`

[author]Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]
`
Τελικά το κριτήριο στα κόμματα είναι ο μέσος και προς τα κάτω αγορητής. Κι εκεί η ισότητα στη βλακεία είναι τις πιο πολλές φορές ακριβοδίκαιη. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί εδώ επεμβαίνει το σύνδρομο της βραχείας λίστας που ξέρουμε και από τα βραβεία λογοτεχνίας. Στο στάδιο πριν την εμφάνιση είναι όλη η βρωμιά του πολιτικού συστήματος. Ο φασισμός πάνω στον οποίο ριζώνει η δημοκρατία μας. Και στον εκπαιδευμένο λαουτζίκο του πελατειακού συστήματος που μυρίζει την ουσία της εξουσίας από χιλιόμετρα. Θυμηθείτε τις παράτες του στρατηγού Τσουκάτου και θα τα θυμηθείτε όλα. Με αυτόν τον ξεχαρβαλωμένο μηχανισμό προώθησης προς εκλογήν θα πάμε και στις ερχόμενες εκλογές.
Με την κομματική συμπάγεια που δημιουργεί ένα μίγμα από κοινωνικά λαμόγια, αναβαθμισμένους άνθρωποι του θεάματος, μωροφιλόδοξους πανεπιστημιακούς και άλλους των θεσμών του δημοσίου, με κύριο χαρακτηριστικό μιαν αμυντική στάση απέναντι στην κινδυνεύουσα οικονομική και ταξική τους θέση. Εύκολα θύματα στο διαπαιδαγωγητικό μηχανισμό της Βουλής που σταθερά διαμορφώνει σε λίγο καιρό μια μονολιθική στάση όπου προεξάρχει το συμφέρον του βουλευτού έναντι όλόκληρης της κοινωνίας. Σε συμπαγή σύμπνοια από όλες τις πλευρές της βεντάλιας των εκλεγμένων.
Γι αυτό και το ποιους εκλέγουμε και η έγνοια για το ποιους να εκλέξουμε είναι συσκοτισμένη.

[author]Του Δημητρίου Μουζάκη [/author]

Ζω σʼ αυτή τη χώρα εδώ και 36 χρόνια κι έχω αριστεριστεί (εκ του αριστερίζομαι, που σημαίνει υφίσταμαι την αριστερά) τόσο πολύ, ώστε να νιώθω την ανάγκη να κακαρίσω ως άλλος Γιώργος Κωνσταντίνου εν όψει απαγγελίας του ποιητή Φανφάρα. Παρόλʼ αυτά το κείμενο τούτο πάλι δε θα το έγραφα, αν δεν έβλεπα τη μεγαλύτερη κωλοτούμπα της σύγχρονης ιστορίας όχι μόνο να μη μετατρέπεται σε λαϊκή οργή, αλλά να διεκδικεί εκ νέου τον πρωθυπουργικό θώκο με αξιώσεις. Αυτό, όμως, είναι άλλο θέμα, στο οποίο θα αναφερθώ στο τέλος. Κατʼ αρχάς επιθυμώ να πραγματοποιήσω μιαν εξομολόγηση, για όποιον του κάνει κέφι να τη διαβάσει.

Με κούρασε η «παράλληλη γλώσσα» της αριστεράς. Με κούρασε ο Ιούλης (Καίσαρας;), ο αλλόκοτος και υστερικός γλωσσικός καθωσπρεπισμός που αποπειράται να επιβάλλει εκφράσεις του τύπου «παράνομοι μετανάστες» αντί του ολόσωστου (κατά μήκος, πλάτος, ύψος, φάρδος, χρόνο, λεπτόνια και κουάρκ) «λαθρομετανάστες», στη βάση του ότι οι «λαθρομετανάστες», αποκαλούμενοι τοιουτοτρόπως, υφίστανται ρατσισμό, σαδομαζοχισμό, υπερρεαλισμό, σκλήρυνση κατά πλάκας, νευρωνικό εκφυλισμό και ξυλοδαρμό. Όχι, μάγκες! Εσείς μπορεί να θέλετε η λέξη «λαθρομετανάστης» να σημαίνει ότι το υποκείμενο είναι μίασμα, σκουπίδι, προϊόν κενώσεως εντέρου, κατώτερο ον, διανοητικά καθυστερημένο ζωντανό ή ό,τι άλλο η φαντασία σας ορέγεται. Ο λαθρομετανάστης, όμως, (ο Έλληνας λαθρομετανάστης, ο Σύρος λαθρομετανάστης, ο Ιταλός λαθρομετανάστης και όλοι λαθρομετανάστες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος) είναι αυτός που εισέρχεται και παραμένει σε μία χώρα δίχως να ακολουθήσει τις διαδικασίες που προβλέπονται από τη χώρα αυτή, δίχως, δηλαδή, να σεβαστεί τη νομοθεσία της χώρας που τον φιλοξενεί. Αν, καλά μου αριστερά παιδιά, εντοπίζεται δοξασίες, απόψεις, τοποθετήσεις, στάσεις που εμπνέονται από το ρατσισμό, την ξενοφοβία, τη μισαλλοδοξία, την απανθρωπιά ή ό,τι άλλο, κατακεραυνώστε τες. Οι λέξεις, όμως, δε σας φταίνε σε τίποτα, ούτε είναι υποχρεωμένες να φορτωθούν τη βαριά σας σύγχυση. Κυρίως, όμως, δε φταίμε εμείς σε τίποτα να υφιστάμεθα τις άνευ αντικειμένου εκρήξεις σας όταν ακούτε μία λέξη, της οποίας το νόημα μπορεί κανείς να πληροφορηθεί ανοίγοντας ένα κοινό, κοινότατο λεξικό.

Με κούρασε η κατάχρηση της λέξης «φασίστας». Όποιος εκφέρει τη λέξη «λαθρομετανάστης» είναι φασίστας, όποιος δηλώνει δεξιός είναι φασίστας, όποιος διαφωνούσε με την προσαρμογή της νομοθεσίας στα αιτήματα Ρωμανού είναι φασίστας, όποιος έλεγε ότι η Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας (άρα τα μνημόνια) ήταν αναπόφευκτη κι επομένως υποχρεωτική ήταν φασίστας, όποιος αρέσκεται στην ενασχόληση με τον κλασσικό μας πολιτισμό είναι φασίστας, όποιος αγαπά την Εκκλησία είναι φασίστας, όποιος τολμά να ισχυριστεί ότι ο Στάλιν και ο Χίτλερ ήταν δύο τέρατα της ιστορίας είναι φασίστας, όποιος κρεμάει την Ελληνική σημαία από το μπαλκόνι του είναι φασίστας, όποιος εκδηλώσει καθʼ οιονδήποτε τρόπο συμπάθεια για την αστυνομία ή το στρατό είναι φασίστας, όποιος γουστάρει την καθαρεύουσα και όχι τη δημοτική είναι φασίστας, όποιος πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία είναι φασίστας, όποιος καταφέρεται κατά της κατάχρησης του δικαιώματος στην απεργία, τη διαδήλωση και το συνδικαλισμό είναι φασίστας, όποιος καταδικάζει τους βανδαλισμούς είναι φασίστας (στους δρόμους, στα πανεπιστήμια, στις τράπεζες, στα καταστήματα), όσοι αρέσκονται στις παρελάσεις είναι φασίστες. Όχι, μάγκες. Όσοι προανέφερα δεν είναι φασίστες. Εσείς είστε μισαλλόδοξοι. Θα υποτιμήσω τον εαυτό μου προσπαθώντας να αποδείξω τα αυτονόητα.

Με κουράζει το μονοπώλιο της ανθρωπιάς από τους αριστερούς. Κάποιοι από αυτούς δε δίνουν του αγγέλου τους νερό, ζουν μέσα στη χλιδή και την ξιπασιά, ωστόσο καταφέρονται με πύρινο τρόπο κατά της ιδιοκτησίας. Όταν τους ρωτάς πώς συμβιβάζονται αυτά, μεγαλοιωδώς απαντούν «εμείς θέλουμε να αλλάξει το σύστημα, δεν είμαστε Χριστιανοί να επιδοθούμε σε φιλανθρωπίες». Κομμουνισμός της Εκάλης. Μνημείο υποκρισίας και σιχάματος. Μονοπώλιο της αγάπης για το συνάνθρωπο. Μονοπώλιο του κοινωνικού κράτους. Μονοπώλιο της κοινωνικής ευαισθησίας. Όλα στο κεφάλι τους! Στους αριστερούς οφείλεται το κοινωνικό κράτος της Φινλανδίας; Στους αριστερούς οφείλεται η δημόσια και δωρεάν παιδεία που έχουμε στην Ελλάδα; Στους αριστερούς οφείλεται ο Ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας με όλους τους πόρους οι οποίοι επί δεκαετίες την αιμοδότησαν; Τίποτα δε μονοπωλείτε, μάγκες. Ούτε την κοινωνική ευαισθησία ούτε το πολιτικό αδιάφθορο˙ κι ούτε, βέβαια, η ιστορία σας, τα έργα και οι ημέρες σας, υπήρξαν αμόλυντες. Και μακελάρηδες περιλαμβάνουν και διεφθαρμένους και λαϊκιστές και υποκριτές και απʼ όλα. Κουράστηκα με την παρθενία σας. Κουράστηκα.

Πρώτη φορά αριστερά στην Ελλάδα, έφτασα στα καθʼ ημάς. Πέντε χρόνια καταψήφιζε τα πάντα, ό,τι βρισκόταν στο διάβα της, ως και τη μείωση του ΕΝΦΙΑ και της έκτακτης εισφοράς. Πέντε χρόνια ακούγαμε για νταούλια, ζουρνάδες, προσκυνημένους, γερμανοτσολιάδες, προδότες. Ήρθαν στην εξουσία, στράγγιξαν τα αποθεματικά του κράτους, κλείσανε τις τράπεζες, επέβαλαν capital controls, γύρισαν την οικονομία σε ύφεση για να υπογράψουν, τελικώς, τριετές, σκληρό μνημόνιο.

Εμείς, όμως, θα τους ξαναψηφίσουμε. Είναι αριστεροί, είναι καλοί άνθρωποι, καλοί μου άνθρωποι. Κι ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά.

Κικιρίκου!

[author]Του Γιώργου Χριστοδουλίδη* [/author]

Εδώ και πόσο καιρό ακούμε για παιδιά προσφύγων που πνίγονται στη Μεσόγειο; Εδώ και πόσο καιρό μας κυκλώνει η αριθμητική των πνιγμένων; Την αρχική φρίκη, μετά αγανάκτηση, ακολούθως οργή, σίγασε η απεχθής, σχεδόν καθημερινή, επανάληψη του δράματος. Η κάθε μέρα, ένας βομβαρδισμός διαφορετικών αριθμητικών αναλογιών κι οι πνιγμένοι από άνθρωποι, να γίνονται στη συνείδηση μας νούμερα και εν τέλει να απωθούνται στη σφαίρα της συνήθειας.
Μέχρις ότου η φωτογραφία του μικρού Αιλάν να μπει στα σπίτια μας. Mέχρι να δούμε το θάνατο μπροστά μας στην πιο αποτρόπαια μορφή με την οποία μπορεί να μας παρουσιαστεί: Τη μορφή ενός νεκρού αθώου νηπίου, πνιγμένου στο τρομερό έρεβος της θάλασσας και ξεβρασμένου σε στάση μπρούμυτα στις ακτές της Αλικαρνασσού. Την ώρα που τα δικά μας παιδιά παιγνίδιζαν ανέμελα σε κάποιο πάρκο ή σε κάποια παραλία. Προστατευμένα . Ασφαλισμένα. Αγαπημένα.
Αυτή η τρομαχτική φωτογραφία σαν καρφί στο παχύ μας δέρμα άνοιξε μια τρύπα από την οποία ξεχύθηκαν τα υγρά της αναισθησίας και της αποχαύνωσης. Μας επέτρεψε να συγκλονιστούμε ξανά προσκρούοντας στην άθλια πραγματικότητα του καιρού μας όχι μέσα από το αλεστήρι της καθημερινής ειδησεογραφίας αλλά από τον μεγεθυντικό φακό μιας φωτογραφικής μηχανής που έγινε το μάτι του κόσμου.
Συνεπώς, μόνο ως ακατανόητη εκλαμβάνω τ η θέση κάποιων ότι «δεν πρέπει να δείχνουμε τέτοια πράγματα». Νερό στο μύλο των λαθρέμπορων, των ανάλγητων αξιωματούχων της Ευρώπης , των γελοίων επιτρόπων, των σιχαμένων κυβερνήσεων, των διαχρονικών από καταβολής της ανθρωπότητας, δολοφόνων και εκμεταλλευτών της ανθρώπινης ύπαρξης, του μαζικού ανθρώπινου πόνου.
Αν η δημοσιότητα είναι η ψυχή της δημοκρατίας, η φωτογραφία του μικρού Αϊλάν, πεσμένου, πνιγμένου, νεκρού, λεηλατημένου από τα καλύτερα του χρόνια, στερημένου την εν ζωή αγάπη, είναι ένα μαστίγιο που θα χτυπά το σαπισμένο από την ατιμία πρόσωπο του οικοδομημένου στην ανηθικότητα και τη δυστυχία σύγχρονου μας πολιτισμού.
Τούτη η φωτογραφία θα μας μάθει να μετρούμε τον θάνατο στις πραγματικές του διαστάσεις: Τον θάνατο ως τις μέρες που στερήθηκε ο μικρός Αϊλάν, τα αγγίγματα που δεν ένιωσε, τα φιλιά που δεν πήρε και δεν έδωσε, τις γνώσεις που δεν κέρδισε, την λατρεία που δεν είδε σε βλέμματα άλλα, το πάθος που δεν μοιράστηκε, τα παιδιά που δεν έκανε, την γονιμότητα και τη φαντασία της ζωής που δεν βίωσε, τα όνειρα που δεν πρόλαβε να γεννήσει, τα δικαιώματα που δεν απόλαυσε. Θα μας μάθει ότι σε αυτόν τον πλανήτη, σε αυτόν τον ΤΟΠΟ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ, έχουμε την ευθύνη να μην ησυχάζουμε μέχρις ότου στραγγίξει και η τελευταία μας ικμάδα δύναμης, δημιουργικότητας, αγωνιστικότητας και αφοσίωσης στο υπέρτατο καθήκον της υπεράσπισης των αδυνάμων, των κατακρεουργημένων, των καταφρονημένων, των εξαθλιωμένων.
Θα μας μάθει, τέλος, να αγαπάμε. Να αγαπάμε περισσότερο τα παιδιά μας, τα παιδιά όλου του κόσμου και όλο και πιο αποφασιστικά να τους δείχνουμε με το χέρι τους κακούς, να τους λέμε τον λύκο, λύκο, το σκοτάδι, σκοτάδι. Κι΄είναι βαθύ και πυκνό το σκοτάδι που μας ζώνει.

*O Γιώργος Χριστοδουλίδης είναι ποιητής και δημοσιογράφος

[author] του Σπύρου Αραβανή [/author]
`
H ανάρτηση-διάχυση φωτογραφιών με πνιγμένα κορμάκια ή με στοιβαγμένα νεκρά σώματα σε φορτηγά δεν καταδεικνύει κανένα ίχνος συμπόνοιας ή οργής παρά μόνο φετιχισμό της τραγωδίας και νεκροποίηση κάθε συναισθήματος. Ο βίαιος θάνατος δεν ξορκίζεται καλύτερα με εικόνες. Αρκεί η δημοσιοποίηση της είδησης για να αντιληφθείς το μέγεθος της συμφοράς. Τα «νεκρά παιδιά» είναι μια ασύλληπτη τραγωδία που και μόνο ως γράμματα της αλφαβήτου θα έπρεπε κανονικά να αδυνατεί το χέρι να συντάξει. Καταντήσαμε σαν υπάλληλοι νεκροτομείου, να γίνεται καθημερινή συνήθεια η απάνθρωπη εικόνα κι ας στολίζουμε την ψυχρότητα της πράξης μας με διάφορα κοσμητικά επίθετα.
Για πολλές δεκαετίες οι ελληνικές εφημερίδες δημοσίευαν αποκρουστικά πρωτοσέλιδα πραγματικότητας. Τι ωφέλησε; Ποια αλλαγή στη κοινωνία επέφεραν; Οι νέοι της εποχής εκείνης είναι σήμερα «ώριμα τέκνα της οργής» ή ανάπηρες συνειδήσεις που εξαντλούν τον ανθρωπισμό τους μέσα από την κοινοποίηση των συμφορών; Και οι σημερινοί νέοι που εξοικειώνονται με τις φρικαλεότητες, αποκτούν μια βίαιη ενηλικίωση προπομπό της αυριανής τους ευαισθησίας τους ή μονάχα μια ικανοποίηση της αδηφάγου περιέργειας ενός μυαλού ήδη κατασπαραγμένου από τις splatter σκηνές που νομίζει ότι βλέπει στην πολύ μεγάλη οθόνη που λέγεται ζωή; Τα δάχτυλα που έχουν το κουράγιο για upload ή share είναι ικανά για όλα. Το ίδιο και όσοι παρά την προειδοποίηση «Προσοχή! Σκληρές εικόνες» σπεύδουν να ανοίξουν τον σύνδεσμο ερεθισμένοι ούτε καν πια τόσο από την φρίκη που θα αντικρύσουν, αλλά από τη συγκίνηση που αναζητούν θρονιασμένοι στον καναπέ του ανθρωπισμού τους.

[author]της Αδαμαντίας Τριάρχη-Μακρυγιάννη[/author]

`

Πριν από το 1991 στο Λένινγκραντ της Ρωσίας, – τωρινή Αγία Πετρούπολη – το οργανωμένο πρόγραμμα του ταξιδευτή περιλάμβανε μια ώρα, στο Κοιμητήριο Μνήμης Piscarevskoye. Μια συνηθισμένη, ηλιόλουστη ημέρα, υποβλητική μουσική εκάλυπτε αμέτρητα μνήματα στρατιωτών και πολιτών. Δίπλα σε συγκινητικά μικρά δώρα, πάνω στις πλάκες, οι επιγραφές μνημονεύουν εκείνους, που είχαν χάσει τη ζωή τους, κατά την πολιορκία της πανέμορφης πολιτείας από τους Ναζί, επί 900! ημέρες αντίστασης, πείνας, θανάτου… Σεπτέμβριος 1941 – τέλος Ιανουαρίου 1944. Το χέρι της μικρής μαθήτριας Τάνιας Σαβίσεβα εικονογράφησε τη φρίκη, που εβίωνε, σε εννιά μόνον, μικρές, συγκλονιστικές προτάσεις του ημερολογίου της:

«Η Ζένια πέθανε, 12.30 π.μ. 28 Δεκεμβρίου, 1941».
«Η Γκράννυ πέθανε, 3.00 π.μ., 25 Ιανουαρίου, 1942».
«Ο Λιόκα πέθανε, 5.00 μ.μ., 17 Μαρτίου, 1942».
«Ο θείος Βάσια πέθανε, 2.00 μ.μ., 13 Απριλίου, 1942».
«Ο θείος Λιόσα, 4.00π.μ., 10 Μαΐου, 1942.»
«Η Μαμά, 7.30 μ.μ., 13 Μαΐου, 1942».
`

(Η τελευταία εγγραφή συνοψίζει την όλη Τραγωδία:)
«Οι Σαβίσεφ έχουν πεθάνει. Όλοι τους έχουν πεθάνει. Η Τάνια έμεινε μόνη της».

`

Μάλλον και σήμερα, την έκθεση του παραπάνω μουσείου θα ανοίγει ένα μεγεθυμένο φωτοαντίγραφο του μικρότερου ημερολογίου στον κόσμο. Το «ΚΑΤΗΓΟΡΩ» του παιδιού, ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙΟΥ, έρχεται, ως εμάς, από ένα μικρό βιβλίο, στην Αγγλική Γλώσσα. (Με τίτλο: «Leningrad. Past, Present and Future». Press Agency. Publishing House). Την Τάνια τελικά φυγαδεύουν από την πόλη αλλά, ήδη εξαντλημένη, πεθαίνει• Το 1943.
`

Ο Ρώσος μεγάλος μουσικός Ντμίτρι Σοστακόβιτς, το 1941 «των συνεχών βομβαρδισμών, του καταιγισμού των οβίδων…», συνθέτει και παρουσιάζει την 7η Συμφωνία, στην τραγική πολιτεία. Την καταγραφή της ηρωικής του Αντίστασης, του Μαρτυρίου, της Άρνησης του Θανάτου. Ανάμεσα στις νότες, ακούμε, μία – μία, τις λέξεις της μικρής μαθήτριας Τάνιας Σαβίσεβα.
– Τον Μάη του 1969, από αναφιλητά τύψεων πλημμύριζε η αίθουσα Φιλαρμονικής του Βερολίνου, ενώ γερμανική ορχήστρα «εδίδασκε» την εμβληματική Συμφωνία του Λένινγκραντ. (Μαντώ Αραβαντινού, Μεταγραφή ή εμπειρία συνόρων).