[author]του Σπύρου Αραβανή[/author]

`

Είναι εφιαλτικά κωμικοτραγική η απολυτότητα των απόψεων που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Άνθρωποι-γνώμες περιφέρουν το σαρκίο της παντεπόπτισσας ημιμάθειάς τους δίχως την παραμικρή αμυχή αμφισβήτησης των λεγόμενών τους. Μια απύθμενη σιγουριά νεοψευδοαναγεννησιακού ρυθμού (έχουμε γνώμη αλλά όχι και γνώση για τα πάντα) πλανάται πάνω από τον αέρα του διαδικτύου, την ώρα, που περισσότερο από ποτέ, φαίνεται να ισχύει η ρήση του Ολλανδού συγγραφέα, Σέις Νότεμποομ -γραμμένη στις «Ιεροτελεστίες» του προ τριακονταετίας-: «όλο και περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν όλο και λιγότερα για όλο και περισσότερα πράγματα». Την ώρα που η πραγματικότητα σε όλες τις εκφάνσεις της είναι ρευστή και το εκμαγείο της αλλάζει μέρα με την ημέρα, γινόμαστε ολοένα και πιο «αγαλμάτινοι». Σαν να είμαστε κουρδισμένοι στα λόγια της Πακίτα Γκαλιέγο, της ηρωίδας μιας βραζιλιάνικης σαπουνόπερας, που ακούγεται στο Προοίμιο του «Πεχλιβάνη» του Θανάση Παπακωνσταντίνου: «Φαίνεται σίγουρη για τον εαυτό της και αρκετά ανεξάρτητη η Πακίτα Γκαλιέγο. Ακούστε τι απάντησε όταν τη ρωτήσαμε αν γνώρισε ποτέ… τον φόβο! Να η απάντηση: “Δεν τον γνώρισα. Και μη με ρωτάτε γι’ αυτό παρακαλώ, είμαι… ευαίσθητη σ’ αυτό το θέμα”.»

`

Την ίδια στιγμή αυτή η απολυταρχικότητα των απόψεων εμφανίζει ιανό πρόσωπο. Οι επικριτές της επίθεσης στο Charlie Hebdo γίνονται με τον ίδιο ζήλο επικριτές του Αρκά. Οι αμύντορες του ελληνικού γένους, που ξαπόστελναν τον άνθρωπο Αντετοκούμπο, πηγαίνουν τα παιδιά τους να τον απολαύσουν ως μπασκετμπολίστα Αντετοκούμπο, στο γηπεδάκι στα Σεπόλια. Οι «διάσημοι» όψιμοι καλωδιωμένοι ερασιτέχνες «οικονομολόγοι» τερματίζουν τα κοντέρ της πειθούς κατά πού φυσάει ο άνεμος. Η στατιστική σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν την ώρα, που διαδικτυακά πληθαίνουν οι εικόνες-καταγγελίες με τις κακοποιήσεις των ζώων, πληθαίνουν στις γειτονιές και και οι αδέσποτες φόλες της. Ή όταν πληθαίνουν οι συμμετοχές στα φεστιβάλ ετερότητας σε μια χώρα για την οποία η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ECRI) είναι καταπέλτης. Οι, πλέον, φιλελεύθεροι σχολιαστές μετατρέπονται εν μια διαδικτυακή νυκτί σε φασίστες πρώτης γραμμής, όταν η συζήτηση περάσει από την «κατσίκα του γείτονα» στη δική τους εμπλουτίζοντας τα λόγια του François-Marie Arouet: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες· αλλά όχι στον «τοίχο» μου….». Το δάχτυλο του χαφιέ της γωνίας γίνεται ένα πλήκτρο, PrtScn, που το πατάς και καταγράφεις τον άλλο, επιτονίζοντας την «ενοχή» του (δίκαιη ή άδικη) με κόκκινο χρώμα και τον κοινοποιείς πίνοντας παράλληλα νερό στο όνομα της διατήρησης της ιδιωτικότητας. Όσοι παίρνουν θέση κατηγορούνται θανάσιμα από τους άλλους ως «τυχοδιώκτες». Οι ίδιοι εξοβελίζουν τους δεύτερους ως «απολιτίκ». Και οι εγκληματίες πολιτικοί εμφανίζονται τώρα ως σωτήρες των σωτήρων που θα μας έσωζαν από αυτούς (!)

`

Ένας τυφώνας υποκρισίας σαρώνει τα πάντα στο διάβα του. Ένας τυφώνας απολυτότητας του τίποτα ο οποίος, ολοένα και πιο συχνά, πλέον,  ξεκινάει με τη φράση: «Επειδή πολλοί με ρωτούν ποια είναι η άποψή μου…»

[author]του Γιώργου Κ. Μύαρη[/author]

Σπεύδω να θυμίσω ότι η ποίηση –αξία που δεν παίζεται ακόμη στα Χρηματιστήρια- μπορεί να δώσει τροφή, σκέψεις, [αλληλ]επιδράσεις ρεύματα και ωκεανούς ελπίδας.

Αχ, για τους νεότερους ίσως δεν έχουν σημασία αυτά ! Ίσως σήμερα να σχολίαζαν τα βιβλία και το περιεχόμενό τους, με βάση και κάποια καμώματα συγγραφέων, ως ΕΥ-ΠΩ-ΛΗΤΑ;;;…

Η Ιστορία διεκδικείται από όλους! Η αδικία από κανέναν! Αδικία δεν κάνουμε! Ιστορία γράφουμε; Θα φανεί!!!

`
Μίλτος Σαχτούρης

Οι γενναίοι

Είναι γενναίοι, όμως κλαίνε

πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά

φορούν κουρέλια

ακριβά κουστούμια

ζούνε μέσα σε κήπους ή επαύλεις

ή μέσα σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό

άλλοι μέσα σε δρόμους τρόμους τριγυρίζουν

άλλοι σε σύρματα πάνω κρεμασμένοι ανεμίζουν

άλλοι κλεισμένοι μες στις φυλακές

όλοι πασκίζουν ιδρώνουν

χάνουνε, πετυχαίνουν ή

νομίζουν ότι χάνουνε ή

νομίζουν ότι πετυχαίνουν

πάντοτε ο δαίμονας τούς παραστέκει

σηκώνει την κάννη, το τουφέκι του

στο κέντρο της καρδιάς

τούς σημαδεύει.

Ποιητική συλλογή «Εκτοπλάσματα», Κέδρος, 1989

[author]του Γιώργου Καρτάκη[/author]

`

Στον απόηχο, αλλά ακόμα μέσα στο ωστικό κύμα των πρόσφατων αναταράξεων γράφονται αυτές οι λίγες γραμμές. Σκέψεις παλιές που βρίσκουν δυνατότητα διεξόδου μέσα στο δημοκρατικό κλίμα αυτών των ημερών, κλίμα που εύχομαι και ελπίζω να παραταθεί και να μη με (μας) απογοητεύσει στο μέλλον. Γιατί, μπορεί ο Έλλην άρχων να μην είναι, όπως περήφανα ο ίδιος ομολογεί, «παντός καιρού», θα πρέπει όμως να ξέρει, μετά από μια απλή ανάγνωση της ελληνικής Ιστορίας, ότι ούτε οι Έλληνες είναι.
Και θα ξεκινήσω την σύντομη αυτή περιήγηση από τα σαλόνια, τα στρογγυλά γραφεία και τις τουαλέτες της Ουάσιγκτον, όπου στο πρόσφατο παρελθόν ο πρόεδρος Κλίντον απολάμβανε τις περιποιήσεις της θρυλικής Μόνικα. Σε εκείνη την περίοδο έγινε σαφές στους πολίτες ανά τον κόσμο, πως πολιτικό ήθος και μοιχεία μπορούν κάλλιστα να συνυπάρχουν στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, ανεπηρέαστα μάλιστα, όπως προσπαθούσαν να μας πείσουν και συνεχίζουν οι εμπνευστές του. Εξάλλου στο δίλημμα που και ως μαθητές του κατηχητικού έπρεπε να απαντήσουμε καταφατικά ήταν πως « ο ιερέας μπορεί μεν να είναι εγκληματίας, την στιγμή ωστόσο που τελεί το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας καθαγιάζεται και ταυτίζεται με τον Θεό». Ήταν επίσης εμφανές, πως ο εν λόγω πρόεδρος είχε καλές σχέσεις με τον Θεό, αφού ανελλιπώς τις Κυριακές εκκλησιαζόταν μετά της οικογένειάς του.
Το διπρόσωπο αυτό μοντέλο ηθικής εξάγεται γρήγορα και βρίσκει απήχηση, διότι φαίνεται ότι διευκολύνει τα στραβοπατήματα πολλών άλλων και στον ευρωπαϊκό χώρο. Πάμπολλοι αρχηγοί κρατών στην Ιταλία, την Γαλλία, την Αγγλία, αλλά και υψηλοί αξιωματούχοι στο περιβόητο πλέον ΔΝΤ, βρίσκουν την ευκαιρία να νομιμοποιήσουν τις παλλακίδες τους, να συνάψουν σχέσεις με αστέρες της μόδας και της τηλεόρασης, να παρελάσουν απ΄εμπρός μας με την «ωριμότητα» του τι πιο φυσιολογικό: Είσαι ό, τι δηλώνεις, είσαι αυτό που φαίνεται.
Έτσι η Καγκελάριος της Γερμανίας – η «μαμά», όπως την αποκαλούν οι Γερμανοί σχολιαστές – ηγείται της μεγαλύτερης και ισχυρότερης χώρας στην Κεντρική Ευρώπη έχοντας πίσω της μια θολή πορεία σε σχέση με τις διασυνδέσεις της με το ΚΚ της πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας και τις δυνατότητες που αυτό της προσέφερε, ώστε να ελιχθεί πολιτικά. Ο βλοσυρός, ευθύς και ακέραιος κύριος Σόιμπλε εκτός από οικονομικά σκάνδαλα έχει ως απόδειξη της άμεμπτης ηθικής του την καθήλωση στην αναπηρική καρέκλα.
Σκοπός μου δεν είναι να ηθικολογήσω, αλλά να εκφράσω την απορία, ότι τίποτα από όλα αυτά, που σε άλλες εποχές θα συνεπάγονταν την αποβολή τους από την πολιτική σκακιέρα, δεν τους εμπόδισε να κρατήσουν στα χέρια τους την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων σείοντας ταυτόχρονα το δάχτυλο της ηθικής, νουθετώντας, αποβάλλοντας και χαρακτηρίζοντας άλλους ή και ολόκληρους λαούς ως «τεμπέληδες», «ψεύτες», «αγνώμονες», …

Το μοντέλο εισήχθη και στην Ελλάδα. Ο ηγέτης της δικής μας σοσιαλιστικής αναγέννησης υπήρξε ο πρώτος διδάσκων. Το είδαμε πρόσφατα – με αποκορύφωμα τις προηγούμενες εβδομάδες – να δίνει συνεντεύξεις υπό την επήρεια αλκοόλ στην τηλεόραση και στον κίτρινο γερμανικό τύπο βεβαιώνοντας με απεριόριστη θρασύτητα την σύμπραξη του με τις τράπεζες για επιβολή ελέγχων, να κραδαίνει χαρτονομίσματα τριτοκοσμικών χωρών στην προσπάθεια να συνοδεύσει με πειστικά επιχειρήματα την απουσία πολιτικού λόγου, σε πλακάτ του τύπου «Σόιμπλε σ΄αγαπάμε» κλπ. Αγκάθι, όμως, αποτελούν τόσο οι μισθοί που τα πολιτικά πρόσωπα εισπράττουν σήμερα για παροχή έργου, όσο και τα περιουσιακά τους στοιχεία, αν αναλογιστεί κανείς – όπως ορθά μού επεσήμανε αυτές τις μέρες μια αγαπητή φίλη -, πως οι περισσότεροι έλληνες πολιτικοί στο παρελθόν και στην σύντομη ιστορία του κράτους πέθαναν φτωχοί. Τι έχει αλλάξει;

Ρώτησα τον μπούτσον μου και μου είπε να μη σε προσκυνήσω.

`
* Απάντηση του Καραϊσκάκη στον Μαχμούτ Πασά.

[author]του Δημητρίου Μουζάκη[/author]

Είμαι 36 ετών και ποτέ τα πράγματα δεν ήταν τόσο κρίσιμα, τόσο απελπιστικά κρίσιμα, όσο τώρα. Βλέπω τριγύρω μου ανθρώπους που νομίζουν ότι βρισκόμαστε στο ʼ40 και ετοιμαζόμαστε να πολεμήσουμε τον Άξονα. Εικοσάρηδες ανίδεους που λένε «Πάμε ΟΧΙ;» όπως λένε «Πάμε πλατεία;». Ταλαιπωρημένους ανθρώπους που επιμένουν ότι τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα ή να εύχονται να γίνουν χειρότερα για όλους (ωσάν αυτό να πρόκειται να τους ανακουφίσει). Ύβρεις επί ύβρεων, γερμανοτσολιάδες, μερκελιστές, προσκυνημένοι, προδότες εκτοξεύονται από τους υποστηρικτές αυτού του νέου μορφώματος εθνικής αντίστασης προς κάθε διαφωνούντα. Θέλω να απευθύνω δυο λόγια σε όποιον επιθυμεί να τα αναγνώσει μέσα στην κατάσταση ετούτη.
1. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ΔΕΝ είναι οικονομολόγοι. Δεν ξέρουν τι σημαίνει ΑΕΠ, sustainability, swaps, ρήτρες δανειακής σύμβασης. Οι περισσότεροι Έλληνες είναι ανιστόρητοι και αγνοούν παντελώς τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Πριν, λοιπόν, ψηφίσουμε, θεωρώ άριστη στρατηγική να εξαιρέσουμε εμείς, οι ανίδεοι, από τη σκέψη μας τις περισπούδαστες αναλύσεις του debtocracy για τον Ισημερινό, το τι έγινε στην Ισλανδία, τι έγινε στην Αργεντινή και γιατί. Εκλειπόντος του υποβάθρου, η ημιμάθεια σαπίζει κάθε ανάλυση του καφενείου.
2. Στο βαθμό που δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τις τεχνικές γεωοικονομικές αναλύσεις που πραγματοποιούνται, η συνετή στάση είναι να κρίνουμε τα πράγματα σε επίπεδο πολιτικό, ως κάθε Έλλην πολίτης οφείλει απέναντι στον εαυτό του και την πατρίδα του. Η κυβέρνηση αυτή εξελέγη σε καθεστώς ακατάσχετης παροχολογίας, την οποία είναι υποτιμητικό για μένα και αυτούς που διαβάζουν αυτές τις αράδες να περιγράψω. Έξι μήνες μετά, η ακατάσχετη παροχολογία έχει καταπέσει με το μέγιστο δυνατό κρότο. Τα μέτρα που η ίδια η κυβέρνηση εισηγήθηκε στους δανειστές ήταν σκληρά και υφεσιακά (ο τελευταίος χαρακτηρισμός δια στόματος του Υπουργού Οικονομικών), οι δε δανειστές δεν πισωγυρίζουν στις απαιτήσεις τους. Οι τράπεζές μας είναι κλειστές, ο τουρισμός μας υφίσταται τρομερή ζημία, οι επιχειρήσεις υποφέρουν, το ρευστό εξαντλείται, οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται. Ο πανικός και η απελπισία μπαίνουν, μέρα τη μέρα, πιο βαθιά στα οστά. Στο μεταξύ, σειρά δηλώσεων προ του δημοψηφίσματος από Ευρωπαίους αξιωματούχους δείχνουν ότι η ανάγνωση του δημοψηφίσματος γιʼ αυτούς θα είναι επί του ερωτήματος «ευρώ ή δραχμή». Καθησυχάζει ο πρωθυπουργός με διαγγέλματά του ότι τέτοιο θέμα δεν τίθεται. Δεν τον ρωτά, όμως, κανείς: είτε ΝΑΙ ψηφίσουμε είτε ΟΧΙ, πρόκειται οι δανειστές να αλλάξουν θέσεις; Πρόκειται να ελαφρύνουν τις απαιτήσεις τους; Μήπως πραγματώθηκε η συμμαχία του Νότου και τους πιέζει; Ή μήπως όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν συνασπιστεί εναντίον μας; Είναι αδύνατον να επιχειρηματολογήσω περαιτέρω απέναντι σε εκείνον που πιστεύει ότι οι δανειστές πρόκειται να αλλάξουν στάση. Είναι επιλογή του καθενός να πιστεύει εις ό,τι εκείνος νομίζει: στον Άγιο Βασίλη, στο Θεό, στην παγκόσμια ειρήνη και την άνευ όρων αγάπη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι αναντίρρητη: οι δανειστές είναι απολύτως άκαμπτοι και συνασπισμένοι εναντίον μας.
3. Μερίδα των αντιστασιακών του ΟΧΙ παραδέχεται ότι κάτι τέτοιο θα σημάνει την επιστροφή στη δραχμή˙ και ανερυθρίαστα δηλώνει ότι την επιθυμεί. Εδώ φτάνω στο λόγο συγγραφής του κειμένου αυτού: «έλα, μωρέ, θα ζοριστούμε ένα-δυο βδομάδες, ένα-δυο μήνες, ένα-δυο χρόνια και όλα μετά θα είναι εντάξει». Ρωτώ: ποίος αρμοδιότερος του Υπουργού των Οικονομικών της Χώρας, Οικονομολόγου και υποστηρικτή του ΟΧΙ για να πληροφορηθούμε τις συνέπειες αυτής της επιστροφής; Για να δούμε τι έχει γράψει ο κ. Βαρουφάκης στο Protagon: «η έξοδος από το ευρώ για μια ελλειμματική χώρα θα μας έστελνε στην νεολιθική εποχή πριν καλά-καλά το καταλάβουμε. Γιατί; Επειδή αντίθετα με την Αργεντινή, τον Ισημερινό και την Ισλανδία που διατηρούσαν το νόμισμά τους (και χρειάστηκε μόνο να διακόψουν την διασύνδεσή της αξίας του με το δολάριο ή το ευρώ – το λεγόμενο peg), εμείς από το 2000 δεν έχουμε δικό μας νόμισμα. Έστω ότι ο πρωθυπουργός ανακοίνωνε πως σήμερα το βράδυ θα κατέθετε κατεπείγον νομοσχέδιο στην Βουλή δημιουργίας νέου εθνικού νομίσματος. Σε είκοσι λεπτά θα είχαν στεγνώσει όλα τα ΑΤΜ καθώς όλοι θα γνώριζαν ότι το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί βάναυσα (σε σχέση με το ευρώ) μερικά λεπτά της ώρας μετά την δημιουργία του. Φυσιολογικά, όλοι θα τραβούσαν όσο πιο πολλά ευρώ μπορούσαν από τις τράπεζες. Αύριο το πρωί οι ουρές έξω από τις τράπεζες θα ήταν ατελείωτες και μετά από μια ώρα οι τράπεζες θα κατέβαζαν τα ρολά. Η οικονομία θα κατέρρεε. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα απόσυρε την υποστήριξη των τραπεζών (μιας και θα έπαυε να είναι η Κεντρική μας Τράπεζα) και έτσι εκείνες δεν θα ξανα-άνοιγαν τις πόρτες τους. Μέχρι το κράτος να παράξει το νέο νόμισμα (κάτι που παίρνει βδομάδες), η χώρα θα είχε βυθιστεί στο απόλυτο σκότος. Χωρίς πρόσβαση στις χρηματαγορές, στο απεχθές ΔΝΤ, στην ανεκδιήγητη ΕΕ, το ρολόι θα γύρναγε πίσω πολλές δεκαετίες. Η φτώχεια θα εισέβαλε στο 80% των νοικοκυριών. Κάποια στιγμή θα ξανα-βρίσκαμε μια κάποια ισορροπία αλλά τίποτα δεν μου εγγυάται ότι η ισορροπία αυτή θα ήταν καλύτερη από την σημερινή. Οι επιτήδειοι και πάλι κερδισμένοι θα ήταν (καθώς θα είχαν διατηρήσει πρόσβαση σε λογαριασμούς ευρώ εκτός Ελλάδας) ενώ η συντριπτική πλειοψηφία θα καταριόταν την ώρα που κηρύχθηκε η μετα-Μνημονιακή στάση πληρωμών.» Στην πλέον συντηρητική εκτίμηση, λοιπόν, η επιστροφή στη δραχμή θα μας γυρίσει δεκαετίες πίσω, το 80% των νοικοκυριών θα φτωχοποιηθεί και είναι άγνωστο όχι μόνο το πότε αλλά και το αν θα επανέλθουμε ποτέ. Όσοι, δε, έχουν περιουσίες στο εξωτερικό, θα κερδοσκοπούσαν κατά τρόπο καννιβαλιστικό σε βάρος όλων των υπολοίπων.
4. Πρέπει κάποτε το συλλογικό μας ασυνείδητο να πάψει να ενεργοποιεί την τρομοκρατία ως δικαιολογία προκειμένου να μας εγκλωβίζει σε επιλογές που μόνο στο φαντασιακό μας υπάρχουν. Εκφέρω τα λόγια αυτά και θυμάμαι τον Dawkins που επανειλημμένως έχει πει: «δε με ενδιαφέρει αν σας στενοχωρεί το ενδεχόμενο να μην υπάρχει Θεός, δε με ενδιαφέρει αν σας γδύνει από κάθε ελπίδα, εμένα με ενδιαφέρει το κατά πόσο η ύπαρξη του Θεού είναι αληθής ή όχι». Οι δρόμοι που αυτοί τη στιγμή παρουσιάζονται ενώπιόν μας είναι δύο: αυτός του σκληρού μνημονίου (τον οποίο ζούμε τώρα επί πενταετία) και αυτός της δραχμής (του απόλυτου σκότους, της επιστροφής στη λίθινη εποχή, δια στόματος Υπουργού Οικονομικών). Εγώ ανήκω σε αυτούς που προτιμούν να κόψουν το χέρι τους από το να αυτοπυροβοληθούν στο κεφάλι.

[author]του Σπύρου Αραβανή [/author]

`
[Φανταστικός διάλογος].
Χώρος: Ουρά στην Τράπεζα. Χρόνος: 4,5 ώρες αναμονή. Πρόσωπα: Δυο ηλικιωμένοι συνταξιούχοι. Μια κάμερα τούς σημαδεύει:
`

– Κάπου σε ξέρω;
– Είχαμε γνωριστεί πριν δύο χρόνια στο Σύνταγμα, στην πορεία των συνταξιούχων.
– Α! Ναι. Θυμάσαι τι χημικά και ξύλο μας είχαν ρίξει τότε οι μπάτσοι;
– Πώς δεν το θυμάμαι…
– Από το πρωί είμαστε πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια.
– Ε, καιρός ήταν να ενδιαφερθεί κάποιος και για εμάς.
– Πόσο μας «λυπούνται» τώρα ε;
– Είναι συγκινητικοί! Θα ψηφίσεις «Ναι», έτσι;
– Θα ψηφίσω « Όχι».
– Είσαι τρελός!
– Κι εσύ μνημονιακός!

`

Πιάνονται στα χέρια. Οι γύρω συνταξιούχοι κοιτάζουν έκπληκτοι. Κάποιος φωνάζει: «Την αστυνομία, ρε παιδιά!». Σαν από μηχανής θεοί, εμφανίζονται δυο αστυνομικοί και τους χωρίζουν. «Τα είχε προφητέψει όλα ο γέροντας Παΐσιος!» διαβάζει, ένας άλλος, μεγαλοφώνως, στο εξώφυλλο της εφημερίδας που κρατάει. Το πλήθος σταυροκοπιέται. Έξω από την Τράπεζα ακούγονται παιδικά γέλια, εφηβικά πειράγματα, οιστρικά νιαουρίσματα. Και η ουρά για το Ταμείο μεγαλώνει.

`

ΤΕΛΟΣ