Αν μπορούσες

Αν μπορούσες ν’ ακούσεις
Αν μπορούσες ν’ ακούσεις ένα βήμα τι τρόμο φέρνει
Αν μπορούσες να φοβηθείς
μόνο τότε θα καταλάβαινες πόσο απαλά
έκανα τα πάντα για σένα
μόνο τότε θα καταλάβαινες τον τρόπο που σου έβαζα νερό
τον τρόπο που σου άνοιγα την πόρτα, στην έκλεινα,
όταν ανοίγαμε το παράθυρο να βγει ο καπνός – θυμάσαι; –
κι έστελνε ο άνεμος ένα αεράκι παράξενο
που το νιώθαμε δικό μας αλλά δεν ήταν.

`

***

Ίσως οι Θεοί γράφουν καλύτερα από εμάς

Ίσως οι Θεοί γράφουν καλύτερα από εμάς
Ίσως η ουράνια πλήξη να μην υποφέρεται καθόλου
Ίσως εκεί που βλέπουν μία γέννα ή ένα θάνατο
να τους έρχεται ένας μεγάλος στίχος
όμως πάλι μπορεί να γράφουν για το κέφι τους
κοροιδεύοντας την θνητότητα
ή άλλοτε υμνώντας την θάλασσα και τον βυθό
ή άλλοτε παιδιακίζοντας με λέξεις που κάποτε υπήρχαν
όπως υπήρχαν κι εκείνοι χιλιάδες
όμως τώρα γράφουν διάφορα ρέκβιεμ προν τον εαυτό τους
με τρόπο ζηλευτό και μακρινό για τους ανθρώπους
και τώρα γράφουν πως περιμένουν μόνοι
αφού οι Θεοί δεν πεθαίνουν το γνωρίζουμε
απλώς τους παρατούμε λίγο-λίγο

ίσως οι Θεοί γράφουν καλύτερα από εμάς
όμως το πόσο μοιάζουμε κανένας δεν το γράφει.

`

Ι.
Η ΩΔΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Το «ξυράφι» που κοιμίζεις μες τα πόδια σου
Ευνουχίζει τα πιο άγρια αρσενικά
Κάθε βράδυ το τροχίζεις με τα λόγια σου
Και κερδίζεις τη ζωή σου στα στενά
Γύρω απʼ τʼ «Εθνικό» η παράσταση ανεβαίνει
Μαύρη πόρνη η Δυσδαιμόνα γυμνή βγαίνει.

Το «περίστροφο» που κρύβεις μες τα χέρια σου
Εξοντώνει και τα πιο σκληρά παιδιά
Κάθε βράδυ το μοιράζεις με τα αγόρια σου
Και σκοτώνεις τη ψυχή τους στα στενά
Γύρω απʼ τʼ «Εθνικό» το έργο ζωντανεύει
Και ο Σάιλοκ τη λίβρα του γυρεύει.

`

II.
Η ΩΔΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Απ΄τις συμπληγάδες μέσα
Των δασκάλων και αγγέλων
Βγαίνουν κάτι φυντανάκια
Κάτι ανήσυχα παιδάκια
Μα τους τρών τα μυαλουδάκια
Τους τροχίζουνε το μέλλον
Κι απ΄ αλλιώτικα παιδάκια
Γίνονται «βάρδα φουρνέλο».

Πρώην Κνίτες πρώην άσσοι
Πρώην σύντροφοι και αγόρια
Όλοι «πρώην» σαν μια στάμπα
Που την αγοράζουν τσάμπα
Και την έχουνε για τράμπα
Μόλις έρθουνε τα ζόρια
Σαν ν’ άλλαζουνε τη λάμπα
Να το βάζουνε στα πόδια.

Ποιος θυμάται να θυμάται
Χτίσαν βίους μες στη λήθη
Σαν αυθαίρετα στην Κάντζα
Μα άλλος βγάζει τώρα λάντζα
Και κοιμάται πια στα ράντζα
Και μετρά και το ρεβύθι
Και ονειρεύεται τη σάλτσα
Τρώγοντας το παραμύθι.

`

Ανθολογούνται οι: Ειρήνη-Παλαιολογίνα Ιωσηφίδη, Δημήτρης Στένος,  Νεκταρία Μενδρινού, Δημήτρης Αθανασίου, Δημήτρης Σάλτος, Κατερίνα Καρπούζη, Κρίστης Ελαίος

`

`

1. Ειρήνη-Παλαιολογίνα Ιωσηφίδη

`

Λαχανοντολμάδες

Καπνίζεις το ένα τσιγάρο μετά το άλλο
με επιμονή και υπομονή
να βρεις ένα τραγούδι στο ράδιο
να αξίζει για να θυμάσαι καπνίζοντας
και σβήνεις τα τσιγάρα στο μπωλ
η μαρμελάδα της Κικής είναι άτρωτη παρʼ αυτά
όπως και η μάταιη κατάκρισή της
Σου προσφέρουν μήλο σαν άλλες κακές μάγισσες
κι από λευκό γίνεται σάπιο μήλο
Αγαπούν το μπεζ και τους ματ χρωματισμούς
όχι από απλότητα
αλλά γιατί δεν γνώρισαν το έντονο και βαθύ
για να στραφούν στο απλό
Κι έτσι η απλότητα γίνεται παραβρασμένη σούπα
κι ό,τι διαφορετικό ή σφιχτό είναι κατακριτέο
Το κουρτινόξυλο πέφτει χαλαρώνουν οι σοβάδες
δεν υπάρχουν εμπόδια υφάσματα πια
πλέον φαίνονται τα πάντα
Θεατρόφιλοι τώρα θα συνεχίσετε
ως εραστές της τέχνης ιδιωτικής ζωής
ή θα κρυφτείτε στη ζεστασιά της μόνης περιουσίας σας
μιας κουζίνας με βαζάκια
ψάχνοντας για άλλο νόημα
τώρα που το παλιό απαγορευμένο αποκαλύφθηκε ;
Άραγε νέοι ορίζοντες υπάρχουν και για σας
ή και σʼ αυτούς θα έχετε τον ίδιο πάλι ρόλο;

Διαφορά ηλικίας

Ο ίσκιος του δέντρου κουκούλωνε την πέτρα
και όλο το ανοιχτό της πεδίο.
Μάταια τα μάτια της πάλευαν να ξεσυνορέψουν.

Δέντρο ήταν,δεν είχε υπόσταση
και εκείνη επέμενε κουκουλωμένη να υποθέτει
πως επρόκειτο για καμουφλαρισμένο σώμα
μεσόκοπου άνδρα γύρω στα 52, με κασμίρ παντελόνι και γραβάτα δεμένη περιποιητικά,
από τελειώματα κόκκινων ακροβολιών και αφών.
Όυτε ένα χάδι δε στερήθηκε σε κάθε τέλειωμα.
Έδειχνε τόσο ψηλός άλλωστε.

Δεν τον ξεχώριζε αν και ήταν σχεδόν αντικριστά
που θα μπορούσε να καταλάβει νωρίτερα τι ήταν αυτό που την κρύωνε.
Την εμπόδιζαν όμως οι κενές άχρωμες άκρες της
και τα καλογυαλισμένα του πατούμενα.
Το πάλεψε αλλά την αποπήρε το μυτερό του ξύλο.
Την φόβιζε κι η διαφορά ύψους.

Το μάυρο του αδράχτι,παράδοξα,είχε αρχίσει να την ζεσταίνει
και έπαψε να παραπονιέται.
Άφησε τον ξεχωρισμό για το σούρουπο.
Ζούσε ένα διαχρονικό καταμεσήμερο και θάρρευε σιγά σιγά να τον κοιτά κατάματα.
Απόρρησε γιατί σε Προκρούστιες τακτικές πιστεύουν μόνο οι έμβιοι.Κατά βάθος δεν απόρρησε ποτέ.

Πραγματιστική και ακλόνητη.
Πέτρα είναι,δεν πίστευε σε θάυματα.
Το πολύ πολύ σε ρίψεις.
Αυτόφωτες όλες,εκτρώσεις άνευ καλής θέλησης.

Ξεμπερδευόταν ανακουφιστικά κι η ίδια και η μέρα.
Ενώ ο ίσκιος παραδινόταν στο δίδυμο του σκοτάδι
εκείνη κρυφογέλαγε για τα αποκαλυπτήρια
του προσωπίου και ιδιότητας του άνδρα.
Αποφασισμένη πια να κοιτάξει το καναβάτσο
ολόγυρα, αυτοδημιουργικά και εκδικητικά έβηξε εις διπλούν..
επιδεικτικά.
Θα καινοτομούσε το γήρας του,
σκέφτηκε.

Καλά εκπαιδευμένη στο να γυρνάει το βλέμμα απότομα
τον κοιτάζει.
Δέντρο έμεινε που είχε γδυθεί τα φύλλα του
και από πάνω του ένα σύννεφο,σε σχήμα προστάτη,υπαίτιο της σκιάς.

Θα οριστεί δικάσιμος.
Αντίδικοι:
Ανεκπαίδευτη-ετερόφωτη.
Φυλλοβόλος-νέος.

Διαβάστε περισσότερα

`

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΝΙΒΑ

Ούρλιαζαν οι σειρήνες
όταν οι Πραινεστίνοι
γογγύλια έσπερναν στην άμμο
και με το αίμα τους τα πότιζαν.

Τότε που ο Αννίβας
αποσβολωμένος με το θάρρος τους
λαθραία τους κοιτούσε να αγοράζουν ενός ποντικού τη σάρκα.
Διακόσες δραχμές όλες κι όλες.

Αυτοί, όμως, άντεξαν.
Ακόμα και από του Σύλλα τις εντολές
αλώβητοι, περήφανοι βγήκαν.
«Αιχμάλωτος μην μείνει κανείς».

Τους ξεπάστρευαν για μέρες.
Χωμένα στην άμμο κορμιά.
Της Κυπρίδας ήταν τέκνα.
Στο πεδίο του Άρεως σταυρωμένοι.

Αιμομίκτες της αρετής,
φτιάξατε το νόμο της ελπίδας.
Σταθήκατε στα τείχη ψηλά
αγναντεύοντας τους σαρυσσοφόρους.

Της Καιρέας εγκλώβιστοι,
στο πρώτο κάλεσμα
οι Θεσσαλοί φώναξαν χαίρε
κατεδαφίζοντας των Πελασγών την Άγυλλα.

Τα λυδικά, όμως, πουλιά
σκέπασαν το φως.
Αλλαξοπίστησαν οι Ίωνες
στις αμμουδιές της Ελέας.

Μακάριε εσύ Αννίβα,
οι στρατιές των Ρωμαίων
το δρόμο σού δείχνουν
για την Καρχηδόνα.

Στα ελεφάντινα βήματα
δονούνται οι Άλπεις.
Μα του Καίσαρα ο τρόμος
το μαχαίρι του Βρούτου είναι.

Διαβάστε περισσότερα