Κάποιος λαγός
με μια τράπουλα
Ανακάτεψε πολλούς ανθρώπους

Και αυτοί
βρήκαν λογική
Και αυτός ανθρώπους

*

Tα παιδιά που κουβάλησαν
τα παράθυρα
Κορδέλες από σύρμα και έρωτα
Κάθε νέο σχήμα είναι και η χροιά τους

Προτιμούν οι γυναίκες
να βρίσκονται κάτω απʼ τη θάλασσα
Ένας
Υπέρηχος
αισθαντικής επιτροπής
Ας βρίσκονται κάτω απʼ τη θάλασσα

Νʼ ανοίγουνε κήπους
Και να γυαλίζουν
Ρολόγια

`

ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΣ

Σαν υπνωτισμένος,
ξεκίνησε να περπατάει
κατά τον Βορρά.

Στο τέλος της πορείας του
βρέθηκε σ’ ένα σταυροδρόμι.
Σε μια πέτρα ήταν χαραγμένο το εξής:
“Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω
μα όλα τα ποτάμια
οδηγούνε στη θάλασσα”.

Κάθισε λοιπόν εκεί να περιμένει
το λεωφορείο της επιστροφής.
Τα σύννεφα στον ουρανό κυμάτιζαν
όπως στις ακτές του Νότου.

`

*

ΔΙΕΛΚΥΣΤΙΝΔΑ

Τραβούσαν λυσσασμένα και τα δυο
σ’ αυτή τη διελκυστίνδα.
Σαν μια ισόρροπη τραμπάλα,
που όμως πάει να σπάσει απο τα βάρη.

Ταυτόχρονα κάποτε σταμάτησαν
για να πιουν νερό.

`

Ουλή

Δεν είναι ουλή
ο ανυποψίαστος χορός του υδροβάτη
επάνω απʼ του Αρχιπελάγου τʼ άλας.

Σχεδόν αόρατο, το ελάχιστο,
φως που χάνεται
η βάση της ουράς του•
καθώς τα χέρια μας
ζητούν το καθαρό γλυκό νερό
αγγίζοντας κινστέρναις από χόβολη.

Κι ούτε νερό,
ούτε ανταπόκριση αντιλάλου
στις κραυγές μας.

`

Ωραιότητα

«Νύκτωρ ἐφʼ ὑμᾶς δόλιος ὁρμᾶται μόνος»
«Τη νύχτα μοναχός του έρχεται κατά πάνω σας με δόλο»

Τα δίχτυα του ωραίου
τόσο αδίστακτα αρπάζουν
την ανάσα σου
σε τραβούν απʼ τα μαλλιά
Σειρήνες της οράσεως
σε γεμίζουν μέλια
τόσο γλυκά τα κεντριά
των μελισσών τους

ο Αχιλλέας ορμάει με τʼ άρμα του
κι εσύ εν λευκώ τιμαλφές
δούλος του σκαιού ματιού
θήραμα
ξοπίσω του σερνάμενο στα χώματα
– σκόνη οδυρμός σκόνη –
ούτε που κατάφερες να οσμιστείς
του είδωλου τη βρόμα.

«Ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴν
εἴδωλʼ, ὅσοι περ ζῶμεν, ἢ κούφην σκιάν»
«Βλέπω πως εμείς οι άνθρωποι τίποτε άλλο δεν είμαστε
παρά φαντάσματα και ίσκιος πετούμενος»

(* Αρχαία ελληνικά αποσπάσματα: Σοφοκλέους, Αίας, στιχ. 47, 125-126)

`

ΕΙΣ ΑΤΟΠΟΝ

Ποιο είναι του φόβου το ξεδίψασμα;
Πώς μετριέται το βάρος της ανάσας;
Πώς να γυρίσει μια απουσία
σε χάδι θεοβρεχούμενο;
Ποιο μέρος επί γης
κρατά τον άνθρωπο στο ύψος του
και τη γραφή στην άμμο;

Τι χρώμα έχει ο θάνατος
τι χώμα έχει ο ύπνος;
Από νεράκι σε νερό
το τρυφερό σκορπίζει;
Σκουπίζει η τρέλα το μυαλό
για να γλιστρά αθόρυβα;

Ο χρόνος τέμνει κάθετα
ή σφάζει την ακτίνα μας;
Μήπως το αίμα εφάπτεται
κι αλλάζει καρωτίδες;
Έχει υπόλοιπο η θλίψη
ή τέλεια διαιρείται
πριν μας προσθέσει στο σκοτάδι;