Δανάη Παναγιωτοπούλου, "Homo logotypus", yafka records 2009

 
Μουσική – Στίχοι – Ερμηνεία: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Επιμέλεια ενορχήστρωσης: Άγγελος Αγγέλου
Συμμετέχουν: Μαρία Παπαγεωργίου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
Περισσότερες πληροφορίες-σημεία πώλησης του δίσκου: http://www.yafkarecords.gr/el/Home.html
Πατήστε εδώ: Ίλιγγος
Μ’ ένα καρότσι

Στην πόλη απαγορεύονται οι αριστερές στροφές
Στραβός γιαλός, στραβά γυαλιά, στραβές παρεκτροπές
Κι αναρωτιέσαι αν το θελα να γίνω έτσι όπως είμαι

Ο μπέμπης μας ο δίμετρος μαθαίνει ελληνικά
Αργότερα θα σκέφτεται και συνδυαστικά
Διακόπτουμε για διαφημίσεις μέχρι νεωτέρας

Τα μισθωμένα είδωλα στοιχειώσανε γενιές
Η απόσταση αμετάκλητη, σε μάθανε να λες
Τα μάτια μας κερκόπορτα σε πόλη που κοιμάται
Δεν καθρεφτίζεται η ψυχή ούτε στη συνουσία

Κάτι έχουν πάθει οι ορμόνες μου-τι μπέρδεμα κι αυτό
Κι αντί να σε φαντάζομαι ιδρωμένο και γυμνό
Αναρωτιέμαι αν θα σουνα καλός μ’ ένα καρότσι

Ίλιγγος

Με πιάνει μαύρος ίλιγγος στα πόδια σου πριν πέσω
και λύνω τα κορδόνια μου να μοιάζουν με φτερά
του πανικού τεχνάσματα μα θέλω να σου αρέσω
έλα μια βόλτα στα χαλάσματα, έχω ζευγάρι δεκανίκια εφεδρικά.

Βαρέθηκα να πολεμώ τους άσσους στα μανίκια
τα νιάτα μου πεινάσανε και άστοχα χτυπάν
μα απο τις παγίδες τρέφομαι σαν όλα τα ποντίκια
με κάτι αγρίμια ξενιτεύομαι κι ας ξέρω πίσω πως να μην γυρνάν.

Τώρα τα χάδια σου μου λεν, καθένας το σταυρό του
με στόμα επιδέξιο ρουφάς τη μοναξιά
αύριο θα παίξουμε ξανά τον γυρισμό του ασώτου
κάποια Αριάδνη σε κοιτά, με μια κλωστή σε δένει και μας κυβερνά.

Το δάχτυλό μου στην πληγή μα ακόμα δεν πιστέυω
νηφάλια και παράλογη η γη που περπατώ
από την πηγή που ξεδιψάς όλο σταγόνες κλέβω
κάνε ξανά πως δεν κοιτάς,μόνο για σένα, είπες,κάνω τον χαζό.

Λόλα

Στους δρόμους τραγουδάνε ασφαλίτες
και ρίχνουν οιστρογόνα στη λίμνη Μαραθώνα,
να πίνουν τρείς φορές τη μέρα οι διαφημιστές
κι αντί να γίνουν όλα τα παιδιά παγανιστές
αλλάζουνε καθρέφτες κι εραστές (αμάν – αμάν)
αλλάζουνε καθρέφτες κι εραστές.

Η Λόλα τη φωτιά θα μας διδάξει
τα αστεία μου είναι μαύρα μα ζω μέσα σε χάβρα
που σπάει πορσελάνες και τη φτώχια νοσταλγεί
οχτώ φορές τη μέρα σιδερώνει την πληγή
και θέλει αύριο ν’ αναστηθεί, (σώνει και ντε)
και θέλει αύριο ν’ αναστηθεί.

Στα οπίσθια του Μέγα Καναλάρχη
επάγγελμα διαδρομιστής και του οργάνου του εραστής,
τα βράδια που ονειρεύομαι τον κόσμο αλλιώς πλασμένο
στο Σύνταγμα καταμεσίς τον βλέπω κρεμασμένο
και με ξυπνάει ο Φρόυντ απελπισμένος (“πως είσαι έτσι;”)
και με ξυπνάει ο Φρόυντ απελπισμένος.

Ακόμα τραγουδάνε οι ασφαλίτες
ηλίθιες μελωδίες, ματζόρε τραγωδίες
και στην τραμπάλα λούστροι απαιτούν προαγωγή
αυτή η παιδική χαρά ποτέ δε θα καεί
η Λόλα πήδηξε απ’ την κουπαστή (αλλά δεν έπαθε τίποτα!)
η Λόλα πήδηξε απ’ την κουπαστή.

Ψηφιδωτό

Αφηρημένη κι άναυδη
κρατάω ένα ίσο
σε διακοπτόμενη γραμμή
για να ισορροπήσω

Θυμάμαι τις φοβέρες τους
κι αλλού θα κατοικήσω
Σ’ το λέω σκοτώνω για στοργή
μα δε γυρίζω πίσω

Ξύπνα με το ξημέρωμα
μέσα σε ρευστά τοπία
η αλήθεια ζει καλύτερα
έξω απ’ τη συγκυρία
Η αλήθεια ζει καλύτερα έξω

Ξέχασα όσα πλήρωσα
για ναύλα και για μπάρκα
σε τόπους που χαράζεται
η σάρκα από τη σάρκα

Ξεθωριασμένη και μικρή
δοκίμασα να χτίσω
χιλιόμετρα ψηφιδωτό
για να σε συναντήσω