`

[author] Του Κώστα Τσιαχρή [/author]

Ας αρχίσουμε κάνοντας μια υπόθεση: τραγουδιστής ευρείας εμπορικής αποδοχής αλλά περιορισμένων φωνητικών δυνατοτήτων θέτει ως ορόσημο της καριέρας του την απόφασή του να τραγουδήσει μνημειώδες έργο ενός μεγάλου συνθέτη. Ο αστέρας μας έχει δοκιμάσει τα πάντα: φήμη, πρωτοσέλιδα σε νεανικά περιοδικά , συνεντεύξεις σε ανάλαφρες αλλά και σοβαρές δημοσιογραφικές -ας τις ονομάσουμε έτσι – εκπομπές , εκκεντρικές εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα , ένα πιστό κοινό που τον έχει αναγάγει σε είδωλο, προπάντων χρήματα ,άφθονα χρήματα. Παράλληλα , εκτός από τις επιδόσεις του στο τραγούδι, έχει αναλάβει το ρόλο του διαφημιστή, του τηλεπαρουσιαστή , του ηθοποιού , του μοντέλου , του πρέσβεως καλής θελήσεως .Ένα ολόκληρο επικοινωνιακό σύστημα βρίσκεται στο πλευρό του , τον στηρίζει , τον προωθεί , τον εξιδανικεύει ,χτίζει με μεθοδικό τρόπο την εικόνα του και την επιβάλλει σε ένα ακροατήριο διψασμένο για λάμψη και για συγκινήσεις κάθε είδους . Ο αστέρας μας είναι -τι πιο φυσικό – πανέμορφος. Ενσαρκώνει το αρχαϊκό κάλλος, ξυπνά τον ερωτικό πόθο σε ηλεκτρισμένες έφηβες, γίνεται το αντικείμενο συζήτησης μεσόκοπων,αλλά εξίσου ηλεκτρισμένων, νοικοκυρών .
`

Κι αφού τα έχει αποκτήσει σχεδόν όλα στην περιοχή του εμπορικού , αποφασίζει σε μια καμπή της σταδιοδρομίας ,αλλά και της ηλικίας του , να κάνει μία στροφ .Να εξερευνήσει το ουσιαστικότερο , το διαχρονικότερο , το λεγόμενο «ποιοτικό». Δεν αρκείται πια στις γυαλιστερές στήλες των περιοδικών μεγάλης κυκλοφορίας ή στα διθυραμβικά σχόλια που γίνονται γιʼ αυτόν στις τηλε-ομηγύρεις των μεσημεριανών εκπομπών . Διψά για το πέρασμα στον άλλο χώρο , εκείνον που θα του προσδώσει το ποθούμενο καλλιτεχνικό βάρος και θα τον εγγράψει στα κατάστιχα της αθανασίας . Όπως περίπου συνέβη με τους Beatles . Από το «I wanna hold your hand” και το «She loves you» μέχρι το “Eleanor Ribgy” και το “Strawberry fields forever” είχε διανυθεί μία γιγαντιαία καλλιτεχνική απόσταση . Από την ελαφρότητα και την ανεμελιά της εφηβικής τρέλας των πρώτων χρόνων κατόρθωσαν να φτάσουν μέσα σε μία περίπου δεκαετία σε έναν καλλιτεχνικό κολοφώνα. Με την επισήμανση , βεβαίως , ότι οι Lennon –Mac Cartney έγραφαν μόνοι τους τα τραγούδια τους , τολμώντας να εντάξουν καινούργια πράγματα στη μουσική τους , ενώ ο υποτιθέμενος αστέρας απλώς τραγουδά τις συνθέσεις άλλων . Συνθέσεις , ως επί το πλείστον , τυποποιημένες , προσαρμοσμένες στα ηχητικά πρότυπα της ξενόφερτης μουσικής παράδοσης και αποπνέουσες μία βεβιασμένη ερωτική αύρα . Ωστόσο , αυτό δε στερεί από τον καλλιτέχνη μας το δικαίωμα να ερμηνεύσει τα τραγούδια ενός κορυφαίου συνθέτη ∙ ας πούμε του Μίκη Θεοδωράκη .
`

Έρχεται λοιπόν η στιγμή που ο αστέρας, αντιμέτωπος με τον ανάλαφρο εαυτό του , αναφωνεί : alea iacta est . Και ως ένας σύγχρονος Ιούλιος Καίσαρας ετοιμάζεται να διαβεί το δικό του Ρουβίκωνα και να βαδίσει εναντίον των κακεντρεχών κριτικών και φιλοθεαμόνων ,οι οποίοι αμφισβητούν την καλλιτεχνική του αρτιότητα . Κι εδώ ανακύπτει το εξής ερώτημα : με ποια λογική σπεύδουν ορισμένοι να κατακεραυνώσουν την επικείμενη διάβαση του καλλιτεχνικού Ρουβίκωνα, χωρίς αυτή να έχει πρώτα συμβεί ; Τι άραγε φοβούνται; Μπορεί η διαγραφείσα πορεία ενός τραγουδιστή να μαρτυρεί αυτή που θα διαγραφεί και στο μέλλον; Ασφαλώς όχι και θα ήταν μέγιστο λάθος το να ισχυριστεί κανείς αυτό . Η κριτική πρέπει να ακολουθεί την ακρόαση. Πρώτα η εκτέλεση από τον καλλιτέχνη και έπειτα η «εκτέλεσή» του από τον κριτικό .
`

Από την άλλη , ωστόσο , δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς τη ματαιοδοξία που κρύβουν τέτοιου είδους εγχειρήματα Γιατί ,όπως και να το κάνουμε , όταν μεταβαίνει κανείς απότομα από το αφελές στο βαρυσήμαντο , χωρίς προηγουμένως να υπάρξει ένας ενδιάμεσος σταθμός , μία σταδιακή πρόοδος σε κάτι ουσιαστικότερο , είναι λογικό το εγχείρημά του να γεννά τη δυσπιστία ακόμη και στους καλοπροαίρετους . Επιστρέφοντας στην περίπτωση των Beatles, για να οδηγηθεί το θρυλικό συγκρότημα στο “Sergeant Pepperʼs lonely hearts club band” έπρεπε να προηγηθεί το “Rubber soul” . Συνήθως οι μεταμορφώσεις ,εκτός από ιδιάζουσες περιπτώσεις , πραγματοποιούνται σταδιακά ,με αναβαθμούς κορύφωσης .Στην περίπτωση του αστέρα μας ,όμως , γίνεται ορατή μία επιθυμία για άμεση εκτόξευση από τους πρόποδες στην κορυφή του όρους . Επόμενο είναι να επισύρει τα ειρωνικά σχόλια και τους αφορισμούς πολλών.
`

Επιπλέον , είναι και η σύγκριση με τις προηγούμενες εκτελέσεις . Όταν τα τραγούδια του σπουδαίου συνθέτη έχουν αποδοθεί με θεϊκό τρόπο από τιτάνιες φωνές και η φωνή του αστέρα ωχριά σε εκφραστική πολλαπλότητα και αλήθεια [ναι νομίζω υπάρχει και η αλήθεια της φωνής ],τότε πάλι τα πικρόχολα σχόλια είναι αναμενόμενα . Όταν στην ακουστική μνήμη του κοινού έχουν εντυπωθεί αυτά τα τραγούδια με ερμηνείες που γεννούν το ρίγος, είναι πραγματικά δύσκολο να πείσει ένας τραγουδιστής ο οποίος έχει καταχωριστεί στο στρατόπεδο του φανταχτερού ,ότι η δική του ερμηνεία μπορεί να δώσει μια διαφορετική διάσταση σʼ ένα έργο . Κι έπειτα ,αναρωτιούνται οι πικρόχολοι , πως μπορούν να συμβιβαστούν ο κόσμος της διαφήμισης , τον οποίο τόσο πιστά υπηρετεί ο αστέρας , με τον κόσμο της διανόησης ,τον οποίο εκπροσωπεί ,ας υποθέσουμε , ο Ελύτης ; Πως μπορούν να συνυπάρξουν ο Armani και το «Άξιον Εστί» ; Αυτό δεν ισοδυναμεί με «αποικιοποίηση του πολιτισμικού από το εμπορικό» , όπως θα έλεγε και ο Μουζέλης ; Εν πάσει περιπτώσει , νομίζω ότι και οι αυστηροί κριτικοί και οι απαιτητικοί ακροατές προσπαθούν να περάσουν το δικό τους Ρουβίκωνα σʼ αυτές τις στιγμές και ,κατά έναν τρόπο , να επιτεθούν στον γνώριμο εαυτό του αστέρα που τους πρόδωσε και τους αναστάτωσε . Ο Πομπήιος σʼ αυτή την περίπτωση είναι το θράσος του αστέρα να αμφισβητήσει την κατάταξή του στην κατηγορία των καλλιτεχνών της τσιχλόφουσκας .
`

Έχοντας ,λοιπόν, τα παραπάνω ως οδηγό , οι πικρόχολοι «ρίχνουν τον κύβο», χωρίς να περιμένουν την εκδήλωση της «επαναστατικής» πράξης του αστέρα .Τους αρκεί και μόνο η πρόθεση. Εκτοξεύουν πρώτα τα βέλη τους σʼ αυτή ,γιατί θεωρούν ότι μπορούν ίσως να αποτρέψουν μέσω της κριτικής τους την πραγματοποίησή της . Να επαναφέρουν στην τάξη τον αλαζόνα τραγουδιστή.Να τον αναγκάσουν να συνετιστεί και να συνειδητοποιήσει τη ματαιότητα του εγχειρήματός του. Δεν ξέρω , ωστόσο , σε περίπτωση που δεν τα καταφέρουν και ο αστέρας αψηφήσει τους κεραυνούς τους και πράξει αυτό που έβαλε ως στόχο και πετύχει , αν είναι έτοιμοι να αποδεχτούν εκείνο που με θαυμάσιο τρόπο έχει γράψει ο Μανόλης Αναγνωστάκης «Κρίνε για να κριθείς» .Κι απομένει , τελικά , να δούμε αν το εμπορικό είναι καταδικασμένο να παραμείνει στα χωράφια του ή αν έχει το σθένος να κάνει την υπέρβαση ……….

`

[author]Του Γιώργου Μύαρη  [/author]
`
…Οι αμερικανοί βομβαρδίζουν
αεροπορικώς με σοκολάτες, μα
κι ο Άσαντ βόμβες με σοκολάτες, επίσης, ρίχνει. …

`
Σφάζουν οι τζιχαντιστές

με κάμες από σοκολάτα,

ισραηλινοί επιτίθενται με σοκολάτας ρόφημα,

ποτίζουν στανικώς το θύμα τους.

Τούρκοι μάλλον

ρουφούν τσάι από μήλο

πολυβολούν με σφαίρας από σοκολάτα…

`
Η Ευρώπη κοιτάζει την

αστυνομία συνόρων

να μασουλά σοκολάτες γάλακτος,

προϋπολογίζει την παροχή

οδοντόκρεμας για δόντια γερά

(και δυνατά, των καταναλωτών).

Εμείς ποστάρουμε στον “τοίχο” του φβ

ως είναι επιτρεπτόν!

Απλώς αυτά υπόκεινται σε αναπαράσταση

ακαταπαύστως

`
Κι είναι πια Μεγάλη Δευτέρα

των Παθών του Χριστού…

`
Κάμεραν έδωκας,

κάμεραν θα λάβεις!

`

* Το oρφανό αγοράκι από τη Συρία που νόμιζε πως η κάμερα είναι όπλο και «παραδόθηκε»: ΕΔΩ

[author]Του Πέτρου Σκυθιώτη [/author]

“Στην παλιά εποχή αλεπού ήταν ο μαθηματικός ή ο κατάσκοπος, στην καινούρια (μετά – κινητών) είναι ο φιλόλογος ή έστω ο δικηγόρος ή τελοσπάντων ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της γειτονιάς σου”. Έτσι λέει ένας φίλος αναπολώντας τις παλιές του δόξες.

Τότε, σε μια επαρχιακή πόλη – ας την πούμε Σέρρες – με τρεις ερωμένες ταυτόχρονα, το μόνιμο άλυτο πρόβλημα του Καζανόβα ήταν μαθηματικό. Πώς να κυκλοφορεί από το ένα σπίτι ερωμένης στο άλλο κάνοντας λίγο χρόνο, αλλά και αποφεύγοντας την ευρύτερη περιοχή του τρίτου σπιτιού, καθώς και τα στέκια που σύχναζε η άλλη.

Είχε βρει έναν χάρτη της πόλης, πάνω του σημάδεψε με κόκκινο μαρκαδόρο το ένα σπίτι, με μπλε το άλλο και με κίτρινο το τρίτο. Γύρω απ’ το καθένα σπίτι σχημάτισε έναν κύκλο υψηλής επικινδυνότητας της περιοχής του ιδίου χρώματος. Σημείωσε, επίσης, τα στέκια της καθεμίας με το ίδιο χρώμα που είχε σημαδευτεί το σπίτι της. Ο χάρτης ήταν έτοιμος.

Μας τον είχε παρουσιάσει με περηφάνια σε μια μεσημεριανή ουζοκατάνυξη ή καλύτερα ένα γεύμα εργασίας μετά των απαραιτήτων τοπικών προϊόντων. Εκεί ένας φίλος φοιτητής μαθηματικού του είχε σημειώσει τα μονοπάτια που έπρεπε ν’ ακολουθεί για να πάει απ’ το ένα σπίτι στο άλλο χωρίς να περάσει αυτόφωρο. “Είναι κλασικό πρόβλημα συνδυαστικής”, μας είπε, “η φωλιά της αλεπούς έχει 4-5 εισόδους – εξόδους”. Ο φίλος Καζανόβας βάστηξε περίπου για τρεις μήνες την ιστορία, ο φίλος μαθηματικός πέρασε τη συνδυαστική με οχτώ.

“Τώρα (στην μετά-κινητών εποχή) δεν αρκεί μόνο αυτό για να ʽσαι ο Σούπερ-αλεπού-Καζανόβας”, μονολογεί ο φίλος. “Πρέπει και να ξέρεις να ελιχθείς, να διαλέξεις την καλύτερη δημιουργική ασάφεια και να κάνεις την πιο αποδοτική διαπραγμάτευση, έτσι ώστε να μπορέσουν να διατηρηθούν ανέπαφες τρεις ερωμένες”. “Τα νέα παιδιά θα βγούνε πιο έξυπνα”, του είπα, “ο πολιτισμός θα ʽναι πιο έτοιμος σε μια μεταγενέστερη εποχή να λύσει το πρόβλημα”.

“Μπα, οι τρύπες έχουν ήδη μπαζωθεί”, μου είπε φεύγοντας. “Η τελευταία αλεπού κλείδωσε και ξάπλωσε στο δρόμο”, είπα φεύγοντας κι εγώ.

[author]Του Νίκου Σαμαρίνα [/author]

Η παιδεία και η εκπαίδευση είναι τα βασικότερα συστατικά στοιχεία του πολιτισμού μιας χώρας, γιʼ αυτό και συνήθως διοικούνται από το ίδιο Υπουργείο, το οποίο στην Ελλάδα αναφέρεται ως Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού και Θρησκευμάτων με Υπουργό σήμερα τον πανεπιστημιακό κ. Αριστείδη Μπαλτά.

Όταν παιδιά υποσιτίζονται και κάποια απʼ αυτά λιποθυμάν από την πείνα κατά τη διάρκεια του μαθήματος στο σχολείο, αυτό και μόνον το γεγονός γίνεται ένα σοβαρό δείγμα του σημερινού επιπέδου ανάπτυξης του πολιτισμού στην Ελλάδα.

Επίσης, αυτό το γεγονός δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τα φαινόμενα κακής και ανθυγιεινής διατροφής, λόγω έλλειψης ενημέρωσης ή αδιαφορίας των γονέων.

Αυτό το γεγονός έχει να κάνει με την συνεχώς διευρυνόμενη φτώχεια των ελλήνων και την αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας να δώσει έστω και μια πρόχειρη λύση σιτίζοντας τα παιδιά κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο έχει προταθεί ήδη από πολιτικά κόμματα, ενώσεις γονέων, συλλόγους δασκάλων, αλλά και από το ίδιο το προεκλογικό πρόγραμμα της σημερινής κυβέρνησης.

Το να υποφέρουν από πείνα παιδιά σήμερα, εν έτη 2015, προσβάλει την Παιδεία μας, προσβάλει τον Πολιτισμό μας, προσβάλει το Θρήσκευμα του κάθε θρησκευόμενου και προσβάλει τον σύγχρονο Έλληνα.

Για να δούμε, όμως, την αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας σε όλα αυτά.

Οι προηγούμενες διοικήσεις του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού και Θρησκευμάτων ήρθαν σε συμφωνία με γνωστή πολυεθνική εισαγωγέα μπανάνας- μιας από εκείνες δηλαδή τις πολυεθνικές που έχουν καταστήσει τις χώρες παραγωγής, π.χ. το Εκουαδόρ, όπως χαρακτηριστικά έχει ειπωθεί σε «μπανανίες»- προκειμένου να προπαγανδίσουν στα σχολεία τον σωστό τρόπο υγιεινής διατροφής. Η πρόταση, ως γνωστόν, δεν ήταν να προβληθεί κάποιο από τα προϊόντα της ελληνικής ή έστω της «μεσογειακής» διατροφής, π.χ. το λάδι, τα αμύγδαλα κτλ, αλλά οι μπανάνες!

Έτσι, αποφασίστηκε στα πλαίσια του προγράμματος να μοιράζονται μπανάνες στα παιδιά, παράλληλα με ένα «μάθημα» για τα οφέλη του να σιτίζεται κανείς με μπανάνες.

Οι μπανάνες που μοιράστηκαν στα παιδιά δεν ήταν βεβαίως παραγωγής κάποιων καλλιεργητών π.χ. της Κρήτης, αλλά αντίθετα ήταν χορηγία της γνωστής πολυεθνικής που με αυτό τον τρόπο έκανε μια πρώτης τάξεως διαφήμιση στο προϊόν.

Την προηγούμενη εβδομάδα σε απάντηση σε ερώτηση βουλευτών προς τον Υπουργό κ. Μπαλτά «τι γίνεται με τον υποσιτισμό των παιδιών» ο Υπουργός είπε πως: «Η αποδοχή τους προγράμματος της εταιρίας ΝΤΟΛ ΕΛΛΑΣ Ε.Π.Ε να διανείμει δωρεάν μπανάνες, ήταν μεγάλη, καθώς αγκαλιάστηκε από ένα μεγάλο ποσοστό σχολείων, δασκάλων, γονέων και φυσικά των ίδιων των παιδιών».

Η απάντηση λοιπόν στο πρόβλημα του υποσιτισμού των μαθητών είναι να δοθεί μια μπανάνα σε κάθε μαθητή! Και μάλιστα στα πλαίσια μιας «αριστερής» πολιτικής η οποία διαφοροποιείται στο εξής: οι μπανάνες της σημερινής κυβέρνησης στραβώνουν προς τʼ αριστερά, σε αντίθεση με τις μπανάνες που πρώτα στράβωναν προς τα δεξιά.

Είναι μια επιτυχία κι αυτή που δεν πρέπει να υποτιμούμε. Δεν είναι μικρό πράγμα να αναγκάσεις τα μονοπώλια να βγάλουν «αριστερές μπανάνες»!

Υ.Γ.
Όσοι επιθυμούν ας διαβάσουν παρακάτω την εγκύκλιο που έστειλε το υπουργείο στα σχολεία για το σχετικό θέμα και να συγκινηθούν μέχρι δακρύων με την ευαισθησία της πολυεθνικής της μπανάνας:

Α. H εταιρία ΝΤΟΛ ΕΛΛΑΣ Ε.Π.Ε., με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης προς τους Έλληνες Καταναλωτές προτίθεται να υλοποιήσει για τέταρτη συνεχή χρονιά κατά το σχολικό έτους 2014-2015, ένα πρόγραμμα διατροφής στα Δημόσια Δημοτικά Σχολεία της χώρας.

Β. Το πρόγραμμα στοχεύει στην ανάδειξη της υψηλής διατροφικής αξίας των φρούτων στις ηλικίες 6-12 ετών, όπου αυτά είναι πλέον απαραίτητα και ωφέλιμα.

Γ. Το πρόγραμμα αυτό υλοποιήθηκε με επιτυχία και προηγούμενες σχολικές χρονιές στις σχολικές Μονάδες Π. Ε της χώρας.

Δ. Μέσω του προγράμματος θα γίνεται παράλληλα, δωρεάν διανομή φρούτων (μπανάνα) στους μαθητές των Δημοτικών Σχολείων.

Ε. Τα φρούτα που θα διανεμηθούν στους μαθητές δεν πρέπει να φέρουν σε κανένα σημείο τους το εμπορικό σήμα της εν λόγω εταιρίας. Αποστολή φρούτων σε οικογένειες που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση

Ζ. Επιπροσθέτως σας ενημερώνουμε ότι, η ανωτέρω εταιρία, ευαισθητοποιημένη από τις ιδιαίτερα δυσμενείς οικονομικές συνθήκες που επικρατούν αυτή την περίοδο, προτίθεται να προβεί στην αποστολή φρούτων σε οικογένειες που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, προκειμένου να συμβάλει στην κάλυψη των διατροφικών τους αναγκών.

Η. Οι Σχολικοί Σύμβουλοι καθώς και οι Διευθυντές των σχολικών μονάδων όπως μεριμνήσουν για την ενημέρωση των μαθητών στο πλαίσιο του μαθήματος της Ευέλικτης Ζώνης για τα οφέλη της καθημερινής κατανάλωσης φρούτων και κατ” επέκταση, στην αλλαγή των διατροφικών συνηθειών, με στόχο την υιοθέτηση της υγιεινής διατροφής.

Πρέπει οι Διευθυντές να πάρουν τη συγκατάθεση των γονέων/κηδεμόνων.
Θ. Επειδή το πρόγραμμα περιλαμβάνει διανομή μπανάνας η κατανάλωση της οποία αντενδείκνυται σε ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες, οι Διευθυντές των σχολείων, να ενημερώνουν την προηγούμενη μέρα εγγράφως τους γονείς και κηδεμόνες, ζητώντας την συγκατάθεσή τους για την κατανάλωση του συγκεκριμένου φρούτου από τους μαθητές.

αναδημοσίεσυση από diavasi.net

[author]του Σπύρου Αραβανή [/author]

`

Το ανεπίδοτο γράμμα του Βαγγέλη -δεν έχει σημασία αν το έγραψε ή όχι- εξηγεί περισσότερα από όσα ερμηνεύουμε όλοι εμείς οι πληκτρο”λογάδες”. Διάλεξε αυτό τον τρόπο για να «μιλήσει». Το πλέον ξεχασμένο. Και τον πιο ηχηρό. Εμείς που ακόμα και το σπάσιμο του νυχιού μας το δημοσιοποιούμε, αυτός δεν άφησε λέξεις πίσω του. Μονάχα τους γρίφους των αληθινών νοημάτων. Και την περηφάνια της αυτογνωσίας που δεν μοιράζεται σαν τραπουλόχαρτα στο τραπέζι.

Αν έγραφε τους λόγους της αυτοχειρίας του, θα ήταν σαν να μας πληροφορούσε για κάτι που έπρεπε να μάθουμε. Και όχι που οφείλαμε να γνωρίζουμε. Θα ήταν και πάλι η εύκολη λύση για όλους μας. Για την οικογένεια, τη Σχολή, τους φίλους, την κοινωνία. Θα κλείναμε τον «φάκελό» του γρήγορα μέχρι να ανοίξει άλλος, για το επόμενο θύμα.

Τώρα μας καλεί να παρατηρήσουμε και να ενδοσκοπήσουμε, να τυφλωθούμε μόνοι μας από το φως των ανακαλύψεων. Μας κληροδοτεί τη σιωπή του μήπως και βρούμε τη φωνή μας. Όχι μέσα από τις βολικές ταμπέλες: «Είμαστε όλοι μετανάστες, καθαρίστριες, Charlie, Γιακουμάκης» και πάει λέγοντας. Αλλά «Είμαστε όλοι ο εαυτός μας». Θα το τολμήσουμε;

Καλτεζάς, Γρηγορόπουλος, Φύσσας, τα ανώνυμα φανταράκια που κάθε τόσο αυτοκτονούν στη σκοπιά, οι νεαροί μετανάστες, ο Γιακουμάκης.

Αλίμονο στο έθνος που βρίσκει τη συνοχή του στην κηδεία των παιδιών του.