[author]Του Σωτήρη Παστάκα [/author]
«Η Ιταλία βρίσκεται στο έτος 1787» μου είπε ο συνομιλητής μου στο τραπέζι, «δύο ακριβώς χρόνια πριν από την επανάσταση». Καθόμασταν στο περίφημο εστιατόριο «του Τσίτσιο», στην Μπόκα ντι Μάγκρα, με φόντο την απέραντη μαρίνα με τα σκάφη αναψυχής της δεξιάς όχθης του ποταμού λίγο πριν εκβάλλει στην Αδριατική θάλασσα, στον Κόλπο των Ποιητών, μετά την εκδήλωση για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Βιτόριο Σερένι. Ρωτούσα να μάθω – είχαμε πλέον περάσει στις γκράπες –, να καταλάβω για πολλοστή φορά ποια είναι η πολιτική κατάσταση στην Ιταλία.
Την Ιταλία δεν μπορείς να την καταλάβεις παρά μόνο αν τη δεις σαν ένα πρόσφορο έδαφος για πολιτικούς πειραματισμούς: από την εποχή του Μακιαβέλι και μετά, η Ιταλία αναδείχθηκε σε χώρα που πειραματίζεται συνεχώς πάνω στο πολίτευμα της δημοκρατίας. Ο Γκαριμπάλντι, ο Μουσολίνι, ο Αντόνιο Γκράμσι, οι κυβερνήσεις συνεργασίας στη δεκαετία του ʼ60, ο Τρίτος Δρόμος του Μπερλινγκουέρ και ο Ιστορικός Συμβιβασμός του Άλντο Μόρο στη δεκαετία του ʼ70, η «τηλεκρατία» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι από τη δεκαετία του ʼ80 έως τις μέρες μας… με την κυβέρνηση συνασπισμού της Δεξιάς με την Αριστερά. Πάντα οι πολιτικές εξελίξεις σʼ αυτή τη χώρα με άφηναν άφωνο και μόνο με τη βοήθεια των φίλων έβγαζα κάποια άκρη, όπως τώρα π.χ. με τα λόγια του Πιέρο.
Στο έτος 1787 βρίσκεται, λοιπόν, η Ιταλία και δεν πρόκειται περί ευφημισμού έπειτα από άφθονη ροή Βερμεντίνου οίνου και πικρής γκράπας: ο πρώην κεντροδεξιός υπουργός Πολιτισμού Σάντρο Μπόντι δήλωσε επίσημα πως «ή η πολιτική είναι σε θέση να βρει κάποιες λύσεις, ικανές να αποκαταστήσουν τη φυσιολογική ισορροπία ανάμεσα στις διάφορες θεσμοθετημένες εξουσίες, ή η Ιταλία κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια μορφή εμφυλίου πολέμου, η έκβαση του οποίου είναι για όλους άγνωστη». Ξεχάστε τις νεανικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Η επόμενη επανάσταση θα γίνει από τους παππούληδες της τρίτης ηλικίας.
Πρώτη Δημοσίευση το ποντίκι
“Η επόμενη επανάσταση θα γίνει από τους παππούληδες της τρίτης ηλικίας.” Δυνητικα.
Συμπτωσις αποψεων.
Δυο παππούδες βορειοανατολικών προαστίων
– Τα μαλακισμένα. Ήξεραν ότι τα ήξεραν από το 1995 κι αυτά…
– Έτσι είναι, η ευφυΐα είναι ένα δώρο της φύσης, σπάνιο στις μέρες μας. Που είναι Νταβίντσι, ο Φουριέ, ο Καραθεοδωρή…
– Είχαν πιάσει καμιά πεντακοσαριά στο Πολυτεχνείο, αλλά ήταν όλα τα φυντάνια, τα παιδιά του πασοκοαριστερού συστήματος και ταʼ άφησαν αμέσως έξω. Αλλά προηγουμένως τα φακέλωσαν για τα καλά.
– Τότε που κάηκε η Πρυτανεία. Παιδιά ήταν
– Όλα τα παιδιά – μικρά και μεγάλα- χρειάζονται στοργή και προδερμ, συγγνώμων Προυντόν , που έλεγαν κάποιοι κάποτε
– Μα τα παιδιά είναι εκτός τόπου και χρόνου . Παιδιά μεσοαστών , μεγαλωμένα στα βόρεια προάστια, που κατέβαιναν στα Εξάρχεια στην εφηβεία τους για να πάρουν μια πρέζα ʽ”αναρχισμού” και “αριστεροσύνης”
– Όχι, ρε υπήρχε και το προλεταριακό στοιχείο, παιδιά από τεχνικά λύκεια , παιδιά αλβανών, χούλιγκανς που ανακατεύτηκαν μαζί τους.
– Κι τι έγινε ; Μήπως με τις ενέργειες τους ξεσήκωσαν τον κόσμο; Κάτι συνομήλικους τους μπάτσους τραυμάτισαν , γιʼ αυτό και τους έχουν στην μπούκα. Δες τι έγινε στην τελευταία ληστεία στην Βόρεια Ελλάδα. Οι μπάτσοι τους σάπισαν στο ξύλο : γιατί ήταν Αθηναίοι και αναρχικοί.
– Και όλα τα λαμόγια μικρά και μεγάλα τι έπαθαν; Οι πολιτικοί δίνουν το μαύρο χρήμα σε εφοπλιστές –παιδιά θαύματα και το ξεπλένουν. Άσε που φαλίρισαν την χώρα τα τελευταία 30 χρόνια. Διόριζαν, διόριζαν, δανεικά, προμήθειες και έργα με υπερβολικά τιμήματα, μείωση της φορολογίας από το 2004, διορισμοί, ξανά δανεικά να και το χρέος 16% του ΑΕΠ, το 2009.
– Ρε συ ήξερες οι , εκτός από offshore, σπίτια, κτίρια, μετοχές στο Χρηματιστήριο Παρισίων και σε κατασκευαστικές, ο μεγάλος ήταν και μέτοχος σε εκδοτική εταιρεία;
– Καλά πάει αυτος.1-1- μαζί με τον Δήμαρχο. Κακό σκορ. Θα ʽπρεπε να είναι 100-88 όπως ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ.
– [……]
– Ρε συ πόσους μήνες έχεις ακόμη;
– Κάνα χρόνο γιατί ρωτάς;
– Πότε θα χειροτερέψει η κατάσταση σου;
– Με τα καινούργια φάρμακα και τις ακτινοβολίες μένουν το πολύ 6 μήνες, τι λες το κάνουμε;
– Και γω ρε συ που ήμουν κορμί σμιλεμένο μέχρι τα 65 , περπατούσα 3 φορές την εβδομάδα 1 ώρα και έπαιζα σχεδόν κάθε Κυριακή στο γήπεδο των golden boys,δηλαδή πουρών πλέον, έχω σοβαρούς λόγους να πιστεύω ότι δεν μένει πολύς καιρός. Κι εγώ λέω να το προχωρήσουμε…
ΥΓ “Η επόμενη επανάσταση θα γίνει από τους παππούληδες της τρίτης ηλικίας.” Λογοτεχνικά τουλαχιστον δυο την ξεκινησαν.