`

Βαθμός Ελέγχου
Ο τόπος μου: ξερολιθιά και ήλιος. Το βράδυ βγαίνει ένα ασημένιο σαλάχι, φεγγάρι.
Οικογενειακή έξοδος: απλώνω άδεια κανάτια στο πεζούλι. Το γηραιό ζεύγος στο απέναντι μπαλκόνι, η προίκα μου.
Ο καλύτερος φίλος: Εφ όπλου λόγχη, περίσσεια θάρρους, σημαδεύω με σφεντόνα. Δεδομένου του ερέβους, αστοχώ.
Εκδρομή: χαρτόνι, σχήμα σύννεφου στον πάγκο της μπουγάδας. Η μητέρα το άφησε να μουσκέψει τόσο, που το νερό άγγιξε το ταβάνι. Κανείς δεν βγήκε ζωντανός.
Στο ιατρείο: μουσικά κουτάλια, λουλουδιασμένα κάδρα, αναδίδουν φορμόλη. Το άφθαρτον της φύσεως τους, βλέπετε.
Οι φανοστάτες: Λύχνοι, στερούντες προσμονής. Προτιμώ τα φανάρια οδικής κυκλοφορίας. Περνώ με κόκκινο.
Οι πινακίδες: συμπληρώνουν το αστικό τοπίο, αναγράφουν τσιτάτα πάνω από ταμειακές μηχανές. Και «Προσοχή Σκύλος».
Βόλτα στο δάσος: ο τόπος μου, ξερολιθιά και ήλιος.

`

“ΥΠΑΡΧΩ”

Προσμένει το χάραμα
στον φεγγίτη

Όλοι κοιμούνται

Μετρά τα δευτερόλεπτα

Ανυπομονεί
στην άκρη του γκρεμού να πάει
και να ουρλιάξει:
“ΥΠΑΡΧΩ”

`

*

ΆΤΙΤΛΟ

Κάτω απ’ το βλέμμα του Άρη
η νέα γράφει με το νύχι:

“θεία αγνεία, θριαμβικά την δύναμη να δείχνεις”

Κρουστά από μετάξι
και ʽμεις κλεισμένοι στην παράκρουση
Μαέστρο, ώρα να αλλάξεις το ρυθμό

`

Δημοκρατία

Βοήθεια! Μας βιάζουν με τη θέλησή μας
Βοήθεια! Καταχρώνται την ψυχή μας
Βοήθεια! Τα τέρατα παίρνουν τη μορφή μας
Στα βουρκωμένα μάτια μας
αχνοφαίνεται ο χαμένος παράδεισος
ενώ η σάρκα μας λάμπει
από τις ψευδαισθήσεις.
Μια λάβα η ψυχή μας,
αυτοκαταστρέφεται.
Και δεν μας έμειναν ποτάμια
να βουτήξουμε
Η μόνη εναπομείνασα θάλασσα,
η αλμύρα των ματιών μας,
ενώ οι πιο σκληροί
βαστούν ένα ξεσκισμένο λάβαρο,
φωνάζοντας στους δρόμους.
Πίσω από τη φλόγα,
μια μισοπεθαμένη ελπίδα
τρεκλίζει πάνω σε απωθημένα.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε
Για την Ιθάκη έχουμε δρόμο ακόμη

Το μέλλον της ανθρωπότητας τα cyborgs

Ζωώδη ένστικτα
πράμα βρωμερό
γεμάτο ύπουλες τρύπες
απʼόπου ξεβράζονται σαμπρέλες/απόβλητα
-τρίχες

«από ζάχαρη είσαι και θα λιώσεις;»
εκζέματα, αλλεργικά σοκ, αναφυλαξία
εγκαύματα, φωτογήρανση –αηδία

περιφρόνηση/διχοτόμηση
για όσα κουβαλούμε σε μορφή σάρκας και λίπους
μοναχική μου φαιά ουσία
υπερτιμημένη

Στάσου, υπερβολές και αναλήθειες
κάτι ξέρει αυτό το μαλακό κέλυφος
ταπεινός δάσκαλος
μαθήματα ζεστασιάς και αγάπης
τρυφερότητας, αποδοχής, εγκαρδιότητας

μια αγκαλιά φτάνει
να δώσει/να πάρει/να σπείρει
όλα
όσα
ο υπέροχος εγκέφαλος
αδυνατεί να κατανοήσει

αφή που πάλλεται, ανάσα βαριά στο αυτί
φιλί της ζωής – σαλιωμένο
τέσσερα άκρα με συντονισμένες κινήσεις
ήταν αυτά που έβγαλαν το νου από το λάκκο με τα φίδια

καιρός να αναθεωρήσεις, φίλε:
κάτι ξέρουν τα σώματα,
που εμείς αγνοούμε.

`

Το μπροστινό μου δόντι

Τα πρώτα μου τα δόντια, μόλις που κουνιόντουσαν,
ήθελα να μου φύγουν.
Τα κουνούσα μπρος-πίσω.
Τα γύριζα γύρω-γύρω
-σαν το κεφάλι στον Εξορκιστή-
Τα ξερίζωνα.
Κι ύστερα έφτυνα το αίμα.

Τώρα πια στον ύπνο μου,
το πιο συχνό μου όνειρο,
είναι πως πέφτουν από μόνα τους.

Μια νύχτα είχα δει πως μου είχαν πέσει όλα.

Μιαν άλλη, είδα ότι κουνιόταν το μπροστινό μου δόντι.
Πήγα να μιλήσω και μου έπεσε απʼ το στόμα.
Ήταν τεράστιο, κάτασπρο
σαν ενός κάστορα.

Μιαν άλλη νύχτα δεν έπεσε κανένα.
Αλλάξανε μορφή.
Οι κυνόδοντες μου.
Ήταν σχεδόν διάφανοι.
Πάνω τους είχαν ιερογλυφικά
από μπλε μελάνι.

Ξαφνικά
βγήκαν από μέσα τους
γλώσσες μικρές,
διχαλωτές.
Ξύπνησα ουρλιάζοντας.

Εκείνη την ημέρα ορφάνεψα.
Κι ας ζούνε οι γονείς μου.

Μια μέρα πέθανε το μπροστινό μου δόντι.
Νέκρωση είπε ο γιατρός χωρίς σαφή αιτία.
Κι ας μην έχω ούτε ένα σφράγισμα ακόμη.