Ο κύκλος τραγουδιών “Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…” για δυο φωνές, πιάνο, τσέλλο, κόρνο και φαγκόττο κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1979 απο την εταιρεία ΜΙΝΩΣ (MSM 390),με ερμηνευτές την Μαρία Φαραντούρη και τον Γιάννη Κούτρα και με συμμετοχή των μουσικών Βύρωνα Φιδετζη (τσελλο), Νίκο Σπινουλα (κορνο), Σπύρο Καζιανη (φαγκοττο) και Μιχάλη Γρηγορίου (πιανο).

 πατήστε εδώ
Φίλοι που φεύγουν
Που χάνονται μια μέρα
Φωνές τη νύχτα
Μακρινές φωνές
Μάνας τρελής στους έρημους δρόμους
Κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση
Ερείπια σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες.

Εφιάλτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα.

( μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά; )

Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Στίχοι: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μιχάλης Μπουρμπούλης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νίκος Κωνσταντίνου
Ερμηνεία: Βίκυ Μοσχολιού

Όταν σε περιμένω (Ντίνος Χριστιανόπουλος)

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι
Ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους
Σ’αυτούς που ώρες στέκονται
Σε μια ουρά πίσω από πόρτα
Ή μπροστά σ’ ένα υπάλληλο
Κι εκλιπαρούνε
Με μια αίτηση στο χέρι
Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι
Ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους

Έλα ν’ ανταλλάξουμε (Ντίνος Χριστιανόπουλος)

Έλα ν΄ανταλλάξουμε
κορμί και μοναξιά,
έλα ν΄ανταλλάξουμε
κορμί και μοναξιά.

Να σου δώσω απόγνωση
να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις δύναμη
να μην είμαι ράκος.

Έλα ν΄ανταλλάξουμε
κορμί και μοναξιά,
έλα ν΄ανταλλάξουμε
κορμί και μονάξιά.

Κ΄ ύστερα να πέσω
με κατάνυξη στα πόδια σου
για να μάθεις πια, να μάθεις πια
να μη κλοτσάς.

Έλα ν΄ανταλλάξουμε…

Κατηγορία: ΠΑΙΔΙΚΟ
Συνθέτης: ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ , Στιχουργός: ΕΜΗ ΣΙΝΗ
Συμμετοχές: ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΚΚΑΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ, ΧΑΡΗΣ ΚΑΒΑΛΛΙΕΡΑΤΟΣ, ΜΑΡΙΑ ΘΩΙΔΟΥ, ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΩΤΕΙΝΑΚΗ, ΤΙΜΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΧΛΑΤΗΣ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΣΙΑΡΑ
Εταιρεία: YAFKA RECORDS

Η βρύση που έβριζε

Σ`ένα χωριό πιο μακριά
από αυτά τα μέρη,
υπήρχε μια τεράστια,
πράσινη,άγρια φτέρη.

Μα η φτέρη στο τραγούδι αυτό
δε θα σ`απασχολήσει
γιατί πρωταγωνίστρια
είναι η από κάτω βρύση !

Ήταν μια βρύση πέτρινη
μ`ένα προβληματάκι…
Σαν άνοιγε,δεν έβγαζε
τρεχούμενο νεράκι !

Αυτή η βρύση έβριζε
εκείνους που διψούσαν
κι αυτοί απομακρύνονταν
και δυσανασχετούσαν.

“Είμαι η βρύση του χωριού !
Κανέναν δεν ποτίζω !
Κι όσο εσείς μ`ανοίγετε,
τόσο εγώ θα βρίζω !”

Μια μέρα όμως που φύσαγε,
Δευτέρα μεσημέρι,
της ρίξανε οι κάτοικοι
στο στόμα της πιπέρι !

Η βρύση τότε ξύπνησε
και πάει να τους τα ψάλει,
μα απ`το χρυσό το στόμιο
νεράκι ξεπροβάλλει.

Όμως κανείς δεν πρόσεξε
μια χούφτα από πιπέρι
που απ`τον αγέρα σκόρπισε
και έπεσε στη φτέρη…

Το πρόβλημά τους λύθηκε.
Νεράκι η βρύση στάζει.
Μα η φτέρη όλο φτερνίζεται
στιγμή δεν ησυχάζει !

Και έτσι εύκολα κι απλά
μία απροσεξία,
στην άσημη τη φτέρη μας
άλλη θα δώσει αξία…

Κι από κομπάρσα θα κληθεί
να πρωταγωνιστήσει
κι αλίμονο στη βρύση μας
που δεν μπορεί να βρίσει !

 
Μουσική – Στίχοι – Ερμηνεία: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Επιμέλεια ενορχήστρωσης: Άγγελος Αγγέλου
Συμμετέχουν: Μαρία Παπαγεωργίου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
Περισσότερες πληροφορίες-σημεία πώλησης του δίσκου: http://www.yafkarecords.gr/el/Home.html
Πατήστε εδώ: Ίλιγγος
Μ’ ένα καρότσι

Στην πόλη απαγορεύονται οι αριστερές στροφές
Στραβός γιαλός, στραβά γυαλιά, στραβές παρεκτροπές
Κι αναρωτιέσαι αν το θελα να γίνω έτσι όπως είμαι

Ο μπέμπης μας ο δίμετρος μαθαίνει ελληνικά
Αργότερα θα σκέφτεται και συνδυαστικά
Διακόπτουμε για διαφημίσεις μέχρι νεωτέρας

Τα μισθωμένα είδωλα στοιχειώσανε γενιές
Η απόσταση αμετάκλητη, σε μάθανε να λες
Τα μάτια μας κερκόπορτα σε πόλη που κοιμάται
Δεν καθρεφτίζεται η ψυχή ούτε στη συνουσία

Κάτι έχουν πάθει οι ορμόνες μου-τι μπέρδεμα κι αυτό
Κι αντί να σε φαντάζομαι ιδρωμένο και γυμνό
Αναρωτιέμαι αν θα σουνα καλός μ’ ένα καρότσι

Μουσικη και Ποιηση

Μια διαλεξη στη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΑΙΤΗ ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ, 12/12/2004

(Κυκλοφορησε στα αγγλικα στο περιοδικο Hellenic Quarterly, No. 24-25, 2006)

Τα τελευταια χρονια η μουσικη μου δραστηριοτητα στρεφεται ολο και περισσοτερο προς το χωρο του τραγουδιου, ετσι μου εχει δοθει συχνα η ευκαιρια να κανω ορισμενες σκεψεις πανω στη σχεση που μπορει να εχει ενας συνθετης με την ποιηση. Ειναι βεβαια γεγονος πως η σχεση της μουσικης με τον ποιητικο λογο υπηρξε ιστορικα δεδομενη και αυτονοητη, καθορισε δε σε μεγαλο βαθμο και την εξελιξη της ιδιας της μουσικης. Ωστοσο, στην περιπτωση της μελοποιησης της ποιησης, οταν δηλαδη επιχειρειται να προστεθει εκ των υστερων μουσικη πανω σε ενα αυτονομο ποιητικο εργο που δεν γραφτηκε με προθεση να μελοποιηθει, προκυπτουν ορισμενα ενδιαφεροντα αισθητικα ζητηματα που αξιζει να εξεταστουν. Ειναι γνωστο αλλωστε πως στον τοπο μας τα τελευταια χρονια ειχε αποτελεσει συχνα αντικειμενο συζητησεων και αντιπαραθεσεων το αν πρεπει ή οχι να μελοποιειται η ποιηση, το τι μπορει να σημαινει ο ορος “εντεχνο λαϊκο τραγουδι”, το ποια ειναι η διαφορα αναμεσα στον “απλο στιχο” και στη “σοβαρη ποιηση”, κλπ. Πιστευω λοιπον πως τετοια ερωτηματα οφειλονται στην υπαρξη καποιων παρανοησεων, αλλα και σε ορισμενες, δικαιολογημενες ισως, αντιδρασεις απεναντι σε απλοϊκοτητες και σε αισθητικες καταχρησεις.

Ας παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη : Η εμφανιση της λεγομενης “καθαρης” οργανικης μουσικης κι’ η δυνατοτητα της να λειτουργει ως μια αυτονομη μορφη καλλιτεχνικης εκφρασης αποτελεσε ενα σχετικα προσφατο φαινομενο στην ιστορια του πολιτισμου που εμφανιζεται στις δυτικες κοινωνιες γυρω στον 17ο αιωνα, την περιοδο δηλαδη που χαρακτηριζουμε ως Μπαροκ. Επι χιλιαδες χρονια, σε ολες τις παραδοσιακες κοινωνιες, η μουσικη ηταν ταυτισμενη σχεδον απολυτα με το λογο και με την κινηση, με την ποιηση και με το χορο. Αυτες οι μορφες ανθρωπινης εκφρασης που εχουν ως κοινο γνωρισμα την οργανωση τους μεσα στο χρονο κι’ οι οποιες –οπως αποδεικνυεται κι’ απο τη νευρολογια- ενεργοποιουν παρεμφερεις αντιληπτικους μηχανισμους, ησαν σχεδον αξεδιαλυτα δεμενες στη συνειδηση των ανθρωπων, κατι που φαινεται κι’ απο τις ονομασιες που χρησιμοποιουσαν για να τις περιγραψουν. Η αρχαια σακνσκριτικη λεξη “σαμγκιτα” π.χ που χρησιμοποιουσαν οι Ινδοι για τη μουσικη περιεγραφε την τεχνη που συνδυαζει το τραγουδι με τη μουσικη και το χορο. Αλλα κι’ η ελληνικη λεξη “Μουσικη” περιεγραφε την “Τεχνη των Μουσων” που περιελαμβανε τη μουσικη, την ποιηση και τον χορο. Χιλια χρονια αργοτερα, στο αρχαιο κινεζικο “Αρχειο Τελετουργιων” του 5ου αιωνα μ.Χ. υπαρχει η χαρακτηριστικη διατυπωση “η ποιηση εκφραζει την ιδεα, η μουσικη προεκτεινει τον ηχο, ο χορος ζωντανευει τις στασεις”.