Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Στίχοι: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μιχάλης Μπουρμπούλης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νίκος Κωνσταντίνου
Ερμηνεία: Βίκυ Μοσχολιού
Όταν σε περιμένω (Ντίνος Χριστιανόπουλος)
Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι
Ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους
Σ’αυτούς που ώρες στέκονται
Σε μια ουρά πίσω από πόρτα
Ή μπροστά σ’ ένα υπάλληλο
Κι εκλιπαρούνε
Με μια αίτηση στο χέρι
Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι
Ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους
Έλα ν’ ανταλλάξουμε (Ντίνος Χριστιανόπουλος)
Έλα ν΄ανταλλάξουμε
κορμί και μοναξιά,
έλα ν΄ανταλλάξουμε
κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση
να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις δύναμη
να μην είμαι ράκος.
Έλα ν΄ανταλλάξουμε
κορμί και μοναξιά,
έλα ν΄ανταλλάξουμε
κορμί και μονάξιά.
Κ΄ ύστερα να πέσω
με κατάνυξη στα πόδια σου
για να μάθεις πια, να μάθεις πια
να μη κλοτσάς.
Έλα ν΄ανταλλάξουμε…
Η αγάπη μου για σένα (Μιχάλης Μπουρμπούλης)
Ένα-ένα χαμηλώνεις
τα ματόκλαδα και κλαις,
σαν μικρό παιδί θυμώνεις
και παράπονα μου λες.
Η αγάπη μου για σένα
είναι άστρο μακρινό
και τα λόγια χελιδόνια
σ’ έναν άδειο ουρανό.
Ένα-ένα χαμηλώνεις…
Η αγάπη μου για σένα
είναι τόσο δυνατή:
τριαντάφυλλο στην άμμο
και βροχούλα στο χαρτί.
Ένα-ένα χαμηλώνεις…
Έτσι είναι η ζωή μας (Μιχάλης Μπουρμπούλης)
Ξέρω ένα λιμάνι μ’ αραγμένα πλοία
που όλο περιμένουν κάποιους ναυτικούς.
Έτσι είν’ η ζωή μας όλο σου φωνάζω
μα δε με πιστεύεις ούτε και μ’ ακούς.
Με αεροπλάνα και λεωφορεία
έλα να σε πάρω απ’ αυτή τη γη.
Σήκωσε κι απόψε ο αγέρας σκόνη
και ο κόσμος μοιάζει μ’ άδειο μαγαζί.
Φωτεινές ρεκλάμες, τουρισμός, γραφεία
μουσικές που κλαίνε στους Λυκαβηττούς.
Έτσι είν’ η ζωή μας όλο σου φωνάζω
μα δε με πιστεύεις ούτε και μ’ ακούς.
Πες μου τι θα καταλάβεις (Μιχάλης Μπουρμπούλης)
Άνοιξα, καλέ, για σένα
πόρτα κι αγκαλιά,
μα φοβάσαι και μου τρέμεις
όπως τα πουλιά.
Πες μου τι θα καταλάβεις
στον παράδεισο κι αν πας
μοναχός σου αν κοιμάσαι, καλέ,
μοναχός σου αν ξυπνάς.
Πες μου τι θα καταλάβεις
στον παράδεισο κι αν πας.
Μη νηστεύεις την αγάπη
ούτε το φιλί
κι είσαι σαν καλογεράκι
σε μικρή αυλή.
