράτος εν κράτει η βλακεία
Στο φως του ήλιου ανομία
Σκοταδισμός πλάι στις καμέλιες

Να με φυλάς απ΄ την πατρίδα μου
Η πιο απόμακρη εξορία
Μία απέραντη επαρχία
Ο μαύρος κύκνος και η Λήδα μου

Να με φυλάς απ΄ την Ελλάδα μου
Να αντέξω αυτή την υστερία
Μέχρι να βρω ισορροπία
Στον Όλυμπο και τον Καιάδα μου

`

* Πάνω από την πρωτοσέλιδη φωτογραφία του ψυχορραγούντoς Παύλου διαφημίζεται η ταινία «Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους». Η καλύτερη εκδίκηση έστω και με τον πιο διεστραμμένο τρόπο.

[author]Του Ισαάκ Σούση [/author]

«Εξαιτίας της Ελευθεροτυπίας έχει καταστραφεί η ζωή 850 εργαζομένων, οι περισσότεροι των οποίων παραμένουν άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι ή…ή…. Μας δουλεύετε; Λίγη τσίπα δεν υπάρχει πιά…Κάποιος φταίει για τους ανέργους, πρωτίστως οι έχοντες κεφάλαια στο σεντούκι τους τα οποία δεν θέλουν να ρίξουν για την εξυγίανση των επιχειρήσεων τους. »

Aπό επιστολή του απολυμένου από την Ελευθεροτυπία αρθρογράφου στα θέματα οικονομίας, Μωυσή Λίτση.

Με πρωτοσέλιδο στο πνεύμα των «καλών εποχών» της ψυχεδελικής συνθηματολογικής εμφάνισης του αστικού προοδευτικού τύπου εμφανίστηκε σήμερα η Ελευθεροτυπια, οι παλιότεροι θυμάστε αυτά τα ξέχειλα συναισθηματισμού πρωτοσέλιδα, εποχής Φιντανίδη κ.λ.π. Στην επανεκδοση της δεν παρέλειψε να εισάγει στήλη ειδικά για τους ανέργους που μπορούν να ξεθυμαίνουν στέλνοντας τις εμπειρίες και τα λογοτεχνήματα που τυχόν τους προσκύπτουν. Όμως κι αν δεν αλλάζει ο κόσμος, αλλάζει η αντίληψη αυτών που τον ζούνε. Ακόμα όσοι διανύουν τα πρώτα στάδια της πολιτικοποιησής τους ή όσοι μένουν πεισματικά σε αυτά θα παίρνουν ή θα διαβάζουν στο ηλεκτρονικό της site την Ελευθεροτυπία ή κάτι ανάλογο. Ακόμα οι της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και οι παραπέρα θα ρίχνουν κλεφτές ματιές ενημέρωσης για το αν υπάρχει μερίδα του αστικού τύπου που να μην τους δαιμονοποιεί και να τους αντιμετωπίζει σαν ισότιμους στην ιδεολογική σκακιέρα ή και να τους μυθοποιεί την κατάλληλη αγοραστική στιγμή , όπως με το σημερινό της πρωτοσέλιδο. Πάντα οι καλλιτέχνες του εναλλακτικού, ποιοτικού, πειραματικού, ευπρόσωπου, φιλότιμου κ.λ.π. χώρου θα διψάμε για μια δημοσιευση σε ανάλογα έντυπα που δημοσιοποιεί τη δουλειά μας σε έναν χώρο ευρυτερο από αυτόν των παρεών μας, όπως εμφανιζόμαστε εξάλλου και σε χώρους που αλυσσοδένεται ο πολιτισμός στoν Ιανό και στα Public φερ΄ειπείν και αλλαχούθε, Πάντα αριστεροί η υπερκομματικοι αναρχομεταφυσικοί γραφιάδες, σκιτσογράφοι, γραφίστες, διορθωτές θα στριμώχνονται για το μεροκάματο στις σελίδες και στις ιστοσελίδες και πάντα θα ισχύει ότι «προοδευτικές»  λέγονται οι εφημερίδες – και η επιχειρηματικότητα εν γένει- που πουλάν εκτός από τους εργαζόμενους και προοδευτιλίκι.

Αξίζει να μελετοιούνται τα βιογραφικά των επιχειρηματιών αυτών όπως οι Τεγόπουλοι, οι διασυνδέσεις, οι παροχές, οι ελιγμοί τους, η σίγουρη κατάληξη όταν “στριμώχνουν” τα πραγματα, τι περιέχουν οι αποσκευές τους όταν αδειάζονται οι εργαζόμενοι.

`

Υ.Γ. 1 «Τόσο σοφός που εγινες με τόση πείρα ήδη θα το κατάλαβες οι Ελευθεροτυπίες τι σημαίνουν…»

Υ.Γ. 2 Και θα κλάψεις και θα φοβηθείς και «μαλλί θα κλάσεις» όταν απομακρυνθείς από τον χώρο της συναυλίας και τις παρέες των δικών σου για να βρεις εκείνο το κομμάτι ψωμί που λέγαμε. Και θα γίνεις η παρωδία του επαναστάτη εαυτού σου και θα βουλιάξεις στη μοναξιά, και τα δάκρυα θα στεγνώσουν και οι φόβοι σου θα γινουν πιο επιλεκτικοί  και θα μπαφιάσεις να κρατάς όρθιο το προσωπείο σου, και θα ανοίξει η γη να σε καταπιεί και ίσως…ίσως από επιπόλαιος, φαντασιόπληκτος και κλασόμαγκας απομεινεις αγωνιστής.
Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος.

`

Ο Ισαάκ Σούσης είναι στιχουργός.

[author]Του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη [/author]

*

*

Η φετινή σχολική χρονιά ξεκινάει με εντάσεις (όπως και τόσες άλλες κατά το παρελθόν). Η συνδικαλιστική νομενκλατούρα της ΟΛΜΕ επιδιώκει πάση θυσία τη μετωπική σύγκρουση με το Υπουργείο Παιδείας προβάλλοντας αιτήματα που προσβάλλουν την ελληνική κοινωνία και τους χειμαζόμενους από την οικονομική συγκυρία πολίτες. Δέσμιοι ενός κρατικοδίαιτου και κοορπορατιστικού μοντέλου συνδικαλιστικής δράσης, αποκομμένοι από τη σχολική αίθουσα και τα πραγματικά, βαθιά και χρόνια προβλήματα της διδασκαλίας, τα μέλη της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΟΛΜΕ δίνουν τον έσχατο αγώνα οπισθοφυλακής, έχοντας γονείς, μαθητές και ολόκληρη την κοινωνία απέναντι τους. Γι’ αυτό και θα ηττηθούν. Η ήττα τους δεν θα είναι μια νίκη της κυβέρνησης όμως. Η κυβέρνηση έχει τις δικές της μεγάλες ευθύνες, όπως και όλες οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν. Μεταξύ της σφύρας της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας και του κυβερνητικού άκμονος βρίσκεται ο Έλληνας ανώνυμος εκπαιδευτικός. Ο άνθρωπος στον οποίο ο κάθε πολίτης εμπιστεύεται το παιδί του για να του μάθει γράμματα και να τον κάνει χρήσιμο στην κοινωνία. Ο απλός, ανώνυμος εκπαιδευτικός που με την αγάπη και το μεράκι του, κάτω από αντίξοες συνθήκες μοχθεί καθημερινά μέσα στην τάξη για εκείνο το «μάθε παιδί μου γράμματα». Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό τον έχουν λησμονήσει όλοι τούτες τις μέρες. Τον έχει λησμονήσει η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, που δε θέλει να κάνει το παραμικρό που θα ελαφρύνει τη θέση του, παρέχοντας υποδομές και θεσμούς, οι οποίοι θα τον βοηθήσουν να κάνει καλύτερα τη δουλειά, δεν του παρέχει καν τα απλά, χαρτί για το φωτοτυπικό μηχάνημα του κακοσυντηρημένου λόγω ελλείψεως κονδυλίων σχολείου του. Τον έχουν λησμονήσει οι συνδικαλιστικοί του ταγοί, οι οποίοι αν και βλέπουν πως η συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου δεν υιοθετεί και δεν ακολουθεί τις άφρονες επιλογές της, επιμένει να μιλάει εξ ονόματος τους και να προκαλεί την κοινωνία με τις εξαλλοσύνες και τις παράλογες, και ως εκ τούτου καταδικασμένες σε παταγώδη αποτυχία, «κινητοποιήσεις» της. Τον έχουν λησμονήσει οι γονείς, θεωρώντας πως ο ρόλος τους εξαντλείται στην εξώπορτα του σχολείου και πως δεν οφείλουν κανένα σεβασμό στον άνθρωπο που αναλαμβάνει να μεγαλώσει τα παιδιά τους μέσα στον κόσμο των γραμμάτων, να τα βοηθήσει να κοινωνικοποιηθούν και να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία. Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό, σήμερα, περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε, η κοινωνία θα πρέπει να τον προστατεύσει. Και θα το κάνει αναγνωρίζοντας το μεγάλο ρόλο που διαδραματίζει στη διαδικασία εναλλαγής των γενεών στην ιστορία. Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό, που τις μέρες τούτες, – κακώς, κάκιστα, – θα συκοφαντηθεί από την ισοπέδωση των ΜΜΕ (ταυτίζοντας τον με τη νομενκλατούρα της ΟΛΜΕ), θα πρέπει να τον προστατεύσουμε, εκτιμώντας τις προσπάθειες και τον κάματο που καταβάλει καθημερινά στις σχολικές αίθουσες (από τις οποίες έχουν πάρει διαζύγιο εδώ και χρόνια οι συνδικαλιστικοί του ταγοί). Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό θα πρέπει να τιμήσουμε, προσφέροντας του την υποστήριξη μας. Η ηθική αποκατάσταση του απλού, ανώνυμου εκπαιδευτικού, αυτού του ήρωα της εποχής μας, είναι αναγκαία και απαραίτητη συνθήκη για το μέλλον αυτού του τόπου. Αυτός ο απλός, ανώνυμος Έλληνας εκπαιδευτικός, ο άνθρωπος που αγαπάει τη δουλειά του και την κάνει με το καλλίτερο δυνατό τρόπο, ακόμη και κάτω από τις πλέον ακατάλληλες συνθήκες, είναι ο σπορέας της αυριανής ημέρας.

_

* Α’ δημοσίευση: http://www.athina984.gr/node/257397