`

Θαλασσογραφία

Κι αυτά τα ψεύτικα νησιά της Κυψέλης

-με τα λερά πλακόστρωτα γεμάτα τσίχλες,
στραπατσαρισμένα ημιθανή °κοχύλια
θάλασσες° ετοιμόρροπα σκονισμένα αυτοκίνητα
πνιχτά °κύματα εξωτικών φοβισμένων μεταναστών
(διστάζουν να σ’ αντικρίσουν κατάματα,
λες και προστατεύονται απ’ το λιοπύρι)

γλάστρες να κρέμονται απ’ τα μπαλκόνια και ζαρντινιέρες
φυτεμένες με ανεμώνες του άγριου γιαλού°
(κάποτε λίγο ξερές, σα να τις ξέβρασε το °κύμα
κατά τι παλιότερα από προχτές)

φοβού τα σαγόνια του καρχαρία° τ’ αμείλικτα
στη μάχαιρα που κραδαίνει ο κρεοπώλης της γωνίας
πρόσεξε μην πατήσεις °αχινούς
(σκάνε σαμπρέλες έτσι αιχμηροί και γυάλινοι,
θραύσματα παλαιοπωλείων)

όσο κι αν τα πράγματα περιπλέκονται
γύρω από πλοκάμια πλαστικών και φυλλαδιακών χταποδιών°
κι ας ζω με βουβή πεθυμιά για τη γκρίζα ασχήμια των °βυθών
Σικίνου, Κέας, Αστυπάλαιας, Κυθήρων°
(κι άλλων πολλών ακόμα αρχιτεκτονικών απαυγασμάτων,
εξόχως αστικών γειτνιαζόντων διόδων)-

θα τα ξεχάσω κάποτε.

`

ΤΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΦΙΕΣ
Χθες το βράδυ,
μες τα βαθιά-βαθιά σοκάκια,
συνάντησα έναν μύωπα μεσήλικα.
Περπατούσε σκυφτά,
σχεδόν παράλυτος από το μέτωπο και πάνω.
Έφτυσε την μασέλα του
στον τοίχο που είχαν γράψει:
`

“ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΧΗΜΕΙΑ
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ΚΑΝΩ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ”
`

και προφανώς ενοχλημένος,
έβγαλε μια κίτρινη κάμερα απʼ την χολή του,
δυο ανθρώπινες καρδιές απʼ την καρδιά του

ξεκόλλησε το δέρμα του,

φτιάχνοντας ένα καμβά σαν ιατρικό σεντόνι

Στην μία καρδιά είχε χαράξει την λέξη ΨΑΙΜΑ
ενώ  η άλλη νεκροζώντανη μοιρολογούσε:

“Η γλώσσα μου είναι στεγνή
σαν κάρβουνο στο χιόνι,
κι η φτώχια μου ανθεί
στον καναπέ της μόνη”

Κινηματογραφούσε δέκα εικοσαετίες φιλμ μουχλιασμένο,
μουχλιασμένο και ιδρωμένο όπως ήταν η παλάμη του.

Ταράχτηκαν οι πληγές της κοιλιάς μου,
κόπηκαν τα ράμματα του ορίζοντα
απ΄το μακάβριο θέαμα ,
που ορκίστηκα στην  υπομονή μου
όταν θα με  ξορκίσουν τούτα τα σοκάκια
πέτρα να γίνουν τα μάτια μου,
να φτύνω δόντια στο τραπέζι μου
αν αφήσω να κλέψουν ακόμη μιαν Άνοιξη απʼ την ζωή μου.

`

*

ΟΙ ΠΡΟΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ
Παρήλαυναν νυχτιάτικα
στην καρότσα ενός αγροτικού
οι πρόκες του Αναγνωστάκη.
Ματωμένες , μεθυσμένες
και άνεργες.
Καμία λέξη δεν είχε καρφωθεί επάνω τους.
Τις είχε πάρει ο άνεμος.

`

#1

Nessuna bestia in uscita
solo specchietti e caldo nazionale
il piacere di due tette asimmetriche
abbonamenti di zucchero in manicomio

#2

Nel supermercato
tregua tenera con scarafaggini biondi
forchette anatomiche, anticorpi comunali, cereali per skinheads
mi baci.

#3

Sintomi di ape sarta
-Icaro, la gravidanza è andata bene
zia meccanica, vasi cinesi antichi
clitoride effervescente nel buio, dopo il funerale di Ellington.

`

Καστανοπράσινο
`

Μπαμπά σʼ αγαπώ
Δε σʼ απάτησα ποτέ
ούτε καν με το δεξί μου χέρι.
Δε φοβάμαι πια νʼ ανοίξω τη ντουλάπα
να διπλώσω χαρούμενη τα ρούχα σου.
Απαιτώ τις τρεις φουσκάλες στον ελληνικό.
Δύο για μας και μία για τη μαμά
έλεγες.
Το καφενείο ήξερε καλύτερα
ακόμα και τʼ αστικό
που ποτέ δε μʼ άφηνες να μπαίνω.
-κάθε στενό και νέο μπινελίκι.
Μου έκλεινες τʼ αφτιά
τη μύτη στο κρεοπωλείο.
Η συγκάτοικος με φωνάζει κομπλεξική.
Είμαι αρκετά υπερήφανη
να της πω
-όλα στο μπαμπά.
Καλύτερα μην τη γνωρίσεις
καπνίζει και γίνεται μπλε.
Ναι, ναι ο μπαμπάς ήξερε καλά ύπτιο
ελεύθερο
μεταφράζει ακόμη γαλλικά
κι εγώ
το σπερμα του
νούμερο 6 ν.

`

1) ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΙ

Καθένας σας κι ένας θίασος .
Με τα σκηνικά του,
με τα σύμβολά του.
Ωδές σε βάρβαρη λαλιά.

Καθένας σας κι ένας περαστικός .
Σαν το τσίρκο με τα μαγικά.
Τείχη, ναοί, ανάκτορα. Όλα θαύματα.
Μιας άλλης, όμως, ανθρωπότητας.

Τη θάλασσα ποιος θα φυράνει;
Καθένας σας κι ένας υλοτόμος ψυχών.
Εμάς ποιος θα μάς νοθεύσει;
Περαστικοί είστε θίασοι.

Ποιος να σπείρει τη θάλασσα μπορεί;
Το αλμυρό νερό σε κερήθρα να βάλει;
Ο κάμπος με τα στάχυα
κρύβει κοχύλια ανάμεσα στις πέτρες.

Στην άμμο κρυμμένοι γλάροι
αναμασούν τους χρυσούς κόκκους της.
Αποδημούν τα ηλιοστάσια
σε τόπους που ανθίζουν λεμονανθοί.

Ήρθατε κι εσείς εξʼ ανατολάς.
Ο θίασος που έμεινε,
που τύλιξε τη σκηνή
με το ξενικό συρματόπλεγμα.

Στη ράχη του Ακρίτα
το στίγμα του θιάσου.
Στα ρηχά της ιστορίας
έριξε άγκυρα το περιπλανώμενο καραβάνι.

Ελληνικοί διθύραμβοι σε ξενόφερτα σκηνικά.
Κανείς δεν θα μάς αλλάξει.
Τα σκηνικά τους μαζεύουν
και τα πολύχρωμά τους πανιά.

Μια σκηνή γυμνή.
Λουσμένη στη θάλασσα.
Απέναντι το σύμπαν μας,
γεμάτο με γαλάζιο φως.

Διαβάστε περισσότερα