`

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Μπορώ να σου το εξομολογηθώ
σε σένα μόνο, είπε
στον ελέφαντα που το έσκασε μαζί της
απο το τσίρκο,
δεκάρα δεν δίνω για ποίηση
επανάσταση
και άλλες τέτοιες νεανικές φιλοδοξίες.
Πιάστηκε από την προβοσκίδα του
και σκαρφάλωσε πάνω του.
Διπλώθηκε,
απλώθηκε μπρούμυτα
πάνω στην πλάτη του
τον αγκάλιασε με χέρια και πόδια
πήρε μια βαθιά ανάσα, μανούλα μου, είπε
γουργουρίζοντας
πόσο μ αρέσει να κοπροσκυλιάζω
μαζί σου στον ήλιο, να με παίζεις
σαν να είμαι μια κόκκινη μπάλα
με την προβοσκίδα σου
και μετά να μου κάνεις
αυτό το καταπληκτικό μασάζ
με τα ποδαράκια σου.

`

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ

Μοιράστε Κόσμε, τα καλούδια του Διαόλου
τα σπαραχτικά κείνα φυλαχτά
που του έρωτα την αιωνιότητα προστάζουν.
Μοιράστε Κόσμε, τα άδωρα δωρούμενα
που όλων την ψυχή δοξάζουν
και τον αγνό σκοπό εξευτελίζουν.
Μοιράστε Κόσμε, αγίους των πάντων
τα τάρταρα ζυγώνουν, σιωπή•
Κόλασης κελιά δεν θα μας φθάσουν.
Μοιράστε Κόσμε, το τώρα του τώρα
για να μην υπάρξει ποτέ το ποτέ
και κείνο το ρημαγμένο τότε μέσα στο τότε.

ΠΗΓΑΙΟ ΚΑΚΟ

Η ευχαρίστηση, κύκλος αδιάκοπος.
Αν την σπρώξεις, με νάζι σε χαϊδεύει
Αν την καταπιείς, με δίψα σε λιγώνει
αν την αγνοήσεις, καρτερικά σε περιμένει.
Ακροβασίες, τσαρλατανιές, δαιμονοπαγίδες
κι εκείνη με την ίδια συνήθεια ακολουθεί.
Δεν γνώρισε χείριστο κανείς παράν την ηδονή.

Προσέχω πάντα με τι ταχύτητα πάω στα αζήτητα.
Υπάρχει μια γενική κατηγόρια.
Λες και νέα και παλιά γενιά είναι χώρια.
Φαίνεται η ποίηση είναι σταθμός του τραίνου
Ανακοίνωση σε όρια στενά κι εξυπηρετικά.
Πού θα πας, πού θα κατέβεις, πόση ώρα θα περιμένεις. Πόση ώρα περίμενες.

Ό, τι προσπάθειες και να κάνεις τους συντεχνίτες δεν τους φτάνεις.
Σ ευχαριστώ χρυσή μου, σ ευχαριστώ χρυσέ μου.
Έχουν ανταλλαγεί καμιά δεκαπενταριά Νόμπελ σε μια βάρδια διαδικτύου.
Πρέπει την κολακεία τους να την ξαρμυρίσεις για να τη φας.
Κι όλα ψεύτικα. Σαν τα πλαστικά πιάτα των εξοχικών στην Ανάφη, την Άνδρο και τη Τζια.
Ό, τι τους αρέσει, ειλικρινά λένε
Με γουρλωμένα μάτια. Με εξόφθαλμη επιταγή στον άδικο τον ξένο.

Τους αρέσουν τα αλεξίπτωτα επειδή δεν τους αρέσει να πέφτουν.
Και πώς να πέσουν όταν έχουν βάλει μέχρι τον ουρανό νεκρά ποιήματα.

`

Μία Πρόταση-Πολλές οι Ερμηνείες

Καθώς σκοντάφτω πάνω στο νεκρό κορμί μου
Τείνω το χέρι για να πιαστώ από την αόρατη χειρολαβή σου
Ενώ εσύ αρχίζεις να ψελλίζεις ματωμένες προσευχές
Ενώ εκτοξεύεις πυροτεχνήματα από το πρελούδιο που
κρύβεται μέσα στο μέτωπό σου
Σπηλιές λατομεία που στης πόλης το ηχόχρωμα φυτρώνουν
Δουλεμπόριο σε παζλ που περισσεύουν δυο χιλιάδες κομμάτια
Πόσο κοστίζει η αγάπη όταν η έρημος τραυλίζει;

`

*

Ο Θάνατος του Max Ernst

Απόφαση Αναγγελία Ανάγνωση Αδιαφορία

Εκεί που πετούν κουκουνάρια και σκοντάφτουν κερασιές
Λεβητοστάσιο
ο παροξυσμός
Προς τον Μέλανα Πνιγμό

Διαφοροποίηση Δυσφορία Διαπόμπευση Δυσπραγία

Η νύχτα είναι απλά ένα κάρο με σανό
Νατριούχο κάλιο
Πλεούμενοι βράχοι
Ναλντόναμπε
Κινηματογραφικές ρίψεις ανεμόπτερων διαθλάσεων

Οι ίβιδες της φωτιάς χορταίνουν μόνο με
νερόλακους

Μπόλιασε την φτέρνα της σούπας άτριχη μαϊμού
Και δες πως πλέον
Ο Τυπάλδος έχει πεθάνει.

ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ

Άσπρα σύννεφα-νεκρού βαμβάκι
κάποιον καινούργιο αναβάτη μεταφέρουν
πριόνι αιφνίδιου γεγονότος
Δυο μάτια δεν ανοίγουν πια
σπασμένες χάντρες απο ολόλευκο λαιμό που ρυτιδιάζει
παντού αιφνίδιοι αποχωρισμοί
απροετοίμαστοι σε οσα αντέχουμε.

ΕΡΕΙΠΙΩΝΑΣ

Κοιτάει ενα πηγάδι πετρωμένο
Σάπια παιδιά με ματωμένα νύχια
κόκκινα δάκτυλα
έμβρυο σάπιο πάνω σε ματωμένο δάπεδο.